محسن شاطر زاده قائممقام سابق امور بینالملل سازمان فضایی و عضو هیئتعلمی پژوهشگاه فضایی، در برنامهٔ گذشته ثریا به روی خط ارتباطی آمد و در مورد وضعیت صنعت فضایی در سه سال اخیر بیان داشت:” برنامهٔ فضایی ایران در سه سال اخیر تعطیل است. حدود سی ماه طول کشید تا دولت به جمعبندی رسید. در بهمنماه سال 93 ابتدا آقای ترکان و سپس آقای شریعت مدار معاونت اجرایی فضایی کشور بودند، که متأسفانه در این مدت هیچ تصمیمی گرفته نشد. بعدازآن، متأسفانه یکپارچگی سازمان فضایی که نقطهٔ قوتش بود هدف قرار گرفت و با مصوبهٔ شورای عالی اداری این مجموعه به چهار پاره تقسیم شد و همچنین با حکم ریاستجمهور، نهادی جدید به نام مرکز ملی فضایی تشکیل شد که متولی امر دبیرخانه و شورای عالی فضایی در کشور شد.”
سردرگمی در ادامهٔ راه و نداشتن نگاه مناسب به بخش فضا
شاطر زاده صحبتهای خود را اینگونه ادامه داد:”پس از تشکیل مرکز ملی فضایی، بسیاری از افراد ایراد میگرفتند که حکم تشکیل مرکز ملی فضایی، دارای مخالفت جدی با روال و مسئولیتهای سازمان فضایی و وزارت خانهٔ ارتباطات است و متأسفانه در همین نقطه درگیریهای داخلی شروع شد. لذا وظایف موازی مرکز ملی فضایی و سازمان فضایی و همینطور کشمکشهای این دو مجموعه بهخصوص در بحث شورای عالی فضایی سبب شد تا در حوزهٔ فضایی به تصمیمگیری نرسیم و این درجاهای مختلف ازجمله بودجه ریز و سیاستگذاری و حتی امور بینالملل، اثر خود را گذاشت. ما همینالان در کوپوس امتیاز نداریم و مشخص نیست که نمایندهٔ رسمی کشورمان در کوپوس مرکز ملی فضایی است یا سازمان فضایی؟”
وی افزود:”متأسفانه ازیکطرف در دولت اعتقادی به فناوری فضایی وجود نداشت و حتی مشاورین دکتر واعظی اعلام کردند که کشور اصلاً توانایی ورود به بحث فناوری فضایی را ندارد و نمیتواند ماهواره مناسب به فضا پرتاب کند و موجود زنده به فضا بفرستد. به همین جهت تصمیمگیری کشور را بهسوی بخش اقتصادی صنعت فضایی و کاربردهای آن سوق دادند. این دیدگاه باعث شد که فناوری فضایی به گوشهای رفت و عمدتاً بحث خدمات فضایی مطرح شد، بحثی که مسئلهٔ جدیدی نیست و ما از قبل خدمات سنجش ماهوارهای را داشتهایم.