تلسکوپ فضایی جیمز وب، موفق به شناسایی دیاکسید کربن و پراکسید هیدروژن بر روی سطح بزرگترین قمر پلوتو، یعنی شارون شده است که میتواند سرنخهای حیاتی را درباره چگونگی شکلگیری منظومه غیرسیارهای و سیارهای مورد نظر ارائه میدهند. دیاکسید کربن، یک مولکول کلیدی برای درک اجرام فضایی است که اطلاعات بسیاری را درباره تاریخچه یک جرم ارائه میدهد. درباره شارون نیز احتمالا دیاکسید کربن از زیر سطح یخی میآید و از طریق برخورد سیارکها و اجرام دیگر به این قمر و ایجاد دهانههایی که زیر زمین را نشان میدهند، در معرض دید قرار گرفته است.
هنوز رازهای بسیاری درباره پلوتو و قمرهایش باقی مانده، اما براساس دادههای تلسکوپ فضایی جیمز وب و پژوهش گروهی به سرپرستی سیلویا پروتوپاپا (Silvia Protopapa) ستارهشناس موسسه تحقیقات جنوب غربی (SwRI) آمریکا، دیاکسید کربن و پراکسید هیدروژن را در سطح قمر شارون شناسایی شده است.
قمر شارون بسیار سرد و سرشار از یخ آب است، اما آمونیاک و طیف گستردهای از ترکیبات مبتنی بر کربن را نیز در بر دارد؛ همچنین، اعتقاد بر این است که شارون آتشفشانهای منجمد را در خود جای داده که به جای ماگما از آنها یخ فوران میکند.
شارون بزرگترین قمر پلوتو
شارون و پلوتو یک مدار غیر عادی دارند. در حالی که شارون به دور پلوتو میچرخد، پلوتو نیز در حال چرخش به دور یک نقطه مرکزی است. آنها تقریبا مانند یک سیاره کوتوله دوگانه عمل میکنند. این بر خلاف ماه و زمین است؛ زیرا ماه در اطراف زمین میچرخد و زمین موقعیت خود را تغییر نمیدهد.
پلوتو یک سیاره کوتوله است که در ناحیه خارجی منظومه شمسی قرار دارد و فاصله آن از خورشید حدود ۵.۷ میلیارد کیلومتر است؛ این سیاره کوچکتر از استرالیا، یک دنیای یخی متشکل از کوهها، یخچالهای طبیعی و دهانههای برخوردی است که میانگین دمای آن به ۲۳۲ درجه سلسیوس زیر صفر میرسد.