1397/03/19

ماهواره‌بری که در جریان پرتاب به عنوان سوخت مصرف می‌شود!

محققان در اسکاتلند و اوکراین بر روی ساخت موتور راکتی کار می‌کنند که بکارگیری آن در ماهواره‌برها می‌تواند پیشرفت مهمی را در صنعت پرتاب ماهواره به دنبال داشته باشد. این پژوهش بر ابداع یک موتور خودتخریب‌کننده (autophage engine) تمرکز دارد که از بدنه خود به عنوان سوخت استفاده می‌کند. ماهواره‎بری که بر پایه...
ماهواره‌بری که در جریان پرتاب به عنوان سوخت مصرف می‌شود!

محققان در اسکاتلند و اوکراین بر روی ساخت موتور موشکی کار می‌کنند که بکارگیری آن در ماهواره‌برها می‌تواند پیشرفت مهمی را در صنعت پرتاب ماهواره به دنبال داشته باشد. این پژوهش بر ابداع یک موتور خودتخریب‌کننده (autophage engine) تمرکز دارد که از بدنه خود به عنوان سوخت استفاده می‌کند.

ماهواره‎بری که بر پایه این فناوری ساخته شود به صورت یک لوله خواهد بود که سطح خارجی آن را سوخت جامد و سطح داخلی آن را اکسید‌کننده تشکیل می‌دهد. با ترکیب شدن سوخت و اکسیدکننده داخل محفظه احتراق و سوختن هر بخش از این لوله نیروی پیشران لازم تولید می‌شود.

این تیم تحقیقاتی موفق به تولید یک نمونه اولیه از موتور خودتخریب‌کننده شده‌اند که فعلا فقط می‌تواند در یک راستا به سمت بالا یا پایین حرکت کند؛ بدین معنی که قابلیت تصحیح مسیر خود را مانند ماهواره‌برهای معمول ندارد.

اما طبق ادعای تیم تحقیقاتی، نسخه نهایی این موتور می‌تواند منجر به توسعه ماهواره‌بری شود که فرستادن ماهواره‌های سبکی همچون ماهواره‌های مکعبی را به فضا، ساده‌تر و ارزان‌تر کند. دکتر پاتریک هارکنس (Dr Patrick Harkness)، یکی از محققین این طرح و استاد دانشکده مهندسی دانشگاه گلاسگو اسکاتلند (University of Glasgow) می‌گوید: «با گسترش محدوده ماموریت‌های فضایی، ماهواره‌برها به سمت بزرگتر شدن می‌روند چون سوخت بیشتری نیاز دارند. حال اگر بخواهید ابعاد ماهواره‌بر را کوچک‌تر سازید، باید سوخت را فشرده‌تر کنید که در این صورت نیاز به سازه‌ای خواهید داشت که با ابعاد کوچک‌تر، استقامت بیشتری هم داشته باشد. در پایان این فرآیند شما یک ماهواره‌بر کوچک خواهید داشت که سنگین‌تر از آن است که بتواند به سرعت فرار از جاذبه زمین برسد.» به بیان ساده‌تر، استقامت بیشتر نیاز به مواد سنگین‌تر دارد، که این مواد سنگین‌تر موجب می‌شود وزن کلی سازه نسبت به وزن سازه اولیه بیشتر گردد. این در حالی است که سوخت فقط فشرده شده و در میزان انرژی و توان آن تغییری حاصل نشده؛ بنابراین به نتیجه می‌رسیم که موشک نمی‌تواند به سرعت فرار برسد.

ماهواره‌برهایی که در حال حاضر برای ارسال ماهواره‌های مکعبی به فضا استفاده می‌شوند، نیاز به حمل مقدار زیادی سوخت دارند و در اکثر موارد وزن سوخت از وزن محموله بیشتر است. استفاده از این رویکرد باعث می‌گردد که علاوه بر کاهش عملکرد پرتاب، بدنه ماهواره‌بر نیز در پایان ماموریت به زباله فضایی تبدیل شود. هارکنس و همکارانش ادعا می‌کنند که با موتور خود، این مشکلات را تا حد زیادی رفع خواهند کرد. این موتور که در طول مسیر خود، از پایین به بالا می‌سوزد، در انتهای مسیر کاملا از بین رفته و ماهواره را در فضا رها خواهد کرد. موتور خودتخریب‌کننده تاکنون یک آزمایش احتراق 60 ثانیه‌ای را پشت سر گذاشته و گام بعدی این تیم تحقیقاتی، سازگارسازی آن با یک ماهواره‌بر خواهد بود.

ماهواره‌بری که در جریان پرتاب به عنوان سوخت مصرف می‌شود!

منبع: dailymail

ماهواره‌بر و پرتاب | فناوری‌های نوین |

نظر شما
اخبار مرتبط

افزایش درامد فضایی اوکراین در سال ۲۰۱۷

1397/02/29
بنابر گزارشی که نشریه آژانس فضایی دولتی اوکراین SSAU چندی پیش منتشر کرد، صادرات صنعت فضایی اوکراین در سال گذشته به میزان ۸.۱ درصد افزایش یافته به میزان ۸۹.۱ میلیون دلار رسیده است. به گزارش...

موفقیت ایران در پرتاب ماهواره‌ به فضا

1393/11/22
مجله فرونت پیج در راستای سیاست ایران‌هراسی خود به اصل تقیه در اسلام اشاره کرده و با اشاره به موفقیت ایران در پرتاب ماهواره‌ به فضا می نویسد: این موفقیت ایران باید هشداری برای دولت اوباما...

اولین شرکت فضایی خصوصی چین با موفقیت ماهواره‌بر خود را پرتاب کرد

1397/03/01
اولین پرتاب خصوصی ماهواره‌بر در چین، در تاریخ ۱۶مه میلادی توسط ماهواره‌بر OS-X متعلق به شرکت فضایی وان اسپیس (OneSpace) با موفقیت انجام شد و این ماهواره‌بر به ارتفاع ۱۲۷هزار پایی از سطح...

پربازدیدکننده ترین خبر

کاتالوگ مرجعی از اثرات اجرام منظومه شمسی ایجاد شد

تیمی از اخترشناسان در موسسه کارل سیگن دانشگاه کرنل اقدام به طراحی یک کاتالوگ مرجع از انعکاس هندسی و طیف ۱۹ جرم سماوی کردند که نشان‌دهندۀ تنوع اجرام در منظومه شمسی است: ۸ سیاره، از سنگی گرفته تا گازی؛ ۹ قمر، از یخی گرفته تا گسیل کننده گدازه؛ و ۲ سیاره کوتوله (سرس و پلوتو). اخترشناسان با مقایسه طیف‌های مشاهده‌شده و سپیدایی سیاره‌های فراخورشیدی خواهند توانست ویژگی‌های آن‌ها را تعیین کنند.