1397/03/25

کوتاه و خواندنی: لباس مخصوص فضا نوردی چه ويژگی هايی دارد ؟

لباس‌های فضايی به سه دسته تقسيم می‌شوند: لباس‌هايی كه كيهان نوردان در داخل ناو می‌پوشند ، لباس‌هايی كه ضمن خروج از ناو و راهپيمايی‌های فضايی مورد استفاده قرار می‌گيرد و سوم لباس‌هايی كه در ايستگاه‌های فضايی بر تن می‌كنند. لباس‌های فضايی نوع اول بايد برطرف كننده نياز‌های لازم آنان در سفر‌های فضايی باشد...
کوتاه و خواندنی: لباس مخصوص فضا نوردی چه ويژگی هايی دارد ؟
سیروس برزو: لباس‌های فضايی به سه دسته تقسيم می‌شوند: لباس‌هايی كه كيهان نوردان در داخل ناو می‌پوشند ، لباس‌هايی كه ضمن خروج از ناو و راهپيمايی‌های فضايی مورد استفاده قرار می‌گيرد و سوم لباس‌هايی كه در ايستگاه‌های فضايی بر تن می‌كنند.
 لباس‌های فضايی نوع اول بايد برطرف كننده نياز‌های لازم آنان در سفر‌های فضايی باشد . در حال حاضر از آنها تنها در زمان پرتاب ناو ، يكی دو روز اول سفر و تا رسيدن به ايستگاه فضايی و در پايان ، زمان بازگشت به زمين استفاده می‌شود. اين لباس عايق بندی شده است و اگر در داخل ناو تغيير فشار و يا دماي هوا بوجود آمد، از كيهان نورد محافظت كند.  
لباس نوع دوم كه بسيار پيچيده است، برای انجام عمليات خارج از سفينه و ايستگاه فضايی بكار می‌رود. اين لباس از لايه‌های متعدد ساخته شده و در برخی قسمت‌ها، كاملا فلزی است. در اين لباس كه مدت زمان كاربری آن محدود به چند ساعت است، تمامیي دستگاه‌های مورد نياز چه به لحاظ تغذيه، آشاميدن، تهويه، و حتي دفع وجود دارد. نوعی از اين لباس می‌تواند با كمك يك دستگاه ويژه به فضانورد امكان دهد كه از سفينه يا ايستگاه فضايی جدا شده و بدون هيچ ارتباط كابلی و بطور مستقل در فضا حركت كند.
اما در داخل ايستگاه‌های فضايی، كيهان‌نوردان لباسی راحت شبيه به آنچه در زمين مورد استفاده قرار می‌گيرد را بر تن می‌كنند. البته فضانوردان در ايستگاه‌های فضايی برخي لباس‌های ويژه را نيز می‌پوشند که جنبه  پزشكی دارد بطور مثال لباسی به اسم پنگوئن كه در بافت آن اليافي از جنس لاستيك به كار رفته است. اين لباس برای تقويت عضلات كيهان نوردان به كار می‌رود و آنها بعد از پوشيدن پنگوئن بايد برای حركت يا راست نگاهداشتن دست و پا، انرژی مصرف كنند و گرنه دست و پاها روي سينه جمع می‌شود. این لباس می‌تواند در تقویت عضلات به فضانوردان کمک کند.

فضانوردی و سرنشین‌دار | آموزش |

نظر شما

پربازدیدکننده ترین خبر

سقوط شهاب سنگ‌ها در گذر تاریخ

سقوط شهاب سنگ‌ها همواره منشأ پیدایش آیین‌هایی هم بوده است. آیین معبد آرتمیس در «اِفِسوس»، شهری در «ایونیای باستان» یا قسمت آسیای کوچک یونان باستان که یکی از عجایب هفت‌گانه دنیای باستان به شمار می‌آید، یکی از آن‌ها است. احتمال می‌رود که این آیین به دنبال مشاهده و حفظ شهاب سنگی که طبق بررسی‌های دانشمندان امروزی از سیاره مشتری به زمین سقوط کرد شکل گرفته باشد؛ با توجه به این که مشتری یا «ژوپیتر» یکی از خدایان اصلی رومی‌ها بوده است. گزارش‌ها حاکی از این هستند که سنگ مقدسی به درون معبد آرتمیس گذاشته شده است که احتمالاً یک شهاب سنگ است. چنین فرض می‌شود که «حجر الاسود» یا سنگ سیاه که در دیوار خانه کعبه در مکه قرار داده شده است نیز یک شهاب سنگ است، ولی شواهد قابل دسترس کمی در این باره موجود است و نتیجه‌ای قاطع در این‌باره به دست نیامده است. اگر چه استفاده از آهنی که در شهاب سنگ‌ها یافت می‌شود در اسطوره‌های بسیاری از کشورها و فرهنگ‌ها به ثبت رسیده است و در آن‌ها مقدس بودن شهاب سنگ تصدیق شده اما اثبات با مدارک و مستند‌سازی این امر فقط در چند دهة اخیر آغاز شده است. قدیمی‌ترین اشیاء دست ساز آهنی ۹عدد مهره کوچک هستند که با چکش زدن و کوبیدن آهن موجود در شهاب سنگ ساخته شده است. این مهره‌ها در شمال مصر کشف شدند و به طور قطع متعلق به ۳۲۰۰ سال پیش از میلاد مسیح هستند.