فلزات گران‌بهایی که ستارگان در فضا پراکنده می‌کنند

ستاره‌های نوترونی دسته‌ای از ستارگان با چگالی بالا هستند که نیروی جاذبه‌ای بسیار بالا را از خود نشان می‌دهند.

دنیای نجوم و فضا آن‌قدر اسرار پیچیده‌ای دارد که هرچه در آن کنکاش کنیم بازهم لایه‌های پنهان و کمتر شناخته‌شده‌ای از آن وجود دارد؛ از پدیده‌های نادر و شگفت‌انگیز تا بسیاری از وقایع که هنوز پاسخی درخور برای آن وجود نداشته است.

پدیده‌هایی مانند سیاه‌چاله‌ها، کهکشان‌ها، موجودات فرازمینی و حیات در سایر کرات ازجمله دغدغه‌های منجمان و طرفداران دنیای نجوم است که برای بسیاری از آن‌ها یا پاسخی وجود ندارد یا هنوز به حقیقت آن پی نبرده‌اند.

ستاره‌های نوترونی دسته‌ای از انواع ستاره‌های در حال مرگ با چگالی بالا هستند که در زمان‌های پایانی عمر خود درخشندگی فوق‌العاده‌ای دارند و باعث شکل‌گیری سیاهچاله‌های کوچک می‌شوند.

ستاره‌های نوترونی درواقع آثار به‌جامانده از ستاره‌های بزرگی هستند که جرم بسیار بالایی داشتند و رقم آن به میلیارد‌ها تن می‌رسد؛ همچنین طبق جدیدترین بررسی‌های ستاره شناسان، هنگامی‌که دوستاره نوترونی در فاصله ۱۳۰میلیون سال نوری از زمین در فضا با یکدیگر برخورد کنند مقدار زیادی فلزات گران‌بها تشکیل خواهد شد همچنین ترکیب دو ستاره نوترونی یک سیاهچاله شکل می‌دهد که در این سیاهچاله مقدار زیادی طلا، پلاتینیم، اورانیوم، نقره و ید پراکنده می‌شود.

گاهی هسته برخی  ستارگان  چگال بعد از انفجار  سالم می‌ماند و چنانچه این هسته جرمی بین ۱.۳تا ۳جرم خورشیدی باشد، پدیده طبیعی حاصل از این گرانش کوتوله سفید متراکم ایجاد می‌کند و پروتون‌ها و الکترون‌ها برای تشکیل نوترون‌ها به یکدیگر فشرده می‌شوند و درنهایت یکی از اجرام فضایی به نام ستاره نوترونی  تشکیل می‌شود.

ستاره‌های نوترونی جرمی حدود یک و نیم برابر جرم خورشید را دارند و شعاع آن‌ها حدود ۱۰تا ۱۵کیلومتر است، ستاره به حدی چگال است که رقم چگالی آن به عددی غیرقابل‌باور و حدود ٢٠٠میلیون تریلیون گرم بر سانتی‌متر مکعب می‌رسد و تاکنون بیش از ۲هزار ستاره‌ نوترونی شناخته‌شده‌ در تاریخ ثبت‌شده است.

به‌طورکلی هر ستاره‌ای که در پایان عمر خود قرار می‌گیرد به شکل یک ستاره نوترونی درمی‌آید که در این حالت دور چرخش آن کوتاه می‌شود و به‌سرعت منقرض‌شده و تندتر می‌چرخد.

ستاره‌های نوترونی از آهن تشکیل می‌شود و باوجود میدان قوی مغناطیسی اتم‌های آهن به شکل پلیمر درمی‌آیند که این موضوع باعث بهبود ضریب هدایت الکتریکی و درنتیجه داشتن میدان مغناطیسی قابل‌توجه می‌شود.

ستاره‌های نوترونی حاصل یک ابر نواختر هستند؛ تعیین حداکثر جرم این ستاره‌ها تأثیر قابل‌توجهی بر اطلاعات مبنی بر  اختر‌فیزیک و فیزیک هسته‌ای خواهد داشت همچنین مطالعه و شناسایی این ستاره‌ها کمک قابل‌توجهی برای آشنایی با تکامل ستارگان و کسب اطلاعات بیشتر از روند زندگی آن‌ها دارد.

حدود یک میلیارد ستاره نوترونی در کهکشان راه شیری وجود دارد البته اغلب آن‌ها نور مرئی ندارند و  صرفاً از طریق تشخیص امواج  مشاهده می‌شوند که این موضوع به دلیل سن و میزان چرخش این ستاره‌هاست؛ علاوه بر آن از  سرعت امواج  ستاره‌های در حال چرخیدن اثراتی از نسبیت خاص  قابل‌مشاهده است.

ستاره‌های نوترونی، ترکیبی از گرانش قوی، نیروی مغناطیسی و میدان الکتریکی قدرتمند و شتاب بالا‌ی ذرات هستند که همین عوامل  بر فضا و فضا زمان  تأثیرگذار است.

برخورد‌ ستاره‌های نیتروژنی عامل شکل‌گیری نیمی از عناصر سنگین موجود در  جهان هستند همچنین  این عناصر سنگین در گاز‌های کهکشانی پراکنده می‌شوند و بعد از ته‌نشین شدن،  متراکم می‌شوند؛ درنهایت ستاره‌ها و دیسک‌های اطراف  ایجادشده و پس‌ازآن سیاره‌ها را تشکیل می‌دهند و این پدیده باعث می‌شود عناصر گران‌بها و سنگین در سیارات دیگر ازجمله کره زمین قابل‌استخراج باشد.