1397/04/16

برنامه چین جهت سبقت از ناسا در تولید حامل‌های فوق سنگین

چین با تولید حامل فضایی لانگ مارچ-۹ (Long march-9)، تا سال ۲۰۳۰ گوی سبقت را از لحاظ وزن قابل حمل تا مدار ارتفاع-پایین خواهد ربود. این حامل با بخش مرکزی به قطر ۱۰ متر، مجهز به چهار بوستر جانبی بسیار قوی به قطر ۵ متر است و قابلیت حمل محموله ۱۴۰ تن را دارد. مقایسه این مقدار از ظرفیت محموله، با بار محموله...
برنامه چین جهت سبقت از ناسا در تولید حامل‌های فوق سنگین

چین با تولید حامل فضایی لانگ مارچ-۹ (Long march-9)، تا سال ۲۰۳۰ گوی سبقت را از لحاظ وزن قابل حمل تا مدار ارتفاع-پایین خواهد ربود. این حامل با بخش مرکزی به قطر ۱۰ متر، مجهز به چهار بوستر جانبی بسیار قوی به قطر ۵ متر است و قابلیت حمل محموله ۱۴۰ تن را دارد. مقایسه این مقدار از ظرفیت محموله، با بار محموله ماهواره‌برهایی همچون SLS (سامانه خدمات فضایی ناسا) به وزن ۱۳۰ تن، فالکون سنگین به وزن ۶۴ تن و آریان-۵ اروپا به وزن ۲۰ تن جالب می‌باشد.
همچنین چین در حال توسعه یک حامل بازگشت‌پذیر است که پیش‌بینی می‌شود تا سال ۲۰۲۱ عملیاتی شده و قسمت مرحله اول آن بتواند به صورت عمودی فرود بیاید.

منبع: spacedaily

ماهواره‌بر و پرتاب | اقتصاد فضایی | راهبرد |

نظر شما

پربازدیدکننده ترین خبر

کوتاه و خواندنی، نخستین اتصال دو سفینه سرنشین‌دار چه وقت انجام شد؟

روز ۱۴ژانویه ۱۹۶۹سفینه سایوز-۴ (Soyuz) با یک سرنشین به نام ولادیمیر شاتالف به فضا پرتاب شد. یک روز بعد باریس والینف ، الکسی یلیسیف و یوگنی خرونف با سایوز-۵ راهی مدار زمین شدند. این سفینه بعد از رسیدن به مدار تعیین شده، به ردیابی سایوز-۴ پرداخت و ان را در فضا پیدا کرد. پس از آن دو ناو در حالی که هرکدام با سرعتی در حدود ۳۰هزار کیلومتر در ساعت حرکت می کردند، کم کم به هم نزدیک شدند و سرانجام عمل اتصال صورت گرفت. پس از الحاق دو سفینه ، یلیسیف و خرونف در حالی که لباس مخصوصی به تن داشتند از سایوز-۵ بیرون آمده، با یک راهپیمایی خود را به سایوز-۴ رساندند و به درون آن راه یافتند. آن گاه دو سفینه از هم جدا شدند. به این ترتیب سایوز-۴ با سه سرنشین و سایوز-۵ با یک سرنشین به زمین بازگشتند. این نخستین اتصال دو سفینه سرنشین‌دار همچنین نخستین جابه جایی سرنشین در یک سفر فضایی بود.