1397/07/29

پدیده قمر ماه به احتمال قوی در کیهان وجود دارد

پدیده قمر ماه به این معناست که ماه یک سیاره خود دارای یک ماه و قمر دیگر باشد، یعنی میزبانی اقمار کوچک‌تر را بر عهده بگیرد. بر این اساس سامانه ستاره‌ای که به آن عادت کرده‌ایم باید تغییر شکل بدهد. اگر پدیده قمر ماه واقعیت عینی داشته باشد، می‌توانید تصور کنید که در اطراف ماهی که سیاره زمین میزبان آن است،...
پدیده قمر ماه به احتمال قوی در کیهان وجود دارد

پدیده قمر ماه به این معناست که ماه یک سیاره خود دارای یک ماه و قمر دیگر باشد، یعنی میزبانی اقمار کوچک‌تر را بر عهده بگیرد. بر این اساس سامانه ستاره‌ای که به آن عادت کرده‌ایم باید تغییر شکل بدهد.
اگر پدیده قمر ماه واقعیت عینی داشته باشد، می‌توانید تصور کنید که در اطراف ماهی که سیاره زمین میزبان آن است، ماه کوچکی در مدار خود در حال گردش باشد. اما آیا چنین پدیده‌ای در منظومه شمسی یا کیهان وجود دارد یا اینکه تنها زاییده تخیل بشر است؟
از نظر ستاره‌شناسان، پدیده قمر ماه در سطح تئوری وجود دارد. بدین معنا که از منظر تئوریک نمی‌توان وجود چنین پدیده‌ای را رد کرد، یعنی می توان متصور شد که در کیهان ماه‌هایی وجود دارند که خود میزبانی قمر کوچکتری را عهده‌دار هستند و اقمار کوچک‌تر در مدارهای مشخص در اطرافشان می‌چرخند.
پدیده قمر ماه البته اسامی دیگری را نیز به یدک می کشد که در فضای وب به وفور از آن‌ها استفاده می‌شود و از جمله مهم‌ترین آن‌ها می توان به مونیوز، ساب مونز، ابر ماه، مااااااه و مونتس اشاره کرد.

پدیده قمر ماه در منظومه شمسی
به احتمال قوی پدیده قمر ماه در منظومه شمسی و دیگر منظومه‌های نزدیک به ما وجود ندارد، اما این بدان معنا نخواهد بود که نمی‌توان وجود آن را در دیگر منظومه‌ها یا کهکشان‌های دیگر متصور شد.
اخیرا دو اخترشناس مطرح با انتشار مقاله‌ای به پدیده قمر ماه پرداخته‌اند و وجود این پدیده را امری ممکن توصیف کرده‌اند. از نظر این دو اخترشناس، ساختاری که هم اکنون برای ستاره‌شناسان به‌شدت جا افتاده است منظومه‌ها هستند، بدین معنا که در اطراف ستاره‌های بزرگ، سیارات می‌چرخند و در اطراف سیارات نیز اقمار کوچک در مدارها مشخصی در حال گردش هستند.
اما این سامانه در همین جا به پایان می‌رسد، با این وجود پدیده قمر ماه این سامانه را به چالش می‌کشد و لایه دیگری را به آن می‌افزاید. بدین معنا که در مرحله آخر که ماه به‌دور سیارات می‌چرخد خود ماه هم میزبان پدیده دیگری خواهد بود که همان اقمار کوچک‌تر هستند.
جونا کولمیر (Jona Colemar)، از موسسه کارنگی (Carnegie) در واشنگتن دی سی در این مقاله عنوان می کند که هر چند پدیده قمر ماه در منظومه شمسی مشاهده نشده است، اما نمی توان وجود آن را منتفی دانست و وجود پدیده قمر ماه از لحاظ نظری ممکن است.
اما این پژوهشگر نمی تواند به این سوال پاسخ دهد که چرا با وجودی که  ماه زمین که بهترین شرایط را برای میزبانی قمر کوچک‌تر از خود را دارد، اما شاهد وجود چنین پدیده‌ای نیستیم؟ هر چند کولمیر و همکارش شان ریموند (Sean Raymond) نتوانستند معماها و سوالات بسیاری در این خصوص را پاسخ دهند، اما با قاطعیت این ادعا را مطرح کردند که از منظر تئوریک نمی‌توان وجود پدیده قمر ماه را رد کرد.
البته این دو عنوان کرده‌اند که یک ماه در صورتی می‌تواند میزبان قمری دیگر باشد که خود دارای جرم چشم‌گیری باشد. آن‌ها همچنین معیارهای دیگری را برای توانمندی یک ماه برای میزبانی اقمار کوچکتر مطرح می‌کنند که بر اساس این معیارها برخی از اقمار منظومه شمسی توانایی میزبانی اقمار کوچک‌تر را دارند؛ از جمله ماه زمین، قمر تایتان متعلق به زحل و قمر کالیستو متعلق به مشتری.
همانطور که اشاره شد کولمیر و ریموند نمی‌توانند به این سوال پاسخ دهند که چرا ماه زمین با وجودیکه همه شرایط را برای میزبانی اقمار کوچک داراست، اما میزبانی هیچ ماهی را عهده دار نیست؟ این دو تاکید دارند که پدیده قمر ماه معمایی پیچیده است و لذا مطالعات بیشتر در این خصوص لازم است تا بتوان سوالات متعدد مربوط به این پدیده را پاسخ داد.
اگر در آینده وجود پدیده قمر ماه اثبات شود باید دید آیا ماه میزبان تنها میزبانی یک قمر را بر عهده دارد و یا اینکه اقمار متعددی را میزبانی می‌کند؟ همچنین از هم اکنون باید به این فکر بود که چه اسمی را باید برای این پدیده انتخاب کرد؟ اگر این وظیفه را بر عهده شما قرار دهند چه اسمی را برای پدیده قمر ماه انتخاب خواهید نمود؟

منبع: گجت نیوز

کاوش‌های فضایی |

نظر شما
اخبار مرتبط

چین، ماه مصنوعی می‌سازد!

1397/07/28
یکی از شهرهای چین در نظر دارد برای روشن کردن آسمان‌، یک "ماه مصنوعی" به آسمان پرتاب کند. قرار است این ماهواره درخشان در سال ۲۰۲۰ در جنوب غربی شهر چنگدو مورد استفاده قرار گیرد و هشت ساعت...

پربازدیدکننده ترین خبر

برنامه‌ریزی در حوزه فضا باید واقعی باشد تا فضایی

سیروس برزو از پیشکسوتان و روزنامه‌نگاران حوزه علم نجوم در یادداشتی این‌چنین آورده است: آنچه طی سال‌های اخیر روی‌داده، نشان‌دهنده آن است که سند جامع هوافضا بنا به دلایل مختلف قابل‌اجرا نیست. بررسی و تصویب مرحله نخست این سند با توجه به وضعیت هوافضای کشور در سال ۹۰ به پایان رسید. جدای از این‌که باید دید این مصوبه در همان زمان آیا بر پایه واقعیت‌ها شکل گرفت یا خیر؛ کارشناسان و متصدیان این فناوری به‌خوبی مطلع هستند که شرایط امروز ایران و نگاه مسئولان فعلی با دیدگاه‌های مسئولان در زمان تصویب این سند فاصله بسیار دارد. در مورد کاوشگرها و آزمایش‌های زیستی انجام‌شده درگذشته، نیز متأسفانه سیاست درستی در پیش‌گرفته نشده بود و باید مورد تجدیدنظر قرار بگیرد. اگر پرتاب حیوانات به ارتفاع‌های بالا در اواخر دهه ۱۹۴۰ و دهه بعد آن را به‌دقت بررسی کنیم می‌بینیم اهداف اصلی این عملیات نظامی بوده و ربطی به فضانوردی سرنشین دار نداشته است. چه در آمریکا و چه شوروی، در آن دوران درصدد ساخت هواپیماهایی بودند که به شکل بالستیک بتواند خود را به خاک دشمن برساند به همین دلیل لازم بود بدانند در این شرایط وضعیت دستگاه‌های بدن چطور کار می‌کند. اما بعد که نظر نظامی‌ها به بالا بردن قدرت موشک‌های قاره‌پیما جلب شد از پرتاب‌های بالستیک موجود زنده خودداری کردند. در مورد آزمایش‌های قبلی و پرتاب کاوشگرها در ایران با موجود زنده نیز متأسفانه نگاه به مقوله پرتاب کاوشگرها اشتباه و ناشی از عدم اطلاع دقیق دست‌اندرکاران از واقعیت‌های پشت پرده پرتاب حیوانات در برنامه‌های غیرمداری بود. به همین دلیل ادامه این کار، اشتباه و هدر دادن هزینه است. چنانچه روزی ایران سفینه سرنشین دار خود را بسازد و بخواهد سامانه‌های آن را آزمایش کند بازهم آزمایش‌های انجام‌شده با کاوشگرها مفید نخواهد بود بلکه باید همان سفینه با حیوانات مورد آزمایش قرار بگیرد لذا ادامه پرتاب کاوشگرها هدر دادن بودجه است.