1397/04/19

تجهیز کاوشگر خورشیدی ناسا به سپر حرارتی فوق‌العاده مقاوم

کاوشگر خورشیدی پارکر که قرار است در ماه اوت به فضا پرتاب شود، به جدیدترین و مقاوم‌ترین سپر حرارتی مجهز شد. کاوشگر خورشیدی پارکر (Parker Solar Probe) ناسا در آخرین مراحل آمادسازی خود به سر می‌برد و محققان اکنون در حال مقاوم‌سازی آن و تقویت جدی بدنه آن هستند. آژانس فضایی آمریکا اعلام کرد این فضاپیما...
تجهیز کاوشگر خورشیدی ناسا به سپر حرارتی فوق‌العاده مقاوم

کاوشگر خورشیدی پارکر که قرار است در ماه اوت به فضا پرتاب شود، به جدیدترین و مقاوم‌ترین سپر حرارتی مجهز شد.
کاوشگر خورشیدی پارکر (Parker Solar Probe) ناسا در آخرین مراحل آمادسازی خود به سر می‌برد و محققان اکنون در حال مقاوم‌سازی آن و تقویت جدی بدنه آن هستند.
آژانس فضایی آمریکا اعلام کرد این فضاپیما به یک محافظ حرارتی ۲.۵ متری مجهز شده است که وقتی این کاوشگر در اواخر سال ۲۰۲۴ به فاصله ۶.۵ میلیون کیلومتری خورشید برسد، قابلیت مقاومت در دمای ۲۵۰۰ درجه فارنهایت را دارد.
مهم این است که دمای داخل این فضاپیما در چنین شرایطی، مطبوع باقی می‌ماند و تجهیزات پردازش اطلاعاتی که در مورد کرونا(بیرونی‌ترین لایه اتمسفر خورشید) جمع‌آوری شده است را از شر آسیب مصون نگه می‌دارد.
ضمن اینکه یک پوشش سفید که مخصوص بازتاب انرژی خورشید طراحی شده است، روی سپر حرارتی اسپری می‌شود.
این سپر که حدود ۷۳ کیلوگرم وزن دارد، در واقع یک ساختار بسیار سبک وزن محسوب می‌شود که از دو پنل و یک هسته فومی ۴.۵ اینچی که ۹۷درصد آن هوا است، ساخته شده است.
با توجه به این که کاوشگر خورشیدی پارکر با سرعت ۶۹۲ هزار کیلومتر بر ساعت سفر می‌کند که طبق گفته ناسا به اندازه کافی سریع است تا شما را در یک ثانیه از فیلادلفیا به واشنگتن برساند، یک بدنه نازک برای رسیدن به مدار مقرر نیاز است.
کاوشگر خورشیدی پارکر در تاریخ ۴ اوت به فضا پرتاب خواهد شد. سفر آن آغاز یک ماموریت ۶۰ ساله برای پرواز در نزدیک ترین فاصله ممکن به خورشید است. پرواز در فاصله چهار میلیون مایلی(۶.۵ میلیون کیلومتری) زمین، یعنی نزدیک‌ترین فاصله یک کاوشگر به خورشید.

تجهیز کاوشگر خورشیدی ناسا به سپر حرارتی فوق‌العاده مقاوم

تجهیز کاوشگر خورشیدی ناسا به سپر حرارتی فوق‌العاده مقاوم

فناوری‌های نوین | کاوش‌های فضایی |

نظر شما

پربازدیدکننده ترین خبر

کوتاه و خواندنی، نخستین اتصال دو سفینه سرنشین‌دار چه وقت انجام شد؟

روز ۱۴ژانویه ۱۹۶۹سفینه سایوز-۴ (Soyuz) با یک سرنشین به نام ولادیمیر شاتالف به فضا پرتاب شد. یک روز بعد باریس والینف ، الکسی یلیسیف و یوگنی خرونف با سایوز-۵ راهی مدار زمین شدند. این سفینه بعد از رسیدن به مدار تعیین شده، به ردیابی سایوز-۴ پرداخت و ان را در فضا پیدا کرد. پس از آن دو ناو در حالی که هرکدام با سرعتی در حدود ۳۰هزار کیلومتر در ساعت حرکت می کردند، کم کم به هم نزدیک شدند و سرانجام عمل اتصال صورت گرفت. پس از الحاق دو سفینه ، یلیسیف و خرونف در حالی که لباس مخصوصی به تن داشتند از سایوز-۵ بیرون آمده، با یک راهپیمایی خود را به سایوز-۴ رساندند و به درون آن راه یافتند. آن گاه دو سفینه از هم جدا شدند. به این ترتیب سایوز-۴ با سه سرنشین و سایوز-۵ با یک سرنشین به زمین بازگشتند. این نخستین اتصال دو سفینه سرنشین‌دار همچنین نخستین جابه جایی سرنشین در یک سفر فضایی بود.