1396/12/21

دشت برزیلی‌ها از ماهواره‌بر‌های خصوصی آمریکایی

گروهی از شرکت‌های خصوصی آمریکایی فعال در زمینه ساخت ماهواره‌بر، اواخر سال گذشته میلادی پس از بازدید از برزیل و دیدار با نمایندگان سازمان فضایی این کشور، در مورد همکاری‌های لازم برای پرتاب ماهواره‌بر از پایگاه پرتاب استوایی آلکانتارا (Alcantara) مذاکره کردند. این پایگاه پرتاب در سواحل شمالی برزیل قرار...
دشت برزیلی‌ها از ماهواره‌بر‌های خصوصی  آمریکایی

گروهی از شرکت‌های خصوصی آمریکایی فعال در زمینه ساخت ماهواره‌بر، اواخر سال گذشته میلادی پس از بازدید از برزیل و دیدار با نمایندگان سازمان فضایی این کشور، در مورد همکاری‌های لازم برای پرتاب ماهواره‌بر از پایگاه پرتاب استوایی آلکانتارا (Alcantara) مذاکره کردند.

این پایگاه پرتاب در سواحل شمالی برزیل قرار داشته و همچون مرکز فضایی گویان فرانسه (Guiana Space Centre) موقعیت مناسبی برای پرتاب‌های نزدیک خط استوا دارد. پایگاه‌های پرتاب استوایی این امکان را فراهم می‌آورند که سوخت مورد استفاده برای رساندن ماهواره‌بر به مدار GEO تا ۲۰درصد و حتی بیشتر از آن کاهش داده شود و بنابراین هزینه کلی هر پرتاب کمتر گردد. بوئینگ، لاکهید مارتین (Lockheed Martin) و وکتور (Vector) از شرکت‌های آمریکایی علاقه‌مند به استفاده از پایگاه آلکانتارا هستند.

رائول جونگمان (Raul Jungmann) وزیر دفاع برزیل با استقبال از علاقه شرکت‌های آمریکایی گفت این پایگاه احتمالا قادر به پشتیبانی از حداکثر 5 سکوی پرتاب خواهد بود و بدین ترتیب می‌تواند میزبان عملیات‌های شرکت‌های مختلف باشد. بوئینگ و لاکهید در بیانیه‌های خود از علاقه به مذاکرات بیشتر با مقامات برزیلی خبر دادند.

جیم کانترل (Jim Cantrell) مدیر شرکت وکتور که از مشتریان جدی پایگاه پرتاب آلکانتارا می‌باشد، مانع اصلی عقد قرارداد با برزیل را امضای توافقنامه حراست فناوری (TSA) بین دولت آمریکا و برزیل برای حفاظت از اطلاعات حساس مرتبط با هر ماهواره‌بری که به این کشور صادر می‌شود، می‌داند. توافقنامه حراست فناوری‌ای که در سال ۲۰۰۰ بین دو کشور امضا شده بود، به دلیل نگرانی‌هایی که در مورد حق حاکمیت وجود داشت، در مجلس سنای برزیل به رسمیت شناخته نشده است.

به هر حال فرصت همکاری جدیدی در بخش تجاری فضایی برای دو کشور به وجود آمده است و تلاش قانون‌گذاران برزیلی و شرکت‌های آمریکایی بر این است که با وضع یک توافقنامه حراست فناوری جدید، زمینه افزایش همکاری‌های فضایی را فراهم آورند.

وکتور قصد دارد اولین راکت Vector-R خود را در ماه جولای به فضا پرتاب کرده و قدم مهمی در راستای برنامه خود برای انجام بیش از ۱۰۰ پرتاب در سال بردارد. بوئینگ و لاکهید مارتین نیز در حال توسعه کپسول‌های فضایی سرنشین‌دار برای فرستادن فضانورد به مدار زمین و سفرهای عمق فضا هستند که در تمام این موارد استفاده از پایگاه فضایی استوایی برزیل می‌تواند گزینه‌ای مناسب باشد.

منبع: cnbc

ماهواره‌بر و پرتاب | اقتصاد فضایی | دیپلماسی فضایی |

نظر شما
اخبار مرتبط

روزهای شلوغ برای پرتاب‌های فضایی

1396/11/22
سه ماهواره‌بر از کشورهای روسیه، چین و ژاپن در سه روز متوالی و جداگانه به فضا فرستاده شد. این مأموریت‌های فضایی از روز یکم فوریه آغاز شد. جالب آنکه قبل از آن نیز شرکت اسپیس ایکس یک ماهواره‌بر...

تلاش یک شرکت اوکراینی بریتانیایی برای تاسیس پایگاه پرتاب ماهواره‌های کوچک

1396/11/23
شرکت دو ملیتی اسکایرورا (Skyrora) از برنامه‌های خود برای انجام یک پرواز آزمایشی زیرمداری در سه ماهه آخر سال 2018 خبر داد. این شرکت همچنین به عنوان بخشی از استراتژی خود برای کاهش هزینه پرتاب‌...

پربازدیدکننده ترین خبر

فرانسه سومین ماهواره سیراکیوس ۴ را به ناوگان مخابرات ماهواره‌ای نظامی آینده خود اضافه می‌کند

بر اساس اعلام یک مقام وزارت دفاع فرانسه در ۱۶ آبان ۹۷، این کشور ماهواره جدیدی را به نسل نوین منظومه ماهواره‌ای زمین ثابت خود که در آینده به مدار زمین می‌رود اضافه می‌کند. مسئول برنامه ارتباط‌های ماهواره‌ای در اداره کل ارتش فرانسه، که پشتیبانی نیروهای مسلح این کشور را برعهده دارد، اعلام کرد که لزوم ارتباط ماهواره‌ای پهبادها و هواپیماهای نظامی نیاز به ماهواره سیراکیوس۴ (Syracuse 4) متفاوتی را ایجاد کرده است که حداکثر تا سال ۲۰۳۰ به فضا فرستاده خواهد شد. در ناوگان نوین مخابرات ماهواره‌ای نظامی فرانسه ابتدا دو ماهواره پیش‌بینی شده بود. ماهواره‌های سیراکیوس۴آ و ۴بی برای حمل بارهای مفیدی که در باند X و کا-بند (Ka-band) کار می‌کنند طراحی‌شده‌اند و قابلیت مقاومت در برابر تهدیدهای گوناگون را ازجمله حمله‌های سایبری، پارازیت و حملات هسته‌ای در ارتفاع‌های بالا دارد. موضوعی که باعث شده است فرانسه در اندیشه اضافه کردن ماهواره دیگری بیفتد این است که ماهواره‌های سیراکیوس۴آ و ۴بی دارای پرتوهای نقطه‌ای هستند که سیگنال‌های ماهواره را روی یک منطقه جغرافیایی محدود متمرکز می‌کند. این نوع پرتوهای متمرکز معمولا برای نیروهای زمینی که نسبتا آرام حرکت می‌کنند و تا هنگام رسیدن به محدوده درگیری نیاز به ارتباط ماهواره‌ای ندارند مناسب است، اما برای هواپیماهای نظامی که ممکن است صدها یا حتی هزاران کیلومتر را حین عملیات طی کنند مناسب نیست.