1397/04/20

ایرباس کاوشگر مریخ طراحی می کند

سازمان فضایی اروپا قراردادی ٥.٢ میلیون دلاری با ایرباس امضا کرده تا یک کاوشگر با قابلیت جمع آوری نمونه‌های خاک مریخ را طراحی کند. در ماه آوریل ناسا و سازمان فضایی اروپا برای بررسی امکان ارسال نمونه از خاک مریخ به زمین با یکدیگر موافقت کردند. اکنون سازمان فضایی اروپا قراردادی ٥.٢ میلیون دلاری با ایرباس...
ایرباس کاوشگر مریخ طراحی می کند

سازمان فضایی اروپا (ESA) قراردادی ٥.٢ میلیون دلاری با ایرباس امضا کرده تا یک کاوشگر با قابلیت جمع آوری نمونه‌های خاک مریخ را طراحی کند.
در ماه آوریل ناسا و سازمان فضایی اروپا برای بررسی امکان ارسال نمونه از خاک مریخ به زمین با یکدیگر موافقت کردند.
اکنون سازمان فضایی اروپا قراردادی ٥.٢ میلیون دلاری با ایرباس امضا کرده تا طرح اولیه یک کاوشگر با قابلیت جمع آوری نمونه از سطح مریخ را ارائه کند. این سازمان فضایی گروهی از مهندسان ایرباس در استیونیج انگلیس را برای این ماموریت انتخاب کرده زیرا آنها مشغول ساخت کاوشگر اگزومارس هستند. کاوشگر مذکور قرار است در ٢٠٢١ میلادی به مریخ ارسال شود.
به هرحال  ماموریت کاوشگر جدید برخلاف اگزومارس و تمام ابزارهای علمی‌اش، یافتن و جمع آوری محفظه‌های حاوی نمونه از خاک مریخ است که کاوشگر Mars۲۰۲۰ ناسا آماده می‌کند.  اما این بدان معنا نیست که طراحی چنین وسیله‌ای کار آسانی است.
 کاوشگر Mars۲۰۲۰  با حفاری در سطح مریخ نمونه‌هایی را جمع آوری و در ٣٠ لوله آزمایشگاهی آماده می‌کند. این لوله‌ها در نقاط مختلف سیاره پراکنده هستند.
کاوشگر ایرباس باید بتواند نمونه‌ها را از فاصله دور ردیابی کند و به طور خودکار به مکان مورد نظر برود. در مرحله بعد کاوشگر با بازوی رباتیک نمونه‌ها را برداشته و آن‌ها را در یک مخزن نگهداری می‌کند.  همچنین این کاوشگر باید هر روز مسیر  خود را برنامه‌ریزی کند.

فناوری‌های نوین | کاوش‌های فضایی |

نظر شما

پربازدیدکننده ترین خبر

چرا آمریکا به فعالیت‌های فضایی صلح‌آمیز دیگر کشورها برچسب نظامیگری می‌زند؟

سیروس برزو: برنامه‌های نظامی زیادی در آمریکا با پوشش‌های علمی انجام‌شده و می‌شود. شاید برای بسیاری این سؤال پیش بیاید که چطور پنتاگون (Pentagon) می‌تواند از یک ماهواره علمی یا کاوشگر دورپرواز یا مدارگرد که به دور ماه می‌چرخد، بهره‌برداری نظامی کند. برای روشن شدن این موضوع مثالی می‌آورم. برنامه لوناراربیتر (Lunar Orbiters) شامل ۵مدارگرد خودکار بود که از ۱۹۶۶تا۱۹۶۷ توسط آمریکا پرتاب شد تا سطح ماه را تصویربرداری کند. قبل از این‌که نیل آرمسترانگ (Neil Armstrong) بتواند اولین قدم خود را بر ماه بگذارد، ناسا سازمان فضایی آمریکا نیاز داشت محلی که آپولو-۱۱ به راحت فرود آید را دقیقاً مشخص کند. هر کاوشگر لوناراربیتر دارای دو دوربین بود و به‌جای فیلم ۳۵میلی‌متری استاندارد ماهواره‌ها، از فیلم ۷۰میلی‌متری استفاده می‌کردند که امروزه برای ساخت فیلم‌های آی‌مکس (IMAX) استفاده می‌شود. در این کاوشگر، فیلم در مقابل اسکنر خاصی قرار می‌گرفت سپس این اطلاعات از طریق امواج رادیویی به مراکز فضای ارتباطی ناسا در اسپانیا، استرالیا و آمریکا فرستاده می‌شد، جایی که داده‌ها روی نوار مغناطیسی ثبت شد. سپس توسط کارشناسان به شکل عکس‌های بسیار دقیق بازسازی می‌شد. این روش بعداً در ماهواره‌های جاسوسی استفاده شد و دیگر نیازی به ارسال فیلم‌ها از مدار زمین نبود.