1397/03/19

ماهواره‌بری که در جریان پرتاب به عنوان سوخت مصرف می‌شود!

محققان در اسکاتلند و اوکراین بر روی ساخت موتور راکتی کار می‌کنند که بکارگیری آن در ماهواره‌برها می‌تواند پیشرفت مهمی را در صنعت پرتاب ماهواره به دنبال داشته باشد. این پژوهش بر ابداع یک موتور خودتخریب‌کننده (autophage engine) تمرکز دارد که از بدنه خود به عنوان سوخت استفاده می‌کند. ماهواره‎بری که بر پایه...
ماهواره‌بری که در جریان پرتاب به عنوان سوخت مصرف می‌شود!

محققان در اسکاتلند و اوکراین بر روی ساخت موتور موشکی کار می‌کنند که بکارگیری آن در ماهواره‌برها می‌تواند پیشرفت مهمی را در صنعت پرتاب ماهواره به دنبال داشته باشد. این پژوهش بر ابداع یک موتور خودتخریب‌کننده (autophage engine) تمرکز دارد که از بدنه خود به عنوان سوخت استفاده می‌کند.

ماهواره‎بری که بر پایه این فناوری ساخته شود به صورت یک لوله خواهد بود که سطح خارجی آن را سوخت جامد و سطح داخلی آن را اکسید‌کننده تشکیل می‌دهد. با ترکیب شدن سوخت و اکسیدکننده داخل محفظه احتراق و سوختن هر بخش از این لوله نیروی پیشران لازم تولید می‌شود.

این تیم تحقیقاتی موفق به تولید یک نمونه اولیه از موتور خودتخریب‌کننده شده‌اند که فعلا فقط می‌تواند در یک راستا به سمت بالا یا پایین حرکت کند؛ بدین معنی که قابلیت تصحیح مسیر خود را مانند ماهواره‌برهای معمول ندارد.

اما طبق ادعای تیم تحقیقاتی، نسخه نهایی این موتور می‌تواند منجر به توسعه ماهواره‌بری شود که فرستادن ماهواره‌های سبکی همچون ماهواره‌های مکعبی را به فضا، ساده‌تر و ارزان‌تر کند. دکتر پاتریک هارکنس (Dr Patrick Harkness)، یکی از محققین این طرح و استاد دانشکده مهندسی دانشگاه گلاسگو اسکاتلند (University of Glasgow) می‌گوید: «با گسترش محدوده ماموریت‌های فضایی، ماهواره‌برها به سمت بزرگتر شدن می‌روند چون سوخت بیشتری نیاز دارند. حال اگر بخواهید ابعاد ماهواره‌بر را کوچک‌تر سازید، باید سوخت را فشرده‌تر کنید که در این صورت نیاز به سازه‌ای خواهید داشت که با ابعاد کوچک‌تر، استقامت بیشتری هم داشته باشد. در پایان این فرآیند شما یک ماهواره‌بر کوچک خواهید داشت که سنگین‌تر از آن است که بتواند به سرعت فرار از جاذبه زمین برسد.» به بیان ساده‌تر، استقامت بیشتر نیاز به مواد سنگین‌تر دارد، که این مواد سنگین‌تر موجب می‌شود وزن کلی سازه نسبت به وزن سازه اولیه بیشتر گردد. این در حالی است که سوخت فقط فشرده شده و در میزان انرژی و توان آن تغییری حاصل نشده؛ بنابراین به نتیجه می‌رسیم که موشک نمی‌تواند به سرعت فرار برسد.

ماهواره‌برهایی که در حال حاضر برای ارسال ماهواره‌های مکعبی به فضا استفاده می‌شوند، نیاز به حمل مقدار زیادی سوخت دارند و در اکثر موارد وزن سوخت از وزن محموله بیشتر است. استفاده از این رویکرد باعث می‌گردد که علاوه بر کاهش عملکرد پرتاب، بدنه ماهواره‌بر نیز در پایان ماموریت به زباله فضایی تبدیل شود. هارکنس و همکارانش ادعا می‌کنند که با موتور خود، این مشکلات را تا حد زیادی رفع خواهند کرد. این موتور که در طول مسیر خود، از پایین به بالا می‌سوزد، در انتهای مسیر کاملا از بین رفته و ماهواره را در فضا رها خواهد کرد. موتور خودتخریب‌کننده تاکنون یک آزمایش احتراق 60 ثانیه‌ای را پشت سر گذاشته و گام بعدی این تیم تحقیقاتی، سازگارسازی آن با یک ماهواره‌بر خواهد بود.

ماهواره‌بری که در جریان پرتاب به عنوان سوخت مصرف می‌شود!

منبع: dailymail

ماهواره‌بر و پرتاب | فناوری‌های نوین |

نظر شما
اخبار مرتبط

افزایش درامد فضایی اوکراین در سال ۲۰۱۷

1397/02/29
بنابر گزارشی که نشریه آژانس فضایی دولتی اوکراین SSAU چندی پیش منتشر کرد، صادرات صنعت فضایی اوکراین در سال گذشته به میزان ۸.۱ درصد افزایش یافته به میزان ۸۹.۱ میلیون دلار رسیده است. به گزارش...

موفقیت ایران در پرتاب ماهواره‌ به فضا

1393/11/22
مجله فرونت پیج در راستای سیاست ایران‌هراسی خود به اصل تقیه در اسلام اشاره کرده و با اشاره به موفقیت ایران در پرتاب ماهواره‌ به فضا می نویسد: این موفقیت ایران باید هشداری برای دولت اوباما...

اولین شرکت فضایی خصوصی چین با موفقیت ماهواره‌بر خود را پرتاب کرد

1397/03/01
اولین پرتاب خصوصی ماهواره‌بر در چین، در تاریخ ۱۶مه میلادی توسط ماهواره‌بر OS-X متعلق به شرکت فضایی وان اسپیس (OneSpace) با موفقیت انجام شد و این ماهواره‌بر به ارتفاع ۱۲۷هزار پایی از سطح...

پربازدیدکننده ترین خبر

بحران سایوز در روسیه

به دنبال حادثه شکست سایوز ام.اس-۱۰ (Soyuz-ms10) در پرتاب روز ۱۱اکتبر, طی چند روز گذشته گروه بزرگی از جست‌وجوگران توسط روسکاسموس (Roscosmos) اجیر شده‌اند تا منطقه سقوط حامل فضایی را وجب به وجب بگردند و قطعات حامل فضایی سقوط کرده را جمع‌آوری کنند. در پی کار این افراد تقریبا تمامی قطعات حامل فضایی سقوط کرده، پس از بسته‌بندی و کدگذاری به شرکت پروگرس (progress) سازنده حامل فضایی سایوز در شهر سامارا فرستاده شدند تا توسط مهندسان و کارشناسان مورد بررسی قرار بگیرند. گروهی از متخصصان به سرپرستی دیمیتری راگوزین (Dmitry Rogozin)، رئیس سازمان فضایی روسیه، بعد از رسیدن قطعات هم به سامارا رفتند تا در محلی که قطعات مراحل اول و دوم حامل فضایی سایوز به آن تحویل داده شد, ناظر بررسی‌ها بر روی این قطعات باشند. براساس اسناد و مدارک، هزینه‌های پرواز بیش از ۳میلیون روبل (به‌طور دقیق ۳،۱۳۰،۹۷۵روبل ۱۲کپک به اضافه ۴۷۵،۰۱۳روبل به عنوان مالیات بر ارزش افزوده) بوده است! سرنشینان فعلی ایستگاه تنها تا حدود اواخر دسامبر وقت دارند به زمین بازگردند و اگر بررسی‌ها بیشتر طول بکشد برای بازگرداندن آن‌ها باید سفینه سایوز جدیدی -البته بدون سرنشین- به فضا فرستاده شود. از سوی دیگر با توجه به سوراخی که در سفینه سایوز متصل به ایستگاه به‌وجود آمد, کارشناسان روسکاسموس معتقدند باید فضانوردان با راهپیمایی فضایی, بدنه خارجی آن را مورد بررسی قرار دهند و راهپیمایی هم مستلزم حضور دو فضانورد است در حالی که فعلا تنها یک فضانورد روس در ایستگاه فعال است و قرار بود بررسی بدنه خارجی را آوچنین به همراه او انجام دهد که به دلیل سقوط سایوز نتوانست به ایستگاه فضایی بین‌المللی برسد. روسکاسموس تلاش دارد هرچه زودتر از این مخمصه نجات پیدا کند و بتواند با رفع مشکل فنی حامل فضایی بالابرنده, ناو سرنشین‌دار دیگری به ایستگاه فضایی بین‌المللی بفرستد.