1397/06/25

ناسا سپر حرارتی جدیدی را برای سفر به اعماق فضا آزمایش کرد

سپر حرارتی ویژه ناسا برای مأموریت‌های طولانی در فضا، امروز نخستین آزمون خود را با موفقیت پشت سر گذاشت. با استفاده از این سپر حرارتی، یکی از موانع اصلی برای سفر به اعماق فضا رفع خواهد شد. در فرودگاه اسپیس پورت امریکا واقع در ایالت نیومکزیکو، نمونه آزمایشی از سپر حرارتی ناسا که شباهت زیادی به چتر دارد،...
ناسا سپر حرارتی جدیدی را برای سفر به اعماق فضا آزمایش کرد

سپر حرارتی ویژه ناسا برای مأموریت‌های طولانی در فضا، چندی پیش نخستین آزمون خود را با موفقیت پشت سر گذاشت. با استفاده از این سپر حرارتی، یکی از موانع اصلی برای سفر به اعماق فضا رفع خواهد شد. در فرودگاه اسپیس پورت امریکا واقع در ایالت نیومکزیکو، نمونه آزمایشی از سپر حرارتی ناسا که شباهت زیادی به چتر دارد، برای اولین بار به پرواز درآمد. این سپر حرارتی را به‌اختصار ای.دی.ایی.پی.تی (ADEPT) می‌نامند که به‌وسیله یک حامل پژوهشی در مسیر زیرمداری پرتاب شد.

یکی از مهم‌ترین موانع در مأموریت‌های بین سیاره‌ای پس از ورود به جو، این است که حتی برخورد با رقیق‌ترین توده‌هوا در سرعت‌های مافوق صوت باعث فشرده شدن مولکول‌های هوا در قسمت جلوی فضاپیما شده و دمای این محدوده را به بالای ۳۰۰۰درجه سانتی‌گراد افزایش می‌دهد، یعنی دو برابر دمایی که فولاد در آن ذوب می‌شود. روش معمول برای غلبه بر این حرارت، استفاده از نوعی پلاستیک ویژه است که مانند ورق‌های کتاب، لایه‌لایه می‌سوزد و مانع از انتقال حرارت به بدنه فضاپیما می‌شود.

ناسا سپر حرارتی جدیدی را برای سفر به اعماق فضا آزمایش کرد
این سیستم چندین دهه است که به‌خوبی کار می‌کند، ولی سپرهای پلاستیکی بسیار سنگین و پرهزینه هستند و تولید آن‌ها در مقیاس بزرگ، به‌صرفه نیست. همچنین وزن بالای این سپرها شتاب سقوط فضاپیما را تا حد زیادی افزایش می‌دهد که به همین خاطر باید قبل از باز شدن چترهای فرود، چترهای ویژه کاهش شتاب هم بازشوند.
سپر حرارتی ای.دی.ایی.پی.تی به‌جای پلاستیک سخت از پوشش ضخیم الیاف کربنی استفاده می‌کند که برخلاف پلاستیک، گرمای تولیدشده را دوباره به محیط برمی‌گرداند. بدین ترتیب حرارت به ساختار داخلی و لایه‌های عایق زیرین نخواهد رسید. بزرگ‌ترین مزیت این فناوری علاوه بر وزن کم، قابلیت باز شدن آن مثل یک چتر است.

ناسا سپر حرارتی جدیدی را برای سفر به اعماق فضا آزمایش کرد
در آزمون امروز، سپر حرارتی ای.دی.ایی.پی.تی به ارتفاع ۹۶کیلومتری زمین منتقل شد و سپس با سرعت حدود ۳۷۰۰کیلومتر بر ساعت به سمت زمین سقوط کرد. البته هدف اصلی از این آزمایش، بررسی عملکرد سامانه‌های مهندسی و آئرودینامیک بود چون در این وضعیت، گرمای زیادی تولید نمی‌شود. ناسا قرار است آزمون‌های بعدی را در ارتفاع مداری و با سرعت‌بالای۲۷۰۰۰کیلومتر بر ساعت انجام دهد.

 
منبع: دیجیاتو

فناوری‌های نوین |

نظر شما
اخبار مرتبط

آمریکا از سال آینده خود فضانوردان ناسا را به فضا می فرستد

1397/06/11
از زمان بازنشسته شدن آخرین شاتل فضایی ناسا (NASA Space Shuttle) تحت عنوان آتلانتیس (Atlantis) که در سال ۲۰۱۱میلادی مأموریت پایانی خود را انجام داد، سازمان ناسا برای فرستادن فضانوردان خود...

ناسا به درآمدهای تبلیغاتی فکر می‌کند

1397/06/18
گشت‌وگذار در فضا هزینه زیادی می‌طلبد و ناسا تابه‌حال خرج‌تراشی بسیاری برای اکتشافات فضایی خودکرده که این مسئله موجب شده دایره‌ی دانایی انسان از فضای پیرامونش بیشتر شود. بااین‌وجود ناسا برای...

پربازدیدکننده ترین خبر

بحران سایوز در روسیه

به دنبال حادثه شکست سایوز ام.اس-۱۰ (Soyuz-ms10) در پرتاب روز ۱۱اکتبر, طی چند روز گذشته گروه بزرگی از جست‌وجوگران توسط روسکاسموس (Roscosmos) اجیر شده‌اند تا منطقه سقوط حامل فضایی را وجب به وجب بگردند و قطعات حامل فضایی سقوط کرده را جمع‌آوری کنند. در پی کار این افراد تقریبا تمامی قطعات حامل فضایی سقوط کرده، پس از بسته‌بندی و کدگذاری به شرکت پروگرس (progress) سازنده حامل فضایی سایوز در شهر سامارا فرستاده شدند تا توسط مهندسان و کارشناسان مورد بررسی قرار بگیرند. گروهی از متخصصان به سرپرستی دیمیتری راگوزین (Dmitry Rogozin)، رئیس سازمان فضایی روسیه، بعد از رسیدن قطعات هم به سامارا رفتند تا در محلی که قطعات مراحل اول و دوم حامل فضایی سایوز به آن تحویل داده شد, ناظر بررسی‌ها بر روی این قطعات باشند. براساس اسناد و مدارک، هزینه‌های پرواز بیش از ۳میلیون روبل (به‌طور دقیق ۳،۱۳۰،۹۷۵روبل ۱۲کپک به اضافه ۴۷۵،۰۱۳روبل به عنوان مالیات بر ارزش افزوده) بوده است! سرنشینان فعلی ایستگاه تنها تا حدود اواخر دسامبر وقت دارند به زمین بازگردند و اگر بررسی‌ها بیشتر طول بکشد برای بازگرداندن آن‌ها باید سفینه سایوز جدیدی -البته بدون سرنشین- به فضا فرستاده شود. از سوی دیگر با توجه به سوراخی که در سفینه سایوز متصل به ایستگاه به‌وجود آمد, کارشناسان روسکاسموس معتقدند باید فضانوردان با راهپیمایی فضایی, بدنه خارجی آن را مورد بررسی قرار دهند و راهپیمایی هم مستلزم حضور دو فضانورد است در حالی که فعلا تنها یک فضانورد روس در ایستگاه فعال است و قرار بود بررسی بدنه خارجی را آوچنین به همراه او انجام دهد که به دلیل سقوط سایوز نتوانست به ایستگاه فضایی بین‌المللی برسد. روسکاسموس تلاش دارد هرچه زودتر از این مخمصه نجات پیدا کند و بتواند با رفع مشکل فنی حامل فضایی بالابرنده, ناو سرنشین‌دار دیگری به ایستگاه فضایی بین‌المللی بفرستد.