1394/06/31

ایجاد کمیسیون مشترک همکاری علمی و تحقیقاتی ایران و ایتالیا

دکتر سورنا ستاری در دیدار با استفانی جانینی، وزیر آموزش، دانشگاه‌ها و تحقیق ایتالیا، با اشاره به ظرفیت گسترده همکاری میان دو کشور، نسبت به انعقاد تفاهم نامه وزارت علوم،تحقیقات و فناوری کشورمان اظهار خرسندی کرد و گفت: این تفاهم‌نامه می‌تواند زمینه ساز گسترش تعاملات بیش‌تر و پایه همکاری‌های جدید باشد....
ایجاد کمیسیون مشترک همکاری علمی و تحقیقاتی ایران و ایتالیا

دکتر سورنا ستاری در دیدار با استفانی جانینی، وزیر آموزش، دانشگاه‌ها و تحقیق ایتالیا، با اشاره به ظرفیت گسترده همکاری میان دو کشور، نسبت به انعقاد تفاهم نامه وزارت علوم،تحقیقات و فناوری کشورمان اظهار خرسندی کرد و گفت: این تفاهم‌نامه می‌تواند زمینه ساز گسترش تعاملات بیش‌تر و پایه همکاری‌های جدید باشد. ستاری توافق هسته‌ای را رخدادی مثبت در جهت ارتقای روابط بهبود تعاملات علمی و فناوری دانست و گفت: موضوعات گوناگون فناوری، همچون هوافضا، فناوری نانو، زیست‌فناوری و بویژه سلول‌های بنیادین که در آن کشورمان حائز رتبه بسیار مناسبی در منطقه است، زمینه‌هایی مساعد برای انجام هرگونه فعالیت مشترک در زمینه‌های یاد شده، به شمار می‌آیند.

منبع: ایسنا

داخلی |

نظر شما

پربازدیدکننده ترین خبر

چرا آمریکا به فعالیت‌های فضایی صلح‌آمیز دیگر کشورها برچسب نظامیگری می‌زند؟

سیروس برزو: برنامه‌های نظامی زیادی در آمریکا با پوشش‌های علمی انجام‌شده و می‌شود. شاید برای بسیاری این سؤال پیش بیاید که چطور پنتاگون (Pentagon) می‌تواند از یک ماهواره علمی یا کاوشگر دورپرواز یا مدارگرد که به دور ماه می‌چرخد، بهره‌برداری نظامی کند. برای روشن شدن این موضوع مثالی می‌آورم. برنامه لوناراربیتر (Lunar Orbiters) شامل ۵مدارگرد خودکار بود که از ۱۹۶۶تا۱۹۶۷ توسط آمریکا پرتاب شد تا سطح ماه را تصویربرداری کند. قبل از این‌که نیل آرمسترانگ (Neil Armstrong) بتواند اولین قدم خود را بر ماه بگذارد، ناسا سازمان فضایی آمریکا نیاز داشت محلی که آپولو-۱۱ به راحت فرود آید را دقیقاً مشخص کند. هر کاوشگر لوناراربیتر دارای دو دوربین بود و به‌جای فیلم ۳۵میلی‌متری استاندارد ماهواره‌ها، از فیلم ۷۰میلی‌متری استفاده می‌کردند که امروزه برای ساخت فیلم‌های آی‌مکس (IMAX) استفاده می‌شود. در این کاوشگر، فیلم در مقابل اسکنر خاصی قرار می‌گرفت سپس این اطلاعات از طریق امواج رادیویی به مراکز فضای ارتباطی ناسا در اسپانیا، استرالیا و آمریکا فرستاده می‌شد، جایی که داده‌ها روی نوار مغناطیسی ثبت شد. سپس توسط کارشناسان به شکل عکس‌های بسیار دقیق بازسازی می‌شد. این روش بعداً در ماهواره‌های جاسوسی استفاده شد و دیگر نیازی به ارسال فیلم‌ها از مدار زمین نبود.