1396/11/26

مشاهده ذرات فضایی با استفاده از ماموریت‌های بالونی ناسا

تیمی به سرپرستی پروفسور آنجلا اولینتو (Angela Olinto) از طرف ناسا برای یک ماموریت طولانی‌مدت بالونی با استفاده از یک تلسکوپ بسیار دقیق برای مشاهده پرتو‌های کیهانی و نوترینوهای موجود در عمق فضا بودجه دریافت کرد. ماموریت رصدخانه فضایی سوپربالونی که برای پرتاب در سال 2022 برنامه‌ریزی شده، قدمی مهم در راستای...
مشاهده ذرات فضایی با استفاده از ماموریت‌های بالونی ناسا

تیمی به سرپرستی پروفسور آنجلا اولینتو (Angela Olinto) از طرف ناسا برای یک ماموریت طولانی‌مدت بالونی با استفاده از یک تلسکوپ بسیار دقیق برای مشاهده پرتو‌های کیهانی و نوترینوهای موجود در عمق فضا بودجه دریافت کرد.

ماموریت رصدخانه فضایی سوپربالنی که برای پرتاب در سال 2022 برنامه‌ریزی شده، قدمی مهم در راستای فرستادن کاوشگر با بالون به فضا محسوب می‌شود. به گفته اولینتو، این برنامه انسان را در رمزگشایی رازهای مهمی یاری می‌رساند؛ از جمله اینکه این ذرات پرانرژی از کجا می‌آیند و چگونه ساخته می‌شوند.

زمین به طور پیوسته توسط ذراتی از فضا بمباران می‌شود. از این مجموعه می‌توان به پرتوهای کیهانی اشاره کرد؛ هسته‌هایی زیر-اتمی که در هر جهتی در فضا حرکت می‌کنند و از ابرنواخترها و دیگر پدیده‌های کیهانی شتاب می‌گیرند. نوترینوها نیز به همین اندازه مرموز هستند. این ذرات که به "ذرات روح" نیز مشهور هستند، اکثر اوقات بدون شناسایی شدن از زمین عبور می‌کنند. هرچقدر که پرتوهای کیهانی و نوترینوها پرشتاب‌تر باشند، سرنخ‌های بیشتری از منشاء و مسیر خود بدست می‌دهند، چرا که از میدان‌های مغناطیسی موجود در فضا کمتر تاثیر می‌پذیرند. شکار این ذرات پرشتاب، دلیل ساخت سامانه بالنی جدید ناسا می‌باشد.

اولینتو می‌گوید: «توصیف بسیاری از این ذرات با کمک مدل کنونی ما از جهان هستی بسیار مشکل می‌باشد. این بالون یک موقعیت منحصر بفرد را برای فهم بیشتر در مورد یکی از رازهای بزرگ علم اخترفیزیک فراهم می‌سازد. علاوه بر این پس از مشاهده نوترینوها می‌توانیم تعاملات آنها را در سطوح انرژی بسیار بیشتری نسبت به سطوح کنونی آزمایش کنیم.»

انجام سنجش‌ها از فضا، میدان دید وسیع‌تری را برای شکار این ذرات کمیاب فراهم می‌کند؛ در حالی که اتمسفر زمین باعث می‌شود که این ذرات مانند پرتوهای ضعیفی از نور به نظر برسند که به صورت فوق سریع حرکت می‌کنند. بنابراین بالنی که به اندازه یک زمین فوتبال ‌باشد، بتواند ماه‌ها در فاصله 32 کیلومتری از سطح زمین حرکت کند و بتواند یک تلسکوپ 1360 کیلوگرمی را بخود حمل کند، مورد نیاز به نظر می‌رسد.

این بالون از نیوزیلند به آسمان خواهد رفت و محققین امیدوارند که طی یک بازه 100 روزه، چند بار به دور قطب جنوب گردش کند. این ماموریت در واقع مقدمه‌ای برای ماموریت کاوشگرهای چندمنظوره اخترفیزیک ناسا (POEMMA) می‌باشد که شامل دو ماهواره با همین کارکرد، اما دقت بسیار بیشتر می‌باشند. ماموریت POEMMA برای انجام در دهه 2020 برنامه‌ریزی شده و به گفته اولینتو می‌تواند اطلاعاتی بنیادی را در مورد جهان هستی ارائه دهد.

منبع: spacedaily.com

فناوری‌های نوین | کاوش‌های فضایی |

نظر شما
اخبار مرتبط

پلی روی شکاف بین کیهان شناسی و اخترفیزیک

1396/10/02
درتلاش برای شناخت جهان و تمام موضوعات مربوط به آن، بین موضوع و شیوه مطالعه کیهانشناس‌ها و اخترفیزیکدان‌ها شکاف وجود دارد: این شکاف "مقیاس" است.

استفاده بیشتر از بالن‌های استراتوسفری توسط یکی از برجسته‌ترین اپراتورهای ماهواره‌های سنجشی

1396/10/19
جین پوینتر (Jane Poynter)، مدیر اجرایی استارت‌آپ World View، در نشست اخیر "نسل جدید محققان زیرمداری" گفت که این شرکت قصد دارد میزان پرواز و مدت‌زمان بالن‌های "استراتولیت"(stratollite) خود...

بالن‌ استراتوسفری سنجشی-مخابراتی/داده‌نما

1396/10/23
سال ۲۰۱۷ شرکت ورلد ویو یک وسیله جدید برای تحقیقات علمی به نام استراتولایت معرفی کرد. وسیله‌ای برای سفر به استراتوسفر بدون سرنشین طراحی‌شده است و مجهز به حس‌گرها، دوربین‌ها و انواع دیگر ابزارها...

پربازدیدکننده ترین خبر

مریخ را با چشم غیر مسلح در آسمان ببینید

ماه آتی میلادی برای نخستین بار در ۱۵ سال اخیر فاصله مریخ تا زمین به کمترین میزان (۳۵.۸ میلیون مایل) می‌رسد و با چشم غیر مسلح می‌توان مریخ را در آسمان تماشا کرد. به گفته دین رگاس، یکی از ستاره شناسان رصدخانه سینسیناتی، ۳۱ جولای فاصله سیاره سرخ رنگ تا زمین ۳۵.۸ میلیون مایل خواهد بود. در این بازه زمانی مریخ با چشم غیر مسلح قابل مشاهده خواهد بود. محققان دلیل نزدیک شدن مریخ به زمین را ویژگی‌های خاص مدار این سیاره می‌دانند. زمین ۳۶۵ روز طول می‌کشد تا دور خورشید مدار بزند. حال آنکه مدار مریخ دور خورشید ۶۸۷ روز است. این بدان معناست که دو بار مدار زمین دور خورشید معادل یک بار سفر مریخ دور این ستاره است. به همین دلیل گاهی اوقات دو سیاره در دو سوی مخالف خورشید قرار می‌گیرند، اما تقریبا هر ۲۶ ماه یکبار زمین از فاصله بسیار نزدیک مریخ گذر می‌کند. گاهی اوقات همزمان با این رویداد سیاره سرخ و خورشید در دو سوی زمین قرار می‌گیرند. در این وضعیت مریخ و خورشید در دوسوی مخالف زمین هستند. از دیدگاه ساکنان زمین، همزمان با غروب خورشید در غرب، مریخ از سمت شرق طلوع می‌کند. سپس تمام شب در آسمان می‌ماند. اگر زمین و مریخ مداری دایره‌وار داشتند این وضعیت نیز سبب می‌شد دوسیاره به یکدیگر نزدیک شوند. اما مدار هر دو آنها بیضی شکل است بنابراین مریخ و زمین در انتهای هر مدار خود، کمی به خورشید نزدیک تر می‌شوند. همانطور که گفته شد، هر ۲۶ ماه فاصله مریخ و زمین به کمترین میزان می‌رسد. از سوی دیگر هر ۱۵تا۱۷ سال این اتفاق با واقعه perihelion یا نزدیک شدن فاصله مریخ و خورشید همزمان می‌شود. ترکیب این دو رویداد ماه آتی اتفاق می‌افتد.