1397/08/09

نخستین فضانورد پاکستانی سال ۲۰۲۲ به فضا سفر می کند

وزیر اطلاع رسانی، میراث ملی و رسانه های پاکستان در خبری اعلام کرد که نخستین شهروند پاکستانی، سال 2022 با پشتیبانی و کمک علمی و فناوری دولت چین، به فضا سفر می کند. حسین فواد چودری وزیر اطلاع‌رسانی پاکستان با اعلام مصوبه اخیر کابینه فدرال این کشور گفت: «توافقنامه همکاری بین گروه تحقیقاتی فضا و لایه‌های...
نخستین فضانورد پاکستانی سال ۲۰۲۲ به فضا سفر می کند

وزیر اطلاع رسانی، میراث ملی و رسانه های پاکستان در خبری اعلام کرد که نخستین شهروند پاکستانی، سال 2022 با پشتیبانی و کمک علمی و فناوری دولت چین، به فضا سفر می کند. حسین فواد چودری وزیر اطلاع‌رسانی پاکستان با اعلام مصوبه اخیر کابینه فدرال این کشور گفت: «توافقنامه همکاری بین گروه تحقیقاتی فضا و لایه‌های بالای جو (SUPRACO) و یک شرکت چینی در این موضوع امضا شده است.»
سازمان فضایی پاکستان (SUPRACO) چهاردهم تیرماه امسال دو ماهواره تحقیقاتی به نام‌های پی آر اس اس۱ (PRSS-1) و پاک‌تس۱آ (PakTES-1A) را با کمک ماهواره‌بر چینی، در مدار کره زمین قرار داد.
ماهواره تحقیقاتی سنجش از راه دور  پی آر اس اس۱، به کمک کشور چین طراحی و ساخته شده و وزن آن ۲۸۵کیلوگرم است و با کمک این ماهواره‌ها، تحقیق در زمینه‌های جغرافیایی، شرایط اقلیمی و آب و هوا توسعه می‌یابد.
پاکستان در دهه ۹۰میلادی با فرستادن ماهواره بدر ۱ (Badr-1) به فضا توانست، نخستین کشور اسلامی باشد که از فناوری ماهواره استفاده می‌کند.

فضانوردی و سرنشین‌دار | راهبرد |

نظر شما

پربازدیدکننده ترین خبر

برنامه‌ریزی در حوزه فضا باید واقعی باشد تا فضایی

سیروس برزو از پیشکسوتان و روزنامه‌نگاران حوزه علم نجوم در یادداشتی این‌چنین آورده است: آنچه طی سال‌های اخیر روی‌داده، نشان‌دهنده آن است که سند جامع هوافضا بنا به دلایل مختلف قابل‌اجرا نیست. بررسی و تصویب مرحله نخست این سند با توجه به وضعیت هوافضای کشور در سال ۹۰ به پایان رسید. جدای از این‌که باید دید این مصوبه در همان زمان آیا بر پایه واقعیت‌ها شکل گرفت یا خیر؛ کارشناسان و متصدیان این فناوری به‌خوبی مطلع هستند که شرایط امروز ایران و نگاه مسئولان فعلی با دیدگاه‌های مسئولان در زمان تصویب این سند فاصله بسیار دارد. در مورد کاوشگرها و آزمایش‌های زیستی انجام‌شده درگذشته، نیز متأسفانه سیاست درستی در پیش‌گرفته نشده بود و باید مورد تجدیدنظر قرار بگیرد. اگر پرتاب حیوانات به ارتفاع‌های بالا در اواخر دهه ۱۹۴۰ و دهه بعد آن را به‌دقت بررسی کنیم می‌بینیم اهداف اصلی این عملیات نظامی بوده و ربطی به فضانوردی سرنشین دار نداشته است. چه در آمریکا و چه شوروی، در آن دوران درصدد ساخت هواپیماهایی بودند که به شکل بالستیک بتواند خود را به خاک دشمن برساند به همین دلیل لازم بود بدانند در این شرایط وضعیت دستگاه‌های بدن چطور کار می‌کند. اما بعد که نظر نظامی‌ها به بالا بردن قدرت موشک‌های قاره‌پیما جلب شد از پرتاب‌های بالستیک موجود زنده خودداری کردند. در مورد آزمایش‌های قبلی و پرتاب کاوشگرها در ایران با موجود زنده نیز متأسفانه نگاه به مقوله پرتاب کاوشگرها اشتباه و ناشی از عدم اطلاع دقیق دست‌اندرکاران از واقعیت‌های پشت پرده پرتاب حیوانات در برنامه‌های غیرمداری بود. به همین دلیل ادامه این کار، اشتباه و هدر دادن هزینه است. چنانچه روزی ایران سفینه سرنشین دار خود را بسازد و بخواهد سامانه‌های آن را آزمایش کند بازهم آزمایش‌های انجام‌شده با کاوشگرها مفید نخواهد بود بلکه باید همان سفینه با حیوانات مورد آزمایش قرار بگیرد لذا ادامه پرتاب کاوشگرها هدر دادن بودجه است.