1396/12/27

آینده ماهواره‌های سنجشی نظامی در فضا

داشتن یک منبع اختصاصی تصاویر ماهواره‌ای و دیگر اطلاعات فضاپایه چقدر می‌تواند برای سربازان و ارتش‍ها ارزشمند باشد؟ این سوالی است که مقامات نظامی آمریکایی امیدوارند جوابش را با استفاده آزمایشی از میکروماهواره کسترل-آی (Kestrel Eye) در رزمایش‌های آتی بیابند. این میکروماهواره در ماه اکتبر سال گذشته میلادی...
آینده ماهواره‌های سنجشی نظامی در فضا

داشتن یک منبع اختصاصی تصاویر ماهواره‌ای و دیگر اطلاعات فضاپایه چقدر می‌تواند برای سربازان و ارتش‍ها ارزشمند باشد؟ این سوالی است که مقامات نظامی آمریکایی امیدوارند جوابش را با استفاده آزمایشی از میکروماهواره کسترل-آی (Kestrel Eye)  در رزمایش‌های آتی بیابند. این میکروماهواره در ماه اکتبر سال گذشته میلادی از ایستگاه فضایی بین‌المللی در فضا رها شد.
این ماهواره متعلق به وزارت دفاع آمریکا اکنون در مدار قرار گرفته است و انتظار می‌رود طی هفته‌های آتی اولین تصاویر خود را مخابره کند. سسیل لانگینو (Cecil Longino) سخنگوی قرارگاه دفاع موشکی و فضایی ارتش آمریکا (SMDC) می‌گوید این ماهواره 53 کیلوگرمی فعلا در مرحله صحت‌سنجی مداری و انجام دیگر آزمایش‌هاست تا در اواخر بهار به مرحله عملیاتی برسد. به گفته وی غیر از رزمایش‌ها، از این ماهواره در مواقع بحران یا عملیات‌های احتمالی نیز استفاده خواهد شد.
اما فعالان صنعت ماهواره‌های کوچک فعالیت کسترل-آی را زیر نظر داشته و ترس از آن دارند که حضور ماهواره‌های نظامی در فضا جدی‌تر شود. راه‌اندازی خط تولید این ماهواره کوچک که از اغلب ماهواره‌های همدسته خود بزرگتر است و برای تصویربرداری سریع طراحی شده است، تنها 2 میلیون دلار هزینه خواهد داشت. بنابراین راه‌اندازی منظومه‌های ماهواره‌هایی از این دست علاوه بر پررنگ‌تر کردن حضور ماهواره‌های نظامی در فضا، بخشی از بازار این فعالان را نیز کساد خواهد کرد. دن هارکینز (Dan Harkins)، مدیر بازاریابی شرکت هوافضای مریلند (Maryland Aerospace) سازنده این ماهواره می‌گوید بازار ماهواره‌های کوچک مملو از ماهواره‌های مکعبی تجاری شده است و این ماهواره‌ها فضای کافی را برای محموله‌های پیچیده ندارند. وی افزود: «بیشتر ماهواره‌های مکعبی در بازه 2 واحدی تا 4 واحدی قرار می‌گیرند، حال آنکه کسترل طبق این مقیاس ابعادی دو برابر یک ماهواره مکعبی 27 واحدی دارد.» بنابراین می‌توان با تولید تعداد بیشتری از چنین ماهواره‌ای، یک بازار جدید و اختصاصی ایجاد کرد.
شرکت مریلند امیدوار است که فرماندهان نظامی کسترل را به عنوان یک مهره ارزشمند ببینند. این ماهواره در نوع خود اولین است و هارکینز امیدوار است که با دریافت بودجه از ارتش آمریکا منظومه‌ای از میکروماهواره‌های نظامی راه‌اندازی شود.
طبق گفته مقامات SMDC، با استفاده از میکروماهواره‌های نظامی، سربازان می‌توانند طی چند دقیقه به تصاویر ماهواره‌ای با دقت 1.5 متر دسترسی داشته باشند و بدین ترتیب ماهواره‌های کوچک تعاملی‌تر از گذشته خواهند شد. کسترل-آی که بر اساس باس ماهواره‌ای MagicBus ساخته شده، با ماهواره‌بر فالکون 9 به فضا فرستاده شد و در فاصله 400 کیلومتری از سطح زمین فعالیت می‌کند.


منبع: Spacenews

سنجش از دور | جاسوسی فضایی |

نظر شما
اخبار مرتبط

میکروماهواره جدید نروژ برای بهبود نظارت بر کشتی‌ها

1396/10/28
در دهم دی‌ماه، آزمایشگاه پرواز فضایی (Space Flight laboratory) وابسته به دانشگاه تورنتو در کانادا اعلام کرد که در حال طراحی میکرو ماهواره جدیدی به نام نورست-۳ (NorSat-3) برای سازمان فضایی...

پرتاب یک ماهواره جاسوسی دیگر توسط آمریکا

1396/10/27
اتحادیه پرتاب فضایی آمریکا(ULA) یک ماهواره جاسوسی دیگر را با موشک "دلتا-۴" با موفقیت به فضا پرتاب کرد و ماهواره را در مدار قرارداد.

پشتیبانی بوئینگ از سامانه جاسوسی نیروی هوایی آمریکا

1396/11/23
شرکت بوئینگ اواخر سال گذشته میلادی قراردادی با نیروی هوایی ارتش آمریکا امضا کرد که به موجب آن ماهواره جاسوسی بلاک ۱۰ (Block 10 ) را پشتیبانی خواهد کرد. این قرارداد که بیش از 21.9 میلیون...

پربازدیدکننده ترین خبر

بحران سایوز در روسیه

به دنبال حادثه شکست سایوز ام.اس-۱۰ (Soyuz-ms10) در پرتاب روز ۱۱اکتبر, طی چند روز گذشته گروه بزرگی از جست‌وجوگران توسط روسکاسموس (Roscosmos) اجیر شده‌اند تا منطقه سقوط حامل فضایی را وجب به وجب بگردند و قطعات حامل فضایی سقوط کرده را جمع‌آوری کنند. در پی کار این افراد تقریبا تمامی قطعات حامل فضایی سقوط کرده، پس از بسته‌بندی و کدگذاری به شرکت پروگرس (progress) سازنده حامل فضایی سایوز در شهر سامارا فرستاده شدند تا توسط مهندسان و کارشناسان مورد بررسی قرار بگیرند. گروهی از متخصصان به سرپرستی دیمیتری راگوزین (Dmitry Rogozin)، رئیس سازمان فضایی روسیه، بعد از رسیدن قطعات هم به سامارا رفتند تا در محلی که قطعات مراحل اول و دوم حامل فضایی سایوز به آن تحویل داده شد, ناظر بررسی‌ها بر روی این قطعات باشند. براساس اسناد و مدارک، هزینه‌های پرواز بیش از ۳میلیون روبل (به‌طور دقیق ۳،۱۳۰،۹۷۵روبل ۱۲کپک به اضافه ۴۷۵،۰۱۳روبل به عنوان مالیات بر ارزش افزوده) بوده است! سرنشینان فعلی ایستگاه تنها تا حدود اواخر دسامبر وقت دارند به زمین بازگردند و اگر بررسی‌ها بیشتر طول بکشد برای بازگرداندن آن‌ها باید سفینه سایوز جدیدی -البته بدون سرنشین- به فضا فرستاده شود. از سوی دیگر با توجه به سوراخی که در سفینه سایوز متصل به ایستگاه به‌وجود آمد, کارشناسان روسکاسموس معتقدند باید فضانوردان با راهپیمایی فضایی, بدنه خارجی آن را مورد بررسی قرار دهند و راهپیمایی هم مستلزم حضور دو فضانورد است در حالی که فعلا تنها یک فضانورد روس در ایستگاه فعال است و قرار بود بررسی بدنه خارجی را آوچنین به همراه او انجام دهد که به دلیل سقوط سایوز نتوانست به ایستگاه فضایی بین‌المللی برسد. روسکاسموس تلاش دارد هرچه زودتر از این مخمصه نجات پیدا کند و بتواند با رفع مشکل فنی حامل فضایی بالابرنده, ناو سرنشین‌دار دیگری به ایستگاه فضایی بین‌المللی بفرستد.