1394/07/05

منطقی:مرکزملی فضایی ایران مستقل از پژوهشگاه های فضایی وزارتخانه ها عمل می کند

دکتر منوچهر منطقی روز شنبه در گفت و گو با خبرنگار ایرنا با اشاره به اینکه این مرکز به صورت مستقل عمل می کند، بیان کرد: پژوهشگاه فضایی ایران تحت نظارت وزارت ارتباطات و فناوری و پژوهشگاه هوا فضا نیز تحت نظارت وزارت علوم، تحقیقات و فناوری فعالیت می کند. منطقی بیان کرد:مرکز ملی فضایی نیز زیر نظر معاونت علمی...
منطقی:مرکزملی فضایی ایران مستقل از پژوهشگاه های فضایی وزارتخانه ها عمل می کند

دکتر منوچهر منطقی روز شنبه در گفت و گو با خبرنگار ایرنا با اشاره به اینکه این مرکز به صورت مستقل عمل می کند، بیان کرد: پژوهشگاه فضایی ایران تحت نظارت وزارت ارتباطات و فناوری و پژوهشگاه هوا فضا نیز تحت نظارت وزارت علوم، تحقیقات و فناوری فعالیت می کند. منطقی بیان کرد:مرکز ملی فضایی نیز زیر نظر معاونت علمی و فناوری ریاست جمهوری عمل می کند بنابراین هر یک از این مراکز از نظر دستگاهی، یک حیطه نظارتی و کارکردی خاص خود را دارند اما به لحاظ عملکردی چون درسطح ملی باید در یک جا و یک عملکرد داشته باشند انشاء الله یکپارچه عمل می کنند. منطقی در خصوص نحوه یکپارچه عمل کردن این سه مرکز به صورت یکپارچه توضیحی نداد و آن را به بعد موکول کرد.

داخلی |

نظر شما

پربازدیدکننده ترین خبر

چرا آمریکا به فعالیت‌های فضایی صلح‌آمیز دیگر کشورها برچسب نظامیگری می‌زند؟

سیروس برزو: برنامه‌های نظامی زیادی در آمریکا با پوشش‌های علمی انجام‌شده و می‌شود. شاید برای بسیاری این سؤال پیش بیاید که چطور پنتاگون (Pentagon) می‌تواند از یک ماهواره علمی یا کاوشگر دورپرواز یا مدارگرد که به دور ماه می‌چرخد، بهره‌برداری نظامی کند. برای روشن شدن این موضوع مثالی می‌آورم. برنامه لوناراربیتر (Lunar Orbiters) شامل ۵مدارگرد خودکار بود که از ۱۹۶۶تا۱۹۶۷ توسط آمریکا پرتاب شد تا سطح ماه را تصویربرداری کند. قبل از این‌که نیل آرمسترانگ (Neil Armstrong) بتواند اولین قدم خود را بر ماه بگذارد، ناسا سازمان فضایی آمریکا نیاز داشت محلی که آپولو-۱۱ به راحت فرود آید را دقیقاً مشخص کند. هر کاوشگر لوناراربیتر دارای دو دوربین بود و به‌جای فیلم ۳۵میلی‌متری استاندارد ماهواره‌ها، از فیلم ۷۰میلی‌متری استفاده می‌کردند که امروزه برای ساخت فیلم‌های آی‌مکس (IMAX) استفاده می‌شود. در این کاوشگر، فیلم در مقابل اسکنر خاصی قرار می‌گرفت سپس این اطلاعات از طریق امواج رادیویی به مراکز فضای ارتباطی ناسا در اسپانیا، استرالیا و آمریکا فرستاده می‌شد، جایی که داده‌ها روی نوار مغناطیسی ثبت شد. سپس توسط کارشناسان به شکل عکس‌های بسیار دقیق بازسازی می‌شد. این روش بعداً در ماهواره‌های جاسوسی استفاده شد و دیگر نیازی به ارسال فیلم‌ها از مدار زمین نبود.