1397/03/23

کشف ستارگان جدید در کهکشان‌ها

محققان در مطالعه اخیرشان اعلام کردند که تعداد زیادی ستاره عظیم در نقاط مختلف جهان کشف کرده‌اند. در این مطالعه ستاره‌شناسان با استفاده از "آرایه میلی‌متری بزرگ آتاکاما" (ALMA) در شیلی، ستاره‌های جدیدی را در چهار کهکشان ستاره‌فشان گازی کشف کردند. در این چهار کهکشان ستاره‌های جدید، ۱۰۰ بار سریع‌تر از زمان...
کشف ستارگان جدید در کهکشان‌ها

محققان در مطالعه اخیرشان اعلام کردند که تعداد زیادی ستاره عظیم در نقاط مختلف جهان کشف کرده‌اند.
در این مطالعه ستاره‌شناسان با استفاده از "آرایه میلی‌متری بزرگ آتاکاما" (ALMA) در شیلی، ستاره‌های جدیدی را در چهار کهکشان ستاره‌فشان گازی کشف کردند. در این چهار کهکشان ستاره‌های جدید، ۱۰۰ بار سریع‌تر از زمان تشکیل‌شان در کهکشان راه شیری تشکیل می‌شوند.
ستاره‌های عظیم این کهکشان‌ها، گاز  را خارج کرده و سبب ایجاد انفجار ابرنواختر می‌شوند. این انفجار، مقدار زیادی انرژی و مواد ستاره‌ای را به فضا آزاد می‌کند. به گفته‌ " رصدخانه جنوبی اروپا" (ESO)، این نوع فعالیت‌ها می‌توانند تاثیر قابل توجهی در ناحیه اطراف این ستاره‌ها داشته باشند.
ژی یو ژانگ (Zhi-Yu Zhang)، نویسنده ارشد این مطالعه و ستاره‌شناس دانشگاه ادینبرو (University of Edinburgh)، گفت: «محققان با استفاده از یک روش جدید مشابه روش "تاریخ‌گذاری رادیوکربن" (Radiocarbon dating) به دنبال پیدا کردن اثر انواع مختلف مونوکسید کربن هستند تا مقدار توزیع جرم ستارگان درکهکشان‌های ستاره‌فشان را دریابند. در حالی که ایزوتوپ‌های اکسیژن با ستاره‌های بزرگ‌تر و عظیم‌تر و ایزوتوپ‌های کربن با ستارگان کوچک‌تر و متوسط‌تر مرتبط هستند. از آنجا که کربن و اکسیژن برای تشکیل مونوکسید کربن ترکیب می‌شوند، این به این معنی است که تغییرات منوکسید کربن در ستارگان بزرگ‌تر بیشتر از ستارگان کوچک‌تر است.»

در مقایسه با ستاره‌های کم جرم مانند خورشید که می‌تواند میلیاردها سال بدرخشند، ستارگان عظیم عمر کوتاه‌تری دارند. طبق گفته‌ محققان درک توزیع انواع مختلف ستاره‌ها، بینش محققان در مورد شکل‌گیری و تکامل کهکشان‌ها در طول تاریخ جهان را افزایش می‌دهد.
این مطالعه جدید نشان داد که بسیاری ستاره در این کهکشان‌های ستاره فشان وجود دارند. محققان افزودند که بعضی ستارگان در یک ناحیه نزدیکی کهکشان راه شیری نیز قرار دارند، این ناحیه کهکشان "ابر ماژلانی بزرگ" (LMC)  است. ابر ماژلانی بزرگ کهکشانی در همسایگی کهکشان راه شیری است. فاصله‌اش از کهکشان راه شیری کمی کمتر از 50 کیلو پارسک است و بنابراین سومین کهکشان نزدیک به راه شیری شمرده می‌شود. ابر ماژلانی بزرگ چهارمین کهکشان بزرگ گروه محلی است.
با استفاده از تلسکوپ بسیار بزرگ رصدخانه جنوبی اروپا، یک تیم متشکل از محققان "دانشگاه آکسفورد" ستاره‌های فوق‌العاده‌ای را در "سحابی رتیل" (Tarantula Nebula) کشف کردند.
سحابی رتیل نام یک سحابی معروف در صورت فلکی ماهی زرین است که در کهکشان ابر ماژلانی بزرگ قرار دارد. در ابتدا تصور می‌شد این سحابی یک ستاره است تا این که توسط "نیکلاس لوییس دلاکایله" و در سال ۱۷۵۱ سحابی بودن آن کشف شد.
این سحابی درخشان‌ترین جرم غیر ستاره‌ای است که تا کنون کشف شده است٬ به حدی که اگر جای "سحابی جبار" در کهکشان راه شیری قرار داشت، می‌توانست روی زمین سایه ایجاد کند. در حقیقت سحابی رتیل فعال‌ترین منطقه شناخته شده تولد ستارگان در گروه محلی کهکشانی ماست.

نجوم |

نظر شما
اخبار مرتبط

هر ستاره رازی است که آسمان با ما در میان می‌گذارد

1394/02/16
بهرام مبشر نماینده سازمان فضایی اروپا در مؤسسه تلسکوپ فضایی هابل گفت: مؤسسه علوم تلسکوپ فضایی، هرساله فراخوانی به دانشمندان جهان می‌دهد و هر اخترشناسی که می‌خواهد با تلسکوپ فضایی هابل کار...

پربازدیدکننده ترین خبر

ایستگاه فضائی سالیوت۶ گامی بلند در تاریخ فناوری فضایی

زمانی که رسانه‌های شوروی در ۲۹سپتامبر ۱۹۷۷از پرتاب ایستگاه فضایی سالیوت۶ (Salyut -6) خبر دادند کمتر کسی تصور می‌کرد این ایستگاه بتواند جایگاه ویژه‌ای در تاریخ فضانوردی برای خود باز کند. اما این پایگاه مداری, خود پایه‌ای شد بر بسیاری تجربه‌های نوین در عرصه فضانوردی. برخلاف ایستگاه‌های فضایی قبلی, سالیوت۶ به دو در ورودی مجهز بود که در قسمت انتهایی آن قرار داشت وجود این سکو قبلاً اعلام‌نشده بود اما از مدت‌ها قبل کارشناسان غربی منتظر چنین عملیاتی از جانب شوروی بودند. سالیوت۶ در دوران کار خود که از زمان پرتاب تا سال ۱۹۸۲ طول کشید, منزلگاه ۱۷گروه فضانورد اصلی و مهمان بود و به‌واسطه امکان تدارکات آن با ناوهای باربری بدون سرنشین پروگرس توانست طولانی‌ترین اقامت در فضا (در زمان خود) به مدت ۱۸۵روز را فراهم آورد.