اغلب دنباله‌دارهای منظومه شمسی از سامانه‌های ستاره‌ای بیگانه آمده‌اند

پژوهش دانشمندان آمریکایی نشان می‌دهد منشا بیشتر دنباله‌دارهای منظومه شمسی، سامانه‌های ستاره‌ای بیگانه هستند و برخی از سیارک‌های درون این منظومه ممکن است منشا بین‌ستاره‌ای داشته باشند. این پژوهش در سال ۲۰۱۹ و هنگامی آغاز شد که گنادی بوریسف (Gennady Borisov)، ستاره‌شناس آماتور، نخستین دنباله‌دار بین‌ستاره‌ای به‌نام ۲آی/بوریسف (۲I/Borisov) را کشف کرد. این دنباله‌دار گلوله غول‌پیکری از غبار بود و سرعت و مسیر حرکت آن نشان می‌داد از جایی فراتر از منظومه شمسی آمده است.

امیر سراج (Amir Siraj)، دانشمند دانشگاه هاروارد (Harvard University) آمریکا و پژوهشگر ارشد این پروژه، توضیح می‌دهد: «پیش از کشف نخستین دنباله‌دار ستاره‌ای که در اواسط سال ۲۰۲۰ ما را ترک کرد، نمی‌دانستیم که چند جرم بین‌ستاره‌ای در منظومه شمسی وجود دارد، اما نظریه شکل‌گیری سامانه‌های سیاره‌ای نشان می‌دهد تعداد آن‌ها باید کمتر از ساکنان دائمی باشد. اکنون به‌نظر می‌رسد تعداد دنباله‌دارهای بین‌ستاره‌ای به‌مراتب بیشتر از تصورات پیشین است.»

این پژوهش محاسبات جدیدی را دربردارد که نشان می‌دهد تنها در ابر اورت (Oort cloud) که یک پوسته کروی از اجرام یخی است، اجرام بین‌ستاره‌ای، بیشتر از اجرام متعلق به منظومه شمسی هستند. این ابر در منطقه‌ای به فاصله حدود ۲۰۰ میلیارد تا ۱۰۰ تریلیون مایل از خورشید قرار دارد و تصور می‌شود از بقایای به‌جامانده از شکل‌گیری منظومه شمسی تشکیل شده باشد. ابر اورت، مخزنی از دنباله‌دارهایی است که در نقطه‌ای به درون منظومه شمسی سقوط می‌کنند.

اما دلیل اصلی عدم مشاهده دنباله‌دارهای بین‌ستاره‌ای این است که چنین اجرامی برخلاف ستاره‌ها و به‌دلیل دوری از خورشید، نور ندارند. همچنین دانشمندان فاقد فناوری لازم برای دیدن اجرام در ابر اورت هستند و فقط می‌توانند دنباله‌دارهای در مجاورت زمین را ببینند.

متیو هولمن (Matthew Holman)، اخترفیزیکدان، بیان می‌کند: «هنگام بررسی داده‌های مربوط به سیارک‌ها در آن منطقه، این سوال پیش می‌آید که آیا سیارک‌هایی وجود دارند که واقعا بین‌ستاره‌ای هستند و ما پیش‌تر آن‌ها را نمی‌شناختیم!» گفتنی است برخی از سیارک‌ها شناخته می‌شوند، اما بررسی و پیگیری نمی‌شوند؛ بنابراین اطلاعاتی در مورد آن‌ها موجود نیست. بنابراین اگر ابر اورت واقعا تحت سیطره اجرام بین‌ستاره‌ای است، باید بقایای به‌جامانده از شکل‌گیری سامانه‌های سیاره‌ای بیشتر از آن چیزی باشد که قبلا تصور می‌شد.

منبع isna
نوشته‌های که ممکن است علاقه‌مند باشید :
ارسال یک پاسخ