1397/04/17

تلسکوپ فضایی کپلر به خواب رفت

سازمان فضایی آمریکا (NASA) اعلام کرد که سوخت تلسکوپ فضایی کپلر در حال اتمام است و به همین دلیل روز دوشنبه گذشته این تلسکوپ را در حالت خواب قرار داده تا سوختش برای دانلود اطلاعات حفظ شود. کپلر دیگر رصدهای علمی انجام نمی‌دهد و تا روز دوم اوت (۱۱ مرداد) که قرار است تحقیقات جمع آوری شده توسط این تلسکوپ...
تلسکوپ فضایی کپلر به خواب رفت

سازمان فضایی آمریکا (NASA) اعلام کرد که سوخت تلسکوپ فضایی کپلر در حال اتمام است و به همین دلیل روز دوشنبه گذشته این تلسکوپ را در حالت خواب قرار داده تا سوختش برای دانلود اطلاعات حفظ شود.
کپلر دیگر رصدهای علمی انجام نمی‌دهد و تا روز دوم اوت (۱۱ مرداد) که قرار است تحقیقات جمع آوری شده توسط این تلسکوپ در ۵۱ روز گذشته دانلود شود، استراحت خواهد کرد؛ فعال سازی کپلر در ماه آینده احتمالا به مصرف سوخت باقیمانده این تلسکوپ منجر می‌شود.
ناسا در سال ۲۰۰۹ میلادی تلسکوپ کپلر را به فضا فرستاد تا درباره تعداد و تراکم سیارات در کهکشان راه شیری اطلاعاتی به دست آورد. بسیاری از دانشمندان با اطلاعات کپلر انبوهی از سیاره‌های خارج از منظومه شمسی را کشف کردند.
کپلر که ۹۴ میلیون مایل با زمین فاصله دارد فقط بخش کوچکی از کهکشان‌های همسایه را بررسی کرده، اما تلاش‌های آن به دانشمندان کمک کرد تا بیش از دو هزار و ۶۵۰ سیاره تایید شده را کشف کنند. این سیارات اندازه و اشکال مختلفی دارند.
ناسا ماه مارس (فرودین) هشدار داد که به زودی تلسکوپ کپلر در حالت خواب قرار می‌گیرد. هنوز مشخص نیست تلسکوپ فضایی سوخت کافی برای انتقال تمام اطلاعات را دارد یا خیر.

کاوش‌های فضایی |

نظر شما

پربازدیدکننده ترین خبر

چرا آمریکا به فعالیت‌های فضایی صلح‌آمیز دیگر کشورها برچسب نظامیگری می‌زند؟

سیروس برزو: برنامه‌های نظامی زیادی در آمریکا با پوشش‌های علمی انجام‌شده و می‌شود. شاید برای بسیاری این سؤال پیش بیاید که چطور پنتاگون (Pentagon) می‌تواند از یک ماهواره علمی یا کاوشگر دورپرواز یا مدارگرد که به دور ماه می‌چرخد، بهره‌برداری نظامی کند. برای روشن شدن این موضوع مثالی می‌آورم. برنامه لوناراربیتر (Lunar Orbiters) شامل ۵مدارگرد خودکار بود که از ۱۹۶۶تا۱۹۶۷ توسط آمریکا پرتاب شد تا سطح ماه را تصویربرداری کند. قبل از این‌که نیل آرمسترانگ (Neil Armstrong) بتواند اولین قدم خود را بر ماه بگذارد، ناسا سازمان فضایی آمریکا نیاز داشت محلی که آپولو-۱۱ به راحت فرود آید را دقیقاً مشخص کند. هر کاوشگر لوناراربیتر دارای دو دوربین بود و به‌جای فیلم ۳۵میلی‌متری استاندارد ماهواره‌ها، از فیلم ۷۰میلی‌متری استفاده می‌کردند که امروزه برای ساخت فیلم‌های آی‌مکس (IMAX) استفاده می‌شود. در این کاوشگر، فیلم در مقابل اسکنر خاصی قرار می‌گرفت سپس این اطلاعات از طریق امواج رادیویی به مراکز فضای ارتباطی ناسا در اسپانیا، استرالیا و آمریکا فرستاده می‌شد، جایی که داده‌ها روی نوار مغناطیسی ثبت شد. سپس توسط کارشناسان به شکل عکس‌های بسیار دقیق بازسازی می‌شد. این روش بعداً در ماهواره‌های جاسوسی استفاده شد و دیگر نیازی به ارسال فیلم‌ها از مدار زمین نبود.