1397/02/02

مأموریت جدید نیروی هوایی آمریکا در راستای جنگ فضایی

تقریبا یک ماه پیش، شرکت آمریکایی ULA دو ماهواره متعلق به نیروی هوایی این کشور را به فضا فرستاد. این ماموریت دو ماهواره‌ای در واقع شامل یک باس ماهواره‌ای آزمایشی با نام مخفف ایگل (EAGLE) و یک ماهواره مخابراتی سری با نام CBAS بود. نیروی هوایی آمریکا، ماهیت ماهواره CBAS را تا روز ۶ آپریل پنهان نگه داشته...
مأموریت جدید نیروی هوایی آمریکا در راستای جنگ فضایی

تقریبا یک ماه پیش، شرکت آمریکایی ULA دو ماهواره متعلق به نیروی هوایی این کشور را به فضا فرستاد. این ماموریت دو ماهواره‌ای در واقع شامل  یک باس ماهواره‌ای آزمایشی با نام مخفف ایگل (EAGLE) و یک ماهواره مخابراتی سری با نام CBAS بود.

نیروی هوایی آمریکا، ماهیت ماهواره CBAS را تا روز ۶ آپریل پنهان نگه داشته بود و حتی پس از افشای وجود این ماهواره، از معرفی سازنده آن خودداری کرده و به توصیف مختصری در مورد ماموریت CBAS بسنده کرد. در بیانیه مرکز سامانه‌های موشکی و فضایی نیروی هوایی آمریکا آمده است: ماموریت CBAS تقویت کردن ظرفیت‌های ماهواره‌های مخابراتی نظامی موجود، و پخش کردن داده‌های نظامی به طور پیوسته از طریق رله‌های مخابراتی ماهواره‌ای می‌باشد.

همانطور که گفته شد در بخش محموله، غیر از ماهواره CBAS، ماهواره ایگل نیز قرار گرفته بود. این ماهواره که توسط شرکت ماهواره‌ساز اوربیتال (Orbital ATK) برای مرکز تحقیقات نیروی هوایی آمریکا توسعه یافته است، هم یک ماهواره است و هم یک باس ماهواره‌ای که شامل مجموعه‌ای از دیگر محموله‌های آزمایشی متعلق به وزارت دفاع آمریکا می‌باشد.

طبق اطلاعات منتشرشده توسط شرکت ULA، ماموریت اصلی ایگل، آزمایش یک وسیله نقلیه مانورپذیر است که می‌تواند تا حداکثر ۶ محموله را به مدار GEO منتقل کند. یکی از محموله‌های سوارشده بر ایگل، ماهواره‌ای به نام مایکرافت (Mycroft) می‌باشد. این ماهواره کوچک بدین منظور طراحی شده تا از ماهواره ایگل پیاده‌سازی شده و با حرکت در شعاع حداکثر یک کیلومتری آن، به کمک دوربین‌ها و حسگرهای خود از محیط اطراف ایگل اطلاعات کسب کند. سپس مایکرافت وظیفه راهنمایی، ناوبری و کنترل عملکردهای ایگل را بر عهده می‌گیرید. بر اساس بیانیه نیروی هوایی، این دو ماهواره به توسعه تاکتیک‌ها و تکنیک‌های لازم برای موفقیت در جنگ‌های فضایی کمک می‌کنند. محموله‌های آزمایشی دیگر سوار بر ماهواره ایگل، برای شناسایی و تحلیل تهدیدهای موجود برای ماهواره، از جمله اختلالات تولیدشده توسط منابع ساخت بشر، آب و هوای فضایی یا برخورد با شهابسنگ‌های کوچک استفاده می‌شوند.

ماهواره مایکرافت، دنباله‌رو مسیر ماهواره انگلز (ANGLES) است که در سال ۲۰۱۴ به فضا پرتاب شد و در نوامبر سال ۲۰۱۷ ماموربتش پایان یافت. این ماهواره توسط نیروی هوایی آمریکا برای ارزیابی تهدیدهای فضاپایه و توسعه تکنیک‌هایی برای اجرای مانورهای نزدیک به اشیائی مشخص در مدار استفاده می‌شد.

دو ماهواره پرتاب‌شده اخیر نیوری هوایی آمریکا بخشی از برنامه این سازمان با نام قرارگاه فضایی نیروی هوایی یا به اختصار (AFSPC) می‌باشند. این قرارگاه پشتیبان عملیات‌های نظامی آمریکا در سراسر جهان با انواع ماهواره‌ها، و عملیات سایبری است و تقریباً نزدیک به ۴۷۰۰۰ نفر در ۸۸ پایگاه در جهان عملیات‌های AFSPC را به انجام می‌رسانند.

منبع: c4isrnet

مخابرات ماهواره‌ای | جنگ‌های فضایی |

نظر شما
اخبار مرتبط

جهت‌گیری فیلم‌ها و صبحت‌های مسئولین آمریکایی در موضوع جنگ فضایی

1396/11/14
درگذشته توازن اتمی میان ایالات‌متحده و شوروی، مانع از بروز جنگ در فضا می‌شد. جهان مدرن پیچیده‌تر شده است و در حال حاضر چیزی حدود ۶۰ کشور در فضا فعالیت دارند. با این تفاسیر، آیا احتمال اتفاق...

چین و روسیه در حال آمادگی برای جنگ فضایی با آمریکا

1396/11/29
گزارش اخیر نهادهای اطلاعاتی آمریکا، حاکی از آن است که در آینده نه‌ چندان دور، قدرت‌های بزرگ جهانی در خارج از کره خاک و در فضا با یکدیگر رویارویی خواهند داشت و در این میان، چین و روسیه از...

ترس آمریکا از شکست در جنگ فضایی

1397/01/29
به تازگی مقاله‌ای در وب سایت پولیتیکو به چاپ رسیده که وقوع یک جنگ فضایی را اجتناب‌ناپذیر اعلام کرده و در کمال تعجب، ارزیابی تحقیق نشان می‌دهد که ایالات ‌متحده برای شرکت در این درگیری فضایی...

پربازدیدکننده ترین خبر

ایستگاه فضائی سالیوت۶ گامی بلند در تاریخ فناوری فضایی

زمانی که رسانه‌های شوروی در ۲۹سپتامبر ۱۹۷۷از پرتاب ایستگاه فضایی سالیوت۶ (Salyut -6) خبر دادند کمتر کسی تصور می‌کرد این ایستگاه بتواند جایگاه ویژه‌ای در تاریخ فضانوردی برای خود باز کند. اما این پایگاه مداری, خود پایه‌ای شد بر بسیاری تجربه‌های نوین در عرصه فضانوردی. برخلاف ایستگاه‌های فضایی قبلی, سالیوت۶ به دو در ورودی مجهز بود که در قسمت انتهایی آن قرار داشت وجود این سکو قبلاً اعلام‌نشده بود اما از مدت‌ها قبل کارشناسان غربی منتظر چنین عملیاتی از جانب شوروی بودند. سالیوت۶ در دوران کار خود که از زمان پرتاب تا سال ۱۹۸۲ طول کشید, منزلگاه ۱۷گروه فضانورد اصلی و مهمان بود و به‌واسطه امکان تدارکات آن با ناوهای باربری بدون سرنشین پروگرس توانست طولانی‌ترین اقامت در فضا (در زمان خود) به مدت ۱۸۵روز را فراهم آورد.