1397/02/15

ماهواره تصویربرداری ویدیویی چین به فضا رفت

یک شرکت چینی پنج ماهواره سنجشی کوچک با نام ژوهای۱ (Zhuhai-1) را در یک پرتاب با کمک ماهواره بر پیشران جامد چهار مرحله ای لانگ مارچ-۱۱ (Long March) به مدار تزریق کرد. در این بین یک ماهواره از نوع سنجشی ویدئویی با نام OVS و چهار ماهواره دیگر از نوع فراطیفی با نام OHS است. زوهای۱ یک منظومه ماهواره تجاری...
ماهواره تصویربرداری ویدیویی چین به فضا رفت

یک شرکت چینی پنج ماهواره سنجشی کوچک با نام ژوهای۱ (Zhuhai-1) را در یک پرتاب با کمک ماهواره بر پیشران جامد چهار مرحله ای لانگ مارچ-۱۱ (Long March) به مدار تزریق کرد. در این بین یک ماهواره از نوع سنجشی ویدئویی با نام OVS و چهار ماهواره دیگر از نوع فراطیفی با نام OHS است. ژوهای۱ یک منظومه ماهواره تجاری با هدف سنجش از دور است که توسط شرکت ژوهای (Zhuhai Orbita Science and Technology) سرمایه‌گذاری شده است.
پیشتر در ژوئن ۲۰۱۷ نیز دو‌ ماهواره ویدئویی ژوهای در مدار قرار گرفته بود‌، این شرکت بنا دارد مجموعه ۳۴ ماهواره را با این ترکیب در مدار زمین قرار دهد. لازم به ذکر است که ماهواره‌های ویدئویی OVS منظومه ژوهای دارای دقت ۹۰ سانتیمتر از ارتفاع ۵۰۰ کیلومتری و ماهواره‌های OHS آن، به عنوان اولین ماهواره تجاری چین از این نوع هستند که دارای دقت ۱۰ متر و توان پایش کل کره زمین در پنج روز می‌باشند. این شرکت قرار است در نیمه دوم ۲۰۱۸ نیز ۵ ماهواره دیگر ژوهای را در مدار قرار دهد.
شرکت تجاری چانگ گوانگ (Chang Guang) نیز در زمینه ماهواره‌های کوچک سنجشی در چین فعالیت دارد و ماهواره‌های ویدئویی و اپتیکال جیلین۱ (Jilin-1) منعلق به آن است.
گفتنی است سازمان دولتی CASC، امسال در نظر دارد با ۳۵ پرتاب تجاری رکورد سال ۲۰۱۶ چین را که ۲۲ پرتاب بود بشکند و این رقم را به معمول ۴۰ پرتاب تجاری در دنیا برساند.

منبع: space.com

سنجش از دور |

نظر شما

پربازدیدکننده ترین خبر

از ناو سرنشین‌دار آینده روسیه چه می دانیم؟

سازمان فضایی روسیه سال‌ها به‌دنبال جایگزینی برای ناو کهنسال سایوز (Soyuz) بود اما به قول مرحوم گئورگی گرچکو (Georgy Grechko) این سفینه به قدری هوشمندانه طراحی شده که هیچ پیشنهادی نتوانست امتیاز فوق العاده‌ای نسبت به آن داشته باشد. شاید بتوان گفت نخستین قدم عملی، ساخت سفینه‌ای بانام بخش بازگشتی (Vozvraschaemyi Apparat به روسی: Возвращаемый Аппарат) باشد که تحت نام کاسموس(Cosmos) به فضا پرتاب شدند و نمونه کامل آن کاسموس ۱۴۳۳ در ۲ مارس ۱۹۸۳بود که به ایستگاه مداری سالیوت-۷ (Salyut-7) پیوست. این سفینه که هیچگاه برای حمل انسان به‌کار نرفت، در اصل توسط دفتر طراحی چلومی برای به‌کارگیری در یک نوع ناو نظامی طراحی و ساخته شده بود. به هر حال هیچکدام از طرح‌های ارائه شده نتوانستند سایوز را جانشینی کنند و سایوز نیز طی سالیان خدمت خود تغییرات کیفی بسیاری داشت. در سال‌های آغاز قرن ۲۱، مسئولان سازمان فضایی روسیه (Roscosmos) به‌طور جدی به فکر جانشینی برای آن افتادند. به همین دلیل به شرکت‌های سازنده ناوهای کیهانی در روسیه پیشنهاد این کار را دادند. از بین طرح‌های ارائه شده، در سال ۲۰۰۹، سفینه پیشنهادی شرکت صنایع فضایی انرگیا (Energia) به عنوان بهترین نمونه پذیرفته شد. در ژوئن سال بعد طرح مقدماتی انرگیا به مقامات دولتی ارائه شد و به تصویب رسید.