1397/03/08

جستجوی شواهدی از حیات گذشته در سنگ‌های رسوبی مریخ

گروهی از پژوهشگران ادعا می‌کنند که شاید بتوان در سنگ‌های رسوبی مریخ، شواهدی از موجوداتی که در گذشته، ساکن این سیاره بوده‌اند، پیدا کرد. اگرچه مریخ در حال حاضر، خشک و بدون حیات به نظر می‌رسد اما میلیاردها سال پیش، سطح آن پوشیده از آب بوده و احتمالا به دلیل وجود چنین شرایطی، آبزیان بسیار کوچکی در این...
 جستجوی شواهدی از حیات گذشته در سنگ‌های رسوبی مریخ

گروهی از پژوهشگران ادعا می‌کنند که شاید بتوان در سنگ‌های رسوبی مریخ، شواهدی از موجوداتی که در گذشته، ساکن این سیاره بوده‌اند، پیدا کرد.
اگرچه مریخ در حال حاضر، خشک و بدون حیات به نظر می‌رسد اما میلیاردها سال پیش، سطح آن پوشیده از آب بوده و احتمالا به دلیل وجود چنین شرایطی، آبزیان بسیار کوچکی در این سیاره زندگی می‌کرده‌اند.
دانشمندان دانشگاه ادینبرو (Edin) در اسکاتلند به همراه همکاران خود در آزمایشگاه پیش‌رانش جت (JPL) ناسا، دانشگاه براون (Brown University) آمریکا، مؤسسه فناوری کالیفرنیا (Caltech)، مؤسسه فناوری ماساچوست (MIT) و دانشگاه ییل (Yale University) آمریکا، پژوهش جدیدی درباره این موضوع انجام دادند.
آنها در این پژوهش دریافتند سنگ‌های رسوبی که از گل یا خاک فشرده ساخته می‌شوند، بهترین محل برای جست‌و‌جوی شواهد فسیلی از زندگی هستند. این موضوع تا حدی ناشی از این حقیقت است که سنگ‌های رسوبی، بین سه و چهار میلیارد سال پیش، در بستر دریاچه باستانی مریخ تشکیل شده‌اند. علاوه بر این، چنین سنگ‌هایی، حاوی آهن و سیلیس هستند که هر دو به حفظ فسیل کمک می‌کنند.
اگر در مریخ، سنگ‌های رسوبی حاوی فسیل وجود داشته باشند، احتمال دست نخورده بودن آنها بیش از سنگ‌های مشابه روی زمین است زیرا مریخ برخلاف زمین، در معرض تغییر زمین‌ساخت صفحه‌ای که به مرور زمان، موجب سایش سنگ های باستانی شده، قرار نداشته است.
پژوهشگران امیدوارند که یافته‌های این پژوهش، به تشخیص محل فرود و پژوهش ماموریت‌ آینده سطح‌نوردهایی مانند ماموریت "مریخ ۲۰۲۰" ناسا که در جستجوی شواهدی از زندگی گذشته مریخ هستند، کمک کنند.

کاوش‌های فضایی |

نظر شما

پربازدیدکننده ترین خبر

ایستگاه فضائی سالیوت۶ گامی بلند در تاریخ فناوری فضایی

زمانی که رسانه‌های شوروی در ۲۹سپتامبر ۱۹۷۷از پرتاب ایستگاه فضایی سالیوت۶ (Salyut -6) خبر دادند کمتر کسی تصور می‌کرد این ایستگاه بتواند جایگاه ویژه‌ای در تاریخ فضانوردی برای خود باز کند. اما این پایگاه مداری, خود پایه‌ای شد بر بسیاری تجربه‌های نوین در عرصه فضانوردی. برخلاف ایستگاه‌های فضایی قبلی, سالیوت۶ به دو در ورودی مجهز بود که در قسمت انتهایی آن قرار داشت وجود این سکو قبلاً اعلام‌نشده بود اما از مدت‌ها قبل کارشناسان غربی منتظر چنین عملیاتی از جانب شوروی بودند. سالیوت۶ در دوران کار خود که از زمان پرتاب تا سال ۱۹۸۲ طول کشید, منزلگاه ۱۷گروه فضانورد اصلی و مهمان بود و به‌واسطه امکان تدارکات آن با ناوهای باربری بدون سرنشین پروگرس توانست طولانی‌ترین اقامت در فضا (در زمان خود) به مدت ۱۸۵روز را فراهم آورد.