1396/12/21

وجود سه ابر زمین در یک سیستم ستاره‌ای نزدیک به منظومه شمسی تایید شد

اخیرا دانشمندان به کمک تلسکوپ فضایی کپلر سه ابر زمین یا همان سیاراتی با ابعاد بزرگ‌تر از سیاره ما را در نزدیکی منظومه خورشیدی کشف کردند.تا تاریخ ۱مارس ۲۰۱۸ وجود ۳۷۴۱ سیاره فراخورشیدی در ۲۷۹۴ منظومه مختلف، در اطراف سیاره ما تایید شده و کشف بیش از ۳۵۰۰ مورد از این اجرام آسمانی شگفت‌انگیز به تلسکوپ فضایی...
وجود سه ابر زمین در یک سیستم ستاره‌ای نزدیک به منظومه شمسی تایید شد

اخیرا دانشمندان به کمک تلسکوپ فضایی کپلر سه ابر زمین یا همان سیاراتی با ابعاد بزرگ‌تر از سیاره ما را در نزدیکی منظومه خورشیدی کشف کردند.
تا تاریخ ۱مارس ۲۰۱۸ وجود ۳۷۴۱ سیاره فراخورشیدی در ۲۷۹۴ منظومه مختلف، در اطراف سیاره ما تایید شده و کشف بیش از ۳۵۰۰ مورد از این اجرام آسمانی شگفت‌انگیز به تلسکوپ فضایی کپلر (Kepler space telescope) مربوط می‌شود‌.
این تلسکوپ که داده‌های منحصر به فردی را در مورد منظومه‌های گوشه کنار کیهان تهیه می‌کند، امکان این را فراهم کرده است که علاوه بر کشف سیاره‌های فراخورشیدی، دسته‌بندی و مطالعه دقیق‌تر هرکدام از این اجرام توسط دانشمندان صورت بگیرد و دانش ما از سیاره‌های دیگری غیر از زمین بالاتر برود؛ سیاره‌هایی که ممکن است پتانسیل میزبانی از حیات را داشته باشند.
در همین رابطه دانشمندانی که با داده‌های تلسکوپ کپلر کار می‌کنند خبر کشف سه ابر زمین (Super Earth) را در اطراف ستاره‌ای به نام GJ 9827 منتشر کرده‌اند که باعث داغ‌تر شدن بحث سیارات فراخورشیدی شده است؛ ابر زمین‌ها به صورت کلی از سیاره ما ابعاد بزرگ‌تری دارند و از طرف دیگر، کوچک‌تر از سیاره‌هایی مانند اورانوس هستند. در ادامه به بررسی این کشف جالب‌توجه خواهیم پرداخت.
کشف ابر زمین‌های منظومه GJ 9827
سیستم ستاره‌ای ابر زمین‌های پیداشده حدودا ۱۰۰سال نوری با ما فاصله دارد و به دلیل فاصله نزدیک و وجود چندین سیاره بزرگ فراخورشیدی در اطراف GJ 9827، کشف این اجرام آسمانی فرصت بسیار مناسبی را برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد این سیاره‌ها فراهم کرده است.
همانند سایر اکتشافات تلسکوپ کپلر، وجود این سیاره‌ها هم به کمک متد نورسنجی ترانزیت (Transit Photometry) تایید شد؛ در این روش نور ستاره‌های رصد شده زیر نظر گرفته می‌شود و تغییر میزان نور دریافتی توسط تلسکوپ که نشان از عبور سیاره از مقابل ستاره است، در تعیین تعداد سیاره‌‌های فراخورشیدی اطراف ستاره و همچنین ابعاد و زمان مدارگردی آن‌ها کمک زیادی می‌کند.
تحقیق انجام‌شده در مورد این ابر زمین‌ها هم توسط جوزف ای رودریگز (Joseph E. Rodriguez) از دانشگاه هاروارد رهبری می‌شد و محققان برجسته‌ای از دانشگاه‌های تگزاس، کلمبیا و ام آی تی به همراه پژوهشگران موسسه‌های وابسته به ناسا در دستیابی به نتایج گزارش‌شده همکاری داشتند.
جذابیت تحقیقاتی سیاره‌های فراخورشیدی کشف‌شده
رودریگز در مورد سیاره‌ها که با نام‌های c ،b و d اسم‌گذاری شده‌اند می‌گوید که شعاع هر ابر زمین به ترتیب ۱.۶، ۱.۲ و ۲.۱ برابر شعاع سیاره ماست و متد نورسنجی ترانزیت کمک کرده تا از طریق آنالیز نور دریافتی که از ستاره GJ 9827 ساطع شده، از اتمسفر سیاره‌ها عبور کرده و به ما رسیده، ترکیب جو سیاره‌ها، ابعاد نسبتا دقیق آن‌ها، مواد تشکیل‌دهنده هر ابر زمین و تا حدودی ساختار درونی جرم‌های آسمانی مشخص شود.
اما نکته جالب‌توجه در مورد بزرگ‌ترین سیاره‌ها در میان ابر زمین‌ها، ساختار عجیب آن است که چیزی بین سنگی و گازی بوده و هر ۶.۲ روز یک دور در اطراف ستاره میزبان می‌چرخد؛ تاکنون تعداد زیادی جرم آسمانی با این مشخصات کشف نشده و به همین دلیل، توجه بسیاری از دانشمندان به این ابر زمین خاص جلب شده است.
رودریگز در یکی از مصاحبه‌هایش گفته که در منظومه شمسی ابر زمین وجود ندارد و به همین واسطه پیدا کردن جرم آسمانی با این مشخصات که شرایطی بین حالت گازی و سنگی دارد و نزدیک به زمین است،‌ فرصت شگفت‌انگیزی برای محققان به حساب می‌آید.
از طرف دیگر، زمان کوتاه گردش کامل سیاره‌ها به دور ستاره میزبانشان هم نوع خاصی از وضعیت حرارتی با طیف دمایی بین ۸۹۹ تا ۴۰۷ درجه سلسیوس را در سطح ابر زمین‌ها ایجاد کرده است. این در حالیست که داغ‌ترین سیاره منظومه ما دمای سطحی برابر ۴۶۲ درجه سلسیوس دارد و در مقایسه با ابر زمین GJ 9827 b بسیار سرد در نظر گرفته می‌شود!
به علاوه تمام این‌ها، تفاوت‌های نسبتا جزئی ابعادی و مداری بین هر یک از ابر زمین‌ها و گردش تمامی آن‌ها به دور یک ستاره واحد امکان بررسی دلیل تغییر حالت سیاره‌ها از فاز گازی به فاز جامد را فراهم می‌کند و برخلاف بسیاری از سیاره‌های فراخورشیدی کشف‌شده که تحت تاثیر فاکتورهای مختلفی قرار دارند، ابهامات مختلف در زمینه شکل‌گیری سیاره‌ها و اجرام آسمانی غیر از زمین را برطرف می‌کند.
این در حالی است که در آینده نزدیک تلسکوپ فضایی پیشرفته جیمز وب (James Webb Space Telescope) هم به فضا پرتاب خواهد شد و کاوش سیستم ستاره‌ای GJ 9827 و قسمت‌های مختلف کیهان را بسیار راحت‌تر خواهد کرد.

منبع: گجت نیوز

نجوم | کاوش‌های فضایی |

نظر شما
اخبار مرتبط

تراپیست1 منظومه‌ای با احتمال حیات

1396/11/19
مطالعات نشان می‌دهد منظومه تراپیست1 (TRAPIST-1) که دربر گیرنده یک ستاره کوتوله سرخ بسیار سرد و هفت سیاره شبیه به زمین است، نمونه‌ای تمام عیار از منظومه‌هایی است که احتمال حیات در آن‌ها وجود...

پربازدیدکننده ترین خبر

مریخ را با چشم غیر مسلح در آسمان ببینید

ماه آتی میلادی برای نخستین بار در ۱۵ سال اخیر فاصله مریخ تا زمین به کمترین میزان (۳۵.۸ میلیون مایل) می‌رسد و با چشم غیر مسلح می‌توان مریخ را در آسمان تماشا کرد. به گفته دین رگاس، یکی از ستاره شناسان رصدخانه سینسیناتی، ۳۱ جولای فاصله سیاره سرخ رنگ تا زمین ۳۵.۸ میلیون مایل خواهد بود. در این بازه زمانی مریخ با چشم غیر مسلح قابل مشاهده خواهد بود. محققان دلیل نزدیک شدن مریخ به زمین را ویژگی‌های خاص مدار این سیاره می‌دانند. زمین ۳۶۵ روز طول می‌کشد تا دور خورشید مدار بزند. حال آنکه مدار مریخ دور خورشید ۶۸۷ روز است. این بدان معناست که دو بار مدار زمین دور خورشید معادل یک بار سفر مریخ دور این ستاره است. به همین دلیل گاهی اوقات دو سیاره در دو سوی مخالف خورشید قرار می‌گیرند، اما تقریبا هر ۲۶ ماه یکبار زمین از فاصله بسیار نزدیک مریخ گذر می‌کند. گاهی اوقات همزمان با این رویداد سیاره سرخ و خورشید در دو سوی زمین قرار می‌گیرند. در این وضعیت مریخ و خورشید در دوسوی مخالف زمین هستند. از دیدگاه ساکنان زمین، همزمان با غروب خورشید در غرب، مریخ از سمت شرق طلوع می‌کند. سپس تمام شب در آسمان می‌ماند. اگر زمین و مریخ مداری دایره‌وار داشتند این وضعیت نیز سبب می‌شد دوسیاره به یکدیگر نزدیک شوند. اما مدار هر دو آنها بیضی شکل است بنابراین مریخ و زمین در انتهای هر مدار خود، کمی به خورشید نزدیک تر می‌شوند. همانطور که گفته شد، هر ۲۶ ماه فاصله مریخ و زمین به کمترین میزان می‌رسد. از سوی دیگر هر ۱۵تا۱۷ سال این اتفاق با واقعه perihelion یا نزدیک شدن فاصله مریخ و خورشید همزمان می‌شود. ترکیب این دو رویداد ماه آتی اتفاق می‌افتد.