ماهواره‌های تمام الکتریکی در مسیر بدست گرفتن نبض بازار

0 650

در سال 2015، بوئنیگ با ساخت و پرتاب دو ماهواره به نامهای ABS-3A و Eutelsat 115 West B، تکنولوژی جدیدی به نام ماهواره‌های تمام الکتریکی را کلید زد. ماهواره‌های تمام الکتریکی ماهواره‌هایی هستند که از رانشگر شیمیایی برای تولید نیروی جلوبرندگی و تصحیح موقعیت استفاده نکرده و به جای آن از رانشگرهای الکتریکی بهره می‌برند؛ بدین ترتیب تنها بخش غیر الکتریکی ماهواره را حذف کرده و ماهواره تمام الکتریکی نام می‌گیرند. دقیقا 8 روز پس از پرتاب همزمان این دو ماهواره، سازمان فضایی فرانسه (CNES) با تخصیص بودجه‌ای 30 میلیون دلاری، تلاش کرد تا جرقه‌ای برای ساخت ماهواره‌ تمام الکتریکی ساخت اروپا ایجاد کند. این تصمیم CNES تحت تاثیر پیش‌بینی‌ گرفته شده بود که طبق آن تا سال 2020، به میزان 50 درصد مخابراتی تجاری را ماهواره‌های تمام الکتریکی تشکیل خواهند داد.

پس از ساخت دو ماهواره‌ مذکور توسط بوئینگ، شرکتها و سازمانهای فضایی از نقاط مختلف جهان با این پیشی‌بینی که استفاده از رانشگرهای الکتریکی، پس از سالها محدود بودن به ماموریتهای علمی، بلاخره راه خود را به بخش تجاری باز کرده است، به سرمایه‌گذاری در این بخش پرداختند.

اکنون پس از گذشت دو سال به نظر می‌رسد پیش‌بینی‌هایی که CNES بر اساس آنها به سرمایه‌گذاری در ماهواره‌های الکتریکی پرداخت، تاکنون درست از آب درآمده‌اند. طبق آمار منتشر شده از سال 2012 تا 2016 حدودا 20 درصد از کل 106 ماهواره سفارش‌داده‌شده، تمام الکتریکی بوده‌اند و اکنون تولیدکنندگان ماهواره به دنبال افزایش این درصد هستند، اگرچه هنوز هم مشتریانی وجود دارند که ضریب اطمینان بیشتر در رانشگرهای شیمیایی را ترجیح می‌دهند.

یکی از برجسته‌ترین مزایای رانشگرهای الکتریکی نسبت به رانشگرهای شیمیایی این است که وزن کلی ماهواره را به میزان چشمگیری کاهش می‌دهند. یک رانشگر الکتریکی می‌تواند تا 50 درصد سبکتر از یک رانشگر شیمیایی باشد و این موضوع به اپراتورها اجازه می‌دهد که محموله بیشتری را روی ماهواره سوار کنند یا با کاهش وزن کلی ماهواره هزینه کمتری برای پرتاب آن پرداخت کنند.

البته این رانشگرها معایبی هم دارند که برای دستیابی به 30 درصد باقیمانده از هدف پیش‌بینی سال 2015، باید برطرف شوند. برای مثال برخی رانشگرهای الکتریکی نیروی پسای بیشتری تولید می‌کنند یا باعث ایجاد خوردگی سطوح می‌شوند. اما در حال حاضر بزرگترین مشکل این رانشگرها زمان طولانی مورد نیاز برای جای دادن ماهواره در مدار می‌باشد. این عملیات توسط رانشگرهای شیمیایی طی چند روز انجام می‌شود اما رانشگرهای الکتریکی به دلیل توان پایینتر به ماه‌ها زمان برای انجام این کار نیاز دارند.

منبع Spacenews
با اشتراک گذاری مطلب از اسپاش حمایت کنید
https://espash.ir/?p=4833
مطالب پیشنهادی اسپاش
اشتراک در
اطلاع از
guest
0 نظرات
بازخورد (Feedback) های اینلاین
مشاهده همه دیدگاه ها