1397/02/11

ماهواره‌سازی همچنان با طعم تحقیقاتی

منوچهر منطقی، رئیس مرکز ملی فضایی معاونت علمی با وجود تعدد پلتفرمهای ماهواره‌های تحقیقاتی ساخته شده در کشور طی سالها توسط دانشگاه‌ها از جمله امیرکبیر، علم و صنعت، شریف و غیره در گفتگو با خبرگزاری‌ها اظهار داشت:«نیاز است که بیشتر بر روی ماهواره‌های تحقیقاتی تمرکز شود، زیرا در این حوزه هنوز به پیشرفت...
ماهواره‌سازی همچنان با طعم تحقیقاتی

منوچهر منطقی، رئیس مرکز ملی فضایی معاونت علمی با وجود تعدد پلتفرمهای ماهواره‌های تحقیقاتی ساخته شده در کشور طی سالها توسط دانشگاه‌ها از جمله امیرکبیر، علم و صنعت، شریف و غیره  در گفتگو با خبرگزاری‌ها اظهار داشت:«نیاز است که بیشتر بر روی ماهواره‌های تحقیقاتی تمرکز شود، زیرا در این حوزه هنوز به پیشرفت قابل توجهی نرسیده ایم».

پلتفرمهای تحقیقاتی معمولا جزء گامهای اولیه برای دستیابی به ماهواره‌های کاربردی محسوب می‌شوند یا اینکه برای اهداف خاص دانشگاهی و علمی یا آموزشی استفاده می‌شوند. بدین ترتیب مقصود رییس ملی فضایی از نرسیدن به پیشرفت قابل توجه مشخص نیست. چرا که با وجود هزینه‌های فراوان و اعلام موفقیت‌های پیاپی توسط سازندگان تنها اشکال میتواند از سیاستگذاری‌ها و مسیر حرکت بوده باشد که نتوانسته این تلاش‌ها را در جهت رسیدن به مرحله بعد جهت دهی کند.
به گفته منطقی، عدم توجه کافی به برنامه‌های توسعه کاربرد فناوری‌های فضایی در اقتصاد ملی و نقش کمرنگ بخش خصوصی در فعالیت‌های فضایی از دیگر از نقایص ما در این حوزه است.
وی ادامه داد:«عدم تفکیک وظایف سیاستگذاری، اجرا و نظارت و توسعه سامانه‌های فضایی با پلتفرم‌های متنوع و با ماموریت‌ها و کارکرد‌های مشابه از دیگر اقدامات مورد نیاز در بخش هماهنگی است».

 

داخلی | راهبرد |

نظر شما

پربازدیدکننده ترین خبر

از ناو سرنشین‌دار آینده روسیه چه می دانیم؟

سازمان فضایی روسیه سال‌ها به‌دنبال جایگزینی برای ناو کهنسال سایوز (Soyuz) بود اما به قول مرحوم گئورگی گرچکو (Georgy Grechko) این سفینه به قدری هوشمندانه طراحی شده که هیچ پیشنهادی نتوانست امتیاز فوق العاده‌ای نسبت به آن داشته باشد. شاید بتوان گفت نخستین قدم عملی، ساخت سفینه‌ای بانام بخش بازگشتی (Vozvraschaemyi Apparat به روسی: Возвращаемый Аппарат) باشد که تحت نام کاسموس(Cosmos) به فضا پرتاب شدند و نمونه کامل آن کاسموس ۱۴۳۳ در ۲ مارس ۱۹۸۳بود که به ایستگاه مداری سالیوت-۷ (Salyut-7) پیوست. این سفینه که هیچگاه برای حمل انسان به‌کار نرفت، در اصل توسط دفتر طراحی چلومی برای به‌کارگیری در یک نوع ناو نظامی طراحی و ساخته شده بود. به هر حال هیچکدام از طرح‌های ارائه شده نتوانستند سایوز را جانشینی کنند و سایوز نیز طی سالیان خدمت خود تغییرات کیفی بسیاری داشت. در سال‌های آغاز قرن ۲۱، مسئولان سازمان فضایی روسیه (Roscosmos) به‌طور جدی به فکر جانشینی برای آن افتادند. به همین دلیل به شرکت‌های سازنده ناوهای کیهانی در روسیه پیشنهاد این کار را دادند. از بین طرح‌های ارائه شده، در سال ۲۰۰۹، سفینه پیشنهادی شرکت صنایع فضایی انرگیا (Energia) به عنوان بهترین نمونه پذیرفته شد. در ژوئن سال بعد طرح مقدماتی انرگیا به مقامات دولتی ارائه شد و به تصویب رسید.