1397/02/14

آخر و عاقبت فضاپیمای بوران؛ فرود در پارک علمی- فرهنگی سوچی

روسکاسموس (Roscosmos) به نقل از مجتمع علمی صنعتی انرگیا خبر داد که یکی از نمونه‌های اصلی فضاپیمای بوران به پارک علمی هنری سیریوس در شهر سوچی هدیه شده تا از این پس مردم عادی بتوانند از آن بازدید کنند. نام بوران برای نخستین بار در نوامبر ۱۹۸۸ و به دنبال پرتاب آن با ماهواره غول‌پیکر انرگیا بر سر زبان‌ها...
آخر و عاقبت فضاپیمای بوران؛ فرود در پارک علمی- فرهنگی سوچی

سیروس برزو: روسکاسموس (Roscosmos) به نقل از مجتمع علمی صنعتی انرگیا خبر داد که یکی از نمونه‌های اصلی فضاپیمای بوران به پارک علمی هنری سیریوس در شهر سوچی هدیه شده تا از این پس مردم عادی بتوانند از آن بازدید کنند.
نام بوران برای نخستین بار در نوامبر ۱۹۸۸ و به دنبال پرتاب آن با ماهواره غول‌پیکر انرگیا بر سر زبان‌ها افتاد. گرچه آمریکا فضاپیماهای شاتل خود را از سال‌ها قبل عملیاتی کرده بود اما این سفینه که تنها ۳ ساعت و ۴۰ دقیقه پرواز کرد و در بایکونور به زمین نشست از جهات زیادی بر نمونه آمریکایی برتری داشت و موردتوجه کارشناسان قرار گرفت که باید جداگانه موردبررسی قرار گیرد.اما علیرغم برتری‌های برجسته آن نسبت به شاتل آمریکا، این سفینه که به‌جرئت  می‌توان آن را اسطوره‌ای در تاریخ فضانوردی دانست به دنبال فروپاشی شوروی، زمینگیرشد و مدل‌های مختلف آن از نمونه آموزشی تا نمونه‌ای که به فضا سفر کرد به انبار اسقاطی‌ها تحویل گردید. 
اینک بعد از سال‌ها، انرگیا آن پس از جداسازی، قطعات اصلی را با چند کامیون بزرگ به سوچی فرستاد تا مجدد در آنجا مونتاژ شود. رژه کامیون‌هایی برای رساندن قطعات سفینه چندمنظوره بوران به سوچی دل هر علاقه‌مند به فضانوردی را به درد می‌آورد و به فکر می‌اندازد که چگونه رهبران دوران بعد از فروپاشی شوروی، باخیانت خود حاصل سال‌ها تلاش و کوشش و زحمت صدها دانشمند و مهندس و هزاران کارگر فنی را تبدیل به سفینه‌ای اسقاطی کرده‌اند. 

آخر و عاقبت فضاپیمای بوران؛ فرود در پارک علمی- فرهنگی سوچی
این نمونه سفینه بوران در اواسط سال ۱۹۸۰ برای آزمایش‌های مختلف استفاده می‌شده است. ازجمله آموزش قسمت‌های سفینه به فضانوردانی که باید با آن بعداً پرواز می‌کردند. به دنبال فروپاشی و حذف برنامه بوران از ۱۹۹۲ این نمونه در انبار شرکت انرگیا بسته‌بندی شد. قرار است پس از رسیدن قطعات به سوچی، کارهای نصب آن را متخصصین انرگیا انجام دهند. خانم یلنا اشمیلینوا، رئیس بنیاد استعداد و موفقیت، می‌گوید ما در یک اقدام نمادین در زمان افتتاحیه، نوجوانان مرکز را جمع خواهیم کرد تا میراث پدران را به فرزندان بسپاریم و از آن‌ها بخواهیم راه ترقی علمی کشور را ادامه دهند. او می‌گوید البته فقط سخنرانی درباره گذشته، تاریخ و افتخارات ملی کافی نیست بلکه باید نشان دهیم که چه آینده‌ای در انتظار ماست. ما باید به شکل مفهوم و ساده جریان پیشرفت فناوری فضایی را به فرزندانمان توضیح دهیم و بگوییم که کودکان بازدیدکننده امروز کاشفان فردا خواهند بود. 

آخر و عاقبت فضاپیمای بوران؛ فرود در پارک علمی- فرهنگی سوچی
پارک علم و فرهنگی سیریوس یک مکان چندمنظوره اجتماعی است که در مرکز اصلی رسانه‌ای المپیاد باهدف نشان دادن افتخارات علم روسیه و علوم پیشرفته و موسیقی و هنر ایجادشده است. در این پارک چندین آزمایشگاه برای امور تحقیقاتی، کارگاه آموزشی، سالن‌های نمایشگاهی ، سالن‌های درسی، کلاس‌های موسیقی و باله ایجادشده که در این مکان‌ها، نخست آموزگاران مرکز آموزش می‌بینند تا بتوانند در آینده به علاقه‌مندان کمک کنند. قرار است در این پارک فستیوال‌های متعدد علمی – فنی مسابقات مهندسی، هنری، کلاس و کارگاه‌های آموزشی ، آزمایشگاه‌ها، برنامه‌های خانوادگی برای روزهای تعطیل، کنسرت موسیقی کلاسیک و باله و نمایشگاه‌های هنری انجام شود. طبق برنامه پیش‌بینی‌شده این پارک  در سال ۲۰۱۸ به بزرگ‌ترین مجتمع علوم طبیعی جهان برای نشان دادن علوم و فناوری‌های بالای روسیه  تبدیل خواهد گردید. 
بخش فضایی که کاسمودروم ( پایگاه فضایی) نام دارد قرار است که یک گنبدی ۱۵ متری داشته باشد که در آن مواد نمایشی فضایی قرار می‌گیرد و بزرگ‌ترین بخش آن مربوط به بوران خواهد بود.

آخر و عاقبت فضاپیمای بوران؛ فرود در پارک علمی- فرهنگی سوچی

 

فضانوردی و سرنشین‌دار | تاریخ و فرهنگ فضایی جهان |

نظر شما

پربازدیدکننده ترین خبر

از ناو سرنشین‌دار آینده روسیه چه می دانیم؟

سازمان فضایی روسیه سال‌ها به‌دنبال جایگزینی برای ناو کهنسال سایوز (Soyuz) بود اما به قول مرحوم گئورگی گرچکو (Georgy Grechko) این سفینه به قدری هوشمندانه طراحی شده که هیچ پیشنهادی نتوانست امتیاز فوق العاده‌ای نسبت به آن داشته باشد. شاید بتوان گفت نخستین قدم عملی، ساخت سفینه‌ای بانام بخش بازگشتی (Vozvraschaemyi Apparat به روسی: Возвращаемый Аппарат) باشد که تحت نام کاسموس(Cosmos) به فضا پرتاب شدند و نمونه کامل آن کاسموس ۱۴۳۳ در ۲ مارس ۱۹۸۳بود که به ایستگاه مداری سالیوت-۷ (Salyut-7) پیوست. این سفینه که هیچگاه برای حمل انسان به‌کار نرفت، در اصل توسط دفتر طراحی چلومی برای به‌کارگیری در یک نوع ناو نظامی طراحی و ساخته شده بود. به هر حال هیچکدام از طرح‌های ارائه شده نتوانستند سایوز را جانشینی کنند و سایوز نیز طی سالیان خدمت خود تغییرات کیفی بسیاری داشت. در سال‌های آغاز قرن ۲۱، مسئولان سازمان فضایی روسیه (Roscosmos) به‌طور جدی به فکر جانشینی برای آن افتادند. به همین دلیل به شرکت‌های سازنده ناوهای کیهانی در روسیه پیشنهاد این کار را دادند. از بین طرح‌های ارائه شده، در سال ۲۰۰۹، سفینه پیشنهادی شرکت صنایع فضایی انرگیا (Energia) به عنوان بهترین نمونه پذیرفته شد. در ژوئن سال بعد طرح مقدماتی انرگیا به مقامات دولتی ارائه شد و به تصویب رسید.