1393/11/14

ويژگي‌هاي منحصربه‌فرد ماهواره فجر

چهارمين ماهواره ملي ايران نخستين ماموريت تغيير مدار خود را با موفقيت انجام داد و اين، گامي مهم براي افزايش توانمندي پرتاب ماهواره‌هاي سنگين‌تر به مدارهاي بالاتر است.ماهواره ملي فجر قرار است مدت يک سال و نيم در فضا باقي بماند و به تهيه و ارسال تصاوير با قابليت تفکيک ۵۰ متر به ايستگاه‌هاي زميني بپردازد....
ويژگي‌هاي منحصربه‌فرد ماهواره فجر
چهارمين ماهواره ملي ايران نخستين ماموريت تغيير مدار خود را با موفقيت انجام داد و اين، گامي مهم براي افزايش توانمندي پرتاب ماهواره‌هاي سنگين‌تر به مدارهاي بالاتر است.ماهواره ملي فجر قرار است مدت يک سال و نيم در فضا باقي بماند و به تهيه و ارسال تصاوير با قابليت تفکيک ۵۰ متر به ايستگاه‌هاي زميني بپردازد. دوربين ماهواره ملي فجر در شرکت صاايران ساخته و توسعه يافته که مي‌تواند در هر زمان از هر نقطه تصوير گرفته و به ايستگاه‌هاي زميني منتقل کند. اين ماهواره ۵۲ کيلوگرمي با شکلي فضايي شش‌ضلعي، داراي ۴۹ سانتي‌متر ارتفاع بوده و عرض آن ۳۵ سانتي‌متر است. اين ماهواره ابتدا در مداري به اوج مداري 473 کيلومتر و حضيض مداري 231 کيلومتر قرار گرفت و پس از موفقيت موتور آن در فضا، هم‌اکنون در يک مدار بيضوي با ارتفاع اوج مداري 465 کيلومتر و حضيض مداري 289 کيلومتر قرار دارد.

داخلی |

نظر شما

پربازدیدکننده ترین خبر

از ناو سرنشین‌دار آینده روسیه چه می دانیم؟

سازمان فضایی روسیه سال‌ها به‌دنبال جایگزینی برای ناو کهنسال سایوز (Soyuz) بود اما به قول مرحوم گئورگی گرچکو (Georgy Grechko) این سفینه به قدری هوشمندانه طراحی شده که هیچ پیشنهادی نتوانست امتیاز فوق العاده‌ای نسبت به آن داشته باشد. شاید بتوان گفت نخستین قدم عملی، ساخت سفینه‌ای بانام بخش بازگشتی (Vozvraschaemyi Apparat به روسی: Возвращаемый Аппарат) باشد که تحت نام کاسموس(Cosmos) به فضا پرتاب شدند و نمونه کامل آن کاسموس ۱۴۳۳ در ۲ مارس ۱۹۸۳بود که به ایستگاه مداری سالیوت-۷ (Salyut-7) پیوست. این سفینه که هیچگاه برای حمل انسان به‌کار نرفت، در اصل توسط دفتر طراحی چلومی برای به‌کارگیری در یک نوع ناو نظامی طراحی و ساخته شده بود. به هر حال هیچکدام از طرح‌های ارائه شده نتوانستند سایوز را جانشینی کنند و سایوز نیز طی سالیان خدمت خود تغییرات کیفی بسیاری داشت. در سال‌های آغاز قرن ۲۱، مسئولان سازمان فضایی روسیه (Roscosmos) به‌طور جدی به فکر جانشینی برای آن افتادند. به همین دلیل به شرکت‌های سازنده ناوهای کیهانی در روسیه پیشنهاد این کار را دادند. از بین طرح‌های ارائه شده، در سال ۲۰۰۹، سفینه پیشنهادی شرکت صنایع فضایی انرگیا (Energia) به عنوان بهترین نمونه پذیرفته شد. در ژوئن سال بعد طرح مقدماتی انرگیا به مقامات دولتی ارائه شد و به تصویب رسید.