چطور فضا بر جسم تاثیر می‌گذارد؟

فضا محیطی پرخطر برای آدمی است. بزرگ‌ترین چالش، تابش کیهانی و ریزگرانش یا بی‌وزنی نزدیک به صفر است که بر کارکرد بدن تأثیر می‌گذارد.

تراکم استخوان‌ها در فضا ماهانه ۱تا ۱.۵درصد کم می‌شود که معادل یک سال کاهش تراکم استخوان بر روی زمین است. در عرض فقط چند روز ماهیچه‌ها ۲۰درصد حجمشان را از دست می‌دهند. سلول‌های قلب نیز روبه‌زوال می‌روند. مایعات بدن به مغز و چشم‌ها فشار وارد می‌آورد که در درازمدت می‌تواند به اختلالات بینایی بیانجامد. پیر شدن شریان‌ها، سنگ کلیه و افزایش طول ستون فقرات و افسردگی خطرات دیگری هستند.

شریان‌های آدمی ورای اتمسفر، در شش ماه به‌اندازه ۲۰تا ۳۰سال پیر می‌شوند. پیدایش سنگ کلیه مشکل دیگر است. به دلیل میزان بالای کلسیم در ادرار که به کاهش تراکم استخوان می‌انجامد. افزایش تا ۵سانتیمتری طول ستون فقرات در فضا و درنتیجه دیسک کمر نیز خطر دیگری است که فضانوردان با آن روبرو هستند.

اتمسفر حافظ ما در برابر تابش کیهانی بر روی زمین است. بنابراین ورای اتمسفر، تابش کیهانی خطری بالقوه است. خطر تابش‌ کیهانی در ایستگاه بین‌المللی فضایی ۱۰ برابر بیشتر است؛ تابشی که خطر ابتلا به سرطان را بالا می‌برد و بر سلول‌های خونی و سامانه ایمنی بدن تأثیر سوء می‌گذارد. افت روحیه و استرس ناشی از تنهایی در فضا عارضه‌های دیگرند.

موانع، خصوصاً در مأموریت‌های بلندمدت فضایی کم نیستند، مثلاً در سفر ۹ماهه به سیاره سرخ، مریخ.