1396/12/06

شریک جدید برای محفظه فضایی تجاری

سخن‌گوی شرکت نانوراکز (NanoRacks) اعلام کرد که تیلز آلنیا اسپیس (Thales Alenia Space) را به‌عنوان شریک در برنامه محفظه فضایی (airlock module) انتخاب کرده است. محفظه فضایی یک واحد تجاری برای الحاق به ایستگاه فضایی بین‌المللی بشمار می‌رود که قرار است حدود دو سال دیگر به این ایستگاه متصل شود.
شریک جدید برای محفظه فضایی تجاری

سیروس برزو: سخن‌گوی شرکت نانوراکز (NanoRacks) اعلام کرد که تیلز آلنیا اسپیس (Thales Alenia Space) را به‌عنوان شریک در برنامه  محفظه فضایی (airlock module) انتخاب کرده است. محفظه فضایی  یک واحد تجاری برای الحاق به ایستگاه فضایی بین‌المللی بشمار می‌رود که قرار است حدود دو سال دیگر به این ایستگاه متصل شود.
شرکت تیلز آلنیا اسپیس تولید و آزمایش پوسته محافظ برای این اتاقک را که قرار است در اواخر سال ۲۰۱۹ به ایستگاه فضایی بین‌المللی متصل شود و برای بهره‌برداری تجاری و دولتی مورداستفاده قرار گیرد را خواهد ساخت. این شرکت همچنین ساختارهای متفاوتی را تولید می‌کند که ازجمله آن‌ها می‌توان به محافظ ریز شهاب‌سنگ‌های مداری Micrometoroid Debris) MMOD) با پوشش‌های جداسازی چندلایه  Multi-Layer Isolation) MLI)اشاره کرد.

 والتر کوونو، معاون اکتشاف و علم در تیلز آلنیا اسپیس می‌گوید:«انتخاب ما در برنامه تجاری توسط نانوراکز  باعث افتخاراست. امضای این قرارداد نه‌تنها نقش مداوم ما را به‌عنوان یک رهبر جهانی در زیرساخت‌های فضایی تضمین می‌کند بلکه بر مهارت‌ها و تخصص‌های متمایز ما نیز تأکید دارد. تیلز آلنیا اسپیس بیش از ۴۰سال تجربه خود در طراحی و تولید راه‌حل‌های فناوری پیشرفته را به این برنامه هدیه خواهد داد و این قابلیت‌ها، هم برای ایستگاه فضایی بین‌المللی و هم برای پروژه‌های اکتشاف فضا آینده مفید خواهد بود».
نانوراکز در سال ۲۰۱۶با ناسا یک توافقنامه امضا کرد تا اولین محفظه فضایی خصوصی در ایستگاه فضایی بین‌المللی را نصب کند. این شرکت در ماه فوریه سال ۲۰۱۷، اعلام کرد که با بوئینگ برای ساخت و نصب سامانه مخصوص اتصال ایستگاه فضایی مشارکت می‌کند.
بروک هاو Brock Howe رئیس طرح محفظه فضایی در نانوراکز می‌گوید:« انتخاب تیلز آلنیا برای ساخت پوسته محافظ  محفظه فضایی امری واضح است زیرا این شرکت بیش از نیمی از حجم فشرده ایستگاه فضایی را تولید کرده است، آن‌ها سیستم ایستگاه فضایی را به‌خوبی درک می‌کنند و سازنده برخی از بهترین تجهیزات هوافضا را در جهان هستند. ما منتظر یک همکاری بسیار موفق هستیم که اتحادهای تولیدی ما را به قلب اروپا گسترش می‌دهد».
تیلز آلنیا تولید و آزمایش پوسته فشرده را طی سال جاری مسیحی انجام خواهد داد. سپس در سال ۲۰۱۹ آن را به تأسیسات پیکره‌بندی (مونتاژ) نانوراکز در هوستون، تگزاس ارسال می‌کند.  
نانوراکز  به دستگاه‌های آویونیک برای تکمیل محفظه فضایی مجهز است. گروه مهندسی و عملیاتی نانوراکز یکپارچه‌سازی محفظه فضایی، آزمایش عملکرد، آموزش خدمه و بازرسی نهایی را انجام خواهند داد. بعدازآن، محفظه فضایی برای آماده‌سازی نهایی قبل از پرتاب به فلوریدا فرستاده‌شده و در بخش باری ناو دراگون نصب خواهد شد تا آماده شود در مأموریت اسپیس ایکس شماره۱۹ SpaceX CRS-19 راهی مدار زمین شود.

 

فضانوردی و سرنشین‌دار | توریسم فضایی | اقتصاد فضایی |

نظر شما
اخبار مرتبط

همکاری لاکهید مارتین و ایریون برای توسعه یک جت تجاری سوپرسونیک

1396/09/29
سفرهای هوایی سوپرسونیک از زمان هواپیمای کنکورد، برای مردم غیر ممکن است. با این‌حال دو شرکت فعال در این حوزه به‌دنبال همکاری برای توسعه محصولی بدین منظور هستند، البته محصول نهایی برای افرادی...

پربازدیدکننده ترین خبر

چرا آمریکا به فعالیت‌های فضایی صلح‌آمیز دیگر کشورها برچسب نظامیگری می‌زند؟

سیروس برزو: برنامه‌های نظامی زیادی در آمریکا با پوشش‌های علمی انجام‌شده و می‌شود. شاید برای بسیاری این سؤال پیش بیاید که چطور پنتاگون (Pentagon) می‌تواند از یک ماهواره علمی یا کاوشگر دورپرواز یا مدارگرد که به دور ماه می‌چرخد، بهره‌برداری نظامی کند. برای روشن شدن این موضوع مثالی می‌آورم. برنامه لوناراربیتر (Lunar Orbiters) شامل ۵مدارگرد خودکار بود که از ۱۹۶۶تا۱۹۶۷ توسط آمریکا پرتاب شد تا سطح ماه را تصویربرداری کند. قبل از این‌که نیل آرمسترانگ (Neil Armstrong) بتواند اولین قدم خود را بر ماه بگذارد، ناسا سازمان فضایی آمریکا نیاز داشت محلی که آپولو-۱۱ به راحت فرود آید را دقیقاً مشخص کند. هر کاوشگر لوناراربیتر دارای دو دوربین بود و به‌جای فیلم ۳۵میلی‌متری استاندارد ماهواره‌ها، از فیلم ۷۰میلی‌متری استفاده می‌کردند که امروزه برای ساخت فیلم‌های آی‌مکس (IMAX) استفاده می‌شود. در این کاوشگر، فیلم در مقابل اسکنر خاصی قرار می‌گرفت سپس این اطلاعات از طریق امواج رادیویی به مراکز فضای ارتباطی ناسا در اسپانیا، استرالیا و آمریکا فرستاده می‌شد، جایی که داده‌ها روی نوار مغناطیسی ثبت شد. سپس توسط کارشناسان به شکل عکس‌های بسیار دقیق بازسازی می‌شد. این روش بعداً در ماهواره‌های جاسوسی استفاده شد و دیگر نیازی به ارسال فیلم‌ها از مدار زمین نبود.