1397/02/15

تلسکوپ‌های فضایی ماژولار که در فضا مونتاژ می‌شوند

شاید تاخیر در پرتاب تلسکوپ فضایی جیمز وب (James Webb) همچنان ادامه داشته باشد اما جانشینان آن، طی چند ماه یا سال آینده، در چندین پرتاب به فضا فرستاده می‌شوند. گروهی متشکل از ۱۵ دانشمند به سرپرستی دمیتری ساورانسکی (Dmitry Savransky)، استادیار مهنسی مکانیک و هوافضای دانشگاه کرنل (Cornell University) آمریکا،...
تلسکوپ‌های فضایی ماژولار که در فضا مونتاژ می‌شوند

گروهی از دانشمندان آمریکایی قصد دارند طرحی در مورد تلسکوپ‌های فضایی چندقطعه‌ای، به ناسا ارائه دهند.
شاید تاخیر در پرتاب تلسکوپ فضایی جیمز وب (James Webb) همچنان ادامه داشته باشد اما جانشینان آن، طی چند ماه یا سال آینده، در چندین پرتاب به فضا فرستاده می‌شوند.
گروهی متشکل از ۱۵ دانشمند به سرپرستی دمیتری ساورانسکی (Dmitry Savransky)، استادیار مهنسی مکانیک و هوافضای دانشگاه کرنل (Cornell University) آمریکا، پیشنهادی درباره ماهواره‌های کوچکی که در فضا به هم ملحق شده و به شکل یک تلسکوپ ۲۰ متری در می‌آیند، به ناسا ارائه داده است.

تلسکوپ‌های فضایی ماژولار که در فضا مونتاژ می‌شوند
با پیشرفت علم فضا، اندازه تلسکوپ‌های فضایی هم افزایش یافت. قطر آینه تلسکوپ هابل (Hubble telescope)، ۲.۴ متر و پهنای آینه تلسکوپ جیمز وب، ۶.۵ متر است.
این ابزار و ابزارهای مشابه آن‌ها، نقش مهمی در گسترش دانش و درک ما از جهان داشته‌اند اما آن‌ها، ابزارهای پیچیده و موقتی هستند که اغلب، افزایش هزینه، معایب طراحی و تاخیر در پرتاب را به همراه دارند.
نسل بعدی تلسکوپ‌ها، آن قدر بزرگ خواهند بود که شاید پرتاب آن‌ها به صورت یک قطعه، کارآمد و یا حتی عملی نباشد.

تلسکوپ‌های فضایی ماژولار که در فضا مونتاژ می‌شوند
با درک برنامه مفاهیم پیشرفته نوآورانه ناسا (NIAC)، ایده ساورانسکی، ساده شدن ساخت تلسکوپ‌های فضایی برای بررسی‌ سیاره‌های فراخورشیدی است. این طرح، توقف طراحی تلسکوپ یک‌قطعه‌ای با کمک یک سیستم پودمانی است که از ماژول‌های شش‌ضلعی با عرض یک متر تشکیل شده و هر کدام از ماژول‌ها، یک آینه قابل تنظیم در قسمت بالای خود دارند.
این ماژول‌ها هنگام قرار گرفتن روی مدار زمین، بادبان‌های خورشیدی را گسترش می‌دهند تا آن‌ها روی دومین نقطه لاگرانژی خورشید- زمین (L2) قرار بگیرند. نقاط لاگرانژی (Lagrangian points)، پنج نقطه میان دو جسم بزرگ هستند که در آن نیروی جاذبه دو جسم، یکدیگر را خنثی می‌کنند. غالبا تلسکوپ‌های فضایی، در نقاط لاگرانژی میان زمین و خورشید قرار می‌گیرند.

تلسکوپ‌های فضایی ماژولار که در فضا مونتاژ می‌شوند
ماژول‌ها در همین مقصد به یکدیگر متصل می‌شوند تا آینه‌های ابتدایی و ثانویه را شکل دهند و در همین حال، بادبان‌هایشان مانند یک سپر گرمایی عمل می‌کنند تا تلسکوپ در مقابل تابش خورشید حفظ شود.
این پروژه، هنوز در مراحل ابتدایی به سر می‌برد اما ساورانسکی، در روزهای پنجم و ششم ژوئن، جلسه‌ای با ناسا خواهد داشت.

نجوم | فناوری‌های نوین | کاوش‌های فضایی |

نظر شما
اخبار مرتبط

ویدیوی ۲۸ سالگی تلسکوپ هابل از سحابی مرداب

1397/02/04
تا به حال تلسکوپ فضایی هابل به ستاره‌شناسان کمک‌های بی‌شماری کرده و آن‌ها موفق شدند با کمک این تلسکوپ کهکشان‌هایی مخفی و حتی دورترین ستاره‌های موجود را کشف کرده و آن‌ها را تحت نظر قرار دهند....

پربازدیدکننده ترین خبر

از ناو سرنشین‌دار آینده روسیه چه می دانیم؟

سازمان فضایی روسیه سال‌ها به‌دنبال جایگزینی برای ناو کهنسال سایوز (Soyuz) بود اما به قول مرحوم گئورگی گرچکو (Georgy Grechko) این سفینه به قدری هوشمندانه طراحی شده که هیچ پیشنهادی نتوانست امتیاز فوق العاده‌ای نسبت به آن داشته باشد. شاید بتوان گفت نخستین قدم عملی، ساخت سفینه‌ای بانام بخش بازگشتی (Vozvraschaemyi Apparat به روسی: Возвращаемый Аппарат) باشد که تحت نام کاسموس(Cosmos) به فضا پرتاب شدند و نمونه کامل آن کاسموس ۱۴۳۳ در ۲ مارس ۱۹۸۳بود که به ایستگاه مداری سالیوت-۷ (Salyut-7) پیوست. این سفینه که هیچگاه برای حمل انسان به‌کار نرفت، در اصل توسط دفتر طراحی چلومی برای به‌کارگیری در یک نوع ناو نظامی طراحی و ساخته شده بود. به هر حال هیچکدام از طرح‌های ارائه شده نتوانستند سایوز را جانشینی کنند و سایوز نیز طی سالیان خدمت خود تغییرات کیفی بسیاری داشت. در سال‌های آغاز قرن ۲۱، مسئولان سازمان فضایی روسیه (Roscosmos) به‌طور جدی به فکر جانشینی برای آن افتادند. به همین دلیل به شرکت‌های سازنده ناوهای کیهانی در روسیه پیشنهاد این کار را دادند. از بین طرح‌های ارائه شده، در سال ۲۰۰۹، سفینه پیشنهادی شرکت صنایع فضایی انرگیا (Energia) به عنوان بهترین نمونه پذیرفته شد. در ژوئن سال بعد طرح مقدماتی انرگیا به مقامات دولتی ارائه شد و به تصویب رسید.