1397/03/25

کوتاه و خواندنی: لباس مخصوص فضا نوردی چه ويژگی هايی دارد ؟

لباس‌های فضايی به سه دسته تقسيم می‌شوند: لباس‌هايی كه كيهان نوردان در داخل ناو می‌پوشند ، لباس‌هايی كه ضمن خروج از ناو و راهپيمايی‌های فضايی مورد استفاده قرار می‌گيرد و سوم لباس‌هايی كه در ايستگاه‌های فضايی بر تن می‌كنند. لباس‌های فضايی نوع اول بايد برطرف كننده نياز‌های لازم آنان در سفر‌های فضايی باشد...
کوتاه و خواندنی: لباس مخصوص فضا نوردی چه ويژگی هايی دارد ؟
سیروس برزو: لباس‌های فضايی به سه دسته تقسيم می‌شوند: لباس‌هايی كه كيهان نوردان در داخل ناو می‌پوشند ، لباس‌هايی كه ضمن خروج از ناو و راهپيمايی‌های فضايی مورد استفاده قرار می‌گيرد و سوم لباس‌هايی كه در ايستگاه‌های فضايی بر تن می‌كنند.
 لباس‌های فضايی نوع اول بايد برطرف كننده نياز‌های لازم آنان در سفر‌های فضايی باشد . در حال حاضر از آنها تنها در زمان پرتاب ناو ، يكی دو روز اول سفر و تا رسيدن به ايستگاه فضايی و در پايان ، زمان بازگشت به زمين استفاده می‌شود. اين لباس عايق بندی شده است و اگر در داخل ناو تغيير فشار و يا دماي هوا بوجود آمد، از كيهان نورد محافظت كند.  
لباس نوع دوم كه بسيار پيچيده است، برای انجام عمليات خارج از سفينه و ايستگاه فضايی بكار می‌رود. اين لباس از لايه‌های متعدد ساخته شده و در برخی قسمت‌ها، كاملا فلزی است. در اين لباس كه مدت زمان كاربری آن محدود به چند ساعت است، تمامیي دستگاه‌های مورد نياز چه به لحاظ تغذيه، آشاميدن، تهويه، و حتي دفع وجود دارد. نوعی از اين لباس می‌تواند با كمك يك دستگاه ويژه به فضانورد امكان دهد كه از سفينه يا ايستگاه فضايی جدا شده و بدون هيچ ارتباط كابلی و بطور مستقل در فضا حركت كند.
اما در داخل ايستگاه‌های فضايی، كيهان‌نوردان لباسی راحت شبيه به آنچه در زمين مورد استفاده قرار می‌گيرد را بر تن می‌كنند. البته فضانوردان در ايستگاه‌های فضايی برخي لباس‌های ويژه را نيز می‌پوشند که جنبه  پزشكی دارد بطور مثال لباسی به اسم پنگوئن كه در بافت آن اليافي از جنس لاستيك به كار رفته است. اين لباس برای تقويت عضلات كيهان نوردان به كار می‌رود و آنها بعد از پوشيدن پنگوئن بايد برای حركت يا راست نگاهداشتن دست و پا، انرژی مصرف كنند و گرنه دست و پاها روي سينه جمع می‌شود. این لباس می‌تواند در تقویت عضلات به فضانوردان کمک کند.

فضانوردی و سرنشین‌دار | آموزش |

نظر شما

پربازدیدکننده ترین خبر

چرا آمریکا به فعالیت‌های فضایی صلح‌آمیز دیگر کشورها برچسب نظامیگری می‌زند؟

سیروس برزو: برنامه‌های نظامی زیادی در آمریکا با پوشش‌های علمی انجام‌شده و می‌شود. شاید برای بسیاری این سؤال پیش بیاید که چطور پنتاگون (Pentagon) می‌تواند از یک ماهواره علمی یا کاوشگر دورپرواز یا مدارگرد که به دور ماه می‌چرخد، بهره‌برداری نظامی کند. برای روشن شدن این موضوع مثالی می‌آورم. برنامه لوناراربیتر (Lunar Orbiters) شامل ۵مدارگرد خودکار بود که از ۱۹۶۶تا۱۹۶۷ توسط آمریکا پرتاب شد تا سطح ماه را تصویربرداری کند. قبل از این‌که نیل آرمسترانگ (Neil Armstrong) بتواند اولین قدم خود را بر ماه بگذارد، ناسا سازمان فضایی آمریکا نیاز داشت محلی که آپولو-۱۱ به راحت فرود آید را دقیقاً مشخص کند. هر کاوشگر لوناراربیتر دارای دو دوربین بود و به‌جای فیلم ۳۵میلی‌متری استاندارد ماهواره‌ها، از فیلم ۷۰میلی‌متری استفاده می‌کردند که امروزه برای ساخت فیلم‌های آی‌مکس (IMAX) استفاده می‌شود. در این کاوشگر، فیلم در مقابل اسکنر خاصی قرار می‌گرفت سپس این اطلاعات از طریق امواج رادیویی به مراکز فضای ارتباطی ناسا در اسپانیا، استرالیا و آمریکا فرستاده می‌شد، جایی که داده‌ها روی نوار مغناطیسی ثبت شد. سپس توسط کارشناسان به شکل عکس‌های بسیار دقیق بازسازی می‌شد. این روش بعداً در ماهواره‌های جاسوسی استفاده شد و دیگر نیازی به ارسال فیلم‌ها از مدار زمین نبود.