1396/10/05

سحابی سیاره ای یا چراغانی در فضا؟

تلسکوپ فضایی هابل تصویری از یک سحابی سیاره ای گرفته است که همانند یک آریه تزئینی رنگارنگ در فضا می درخشد.
سحابی سیاره ای یا چراغانی در فضا؟

یک سحابی سیاره‌ای یا سحابی سیاره نما (planetary nebula) نوعی سحابی گسیلشی است که از گاز و پلاسما تشکیل‌شده‌ است؛ این نوع سحابی‌ها پس از مرگ ستارگان به وجود می‌آیند. این عکس درواقع تصویر سحابی سیاره‌ای ان‌جی‌سی ۶۳۲۶ (NGC 6326) است که رشته‌های درخشانی از گازهای برون‌ریز دارد که از یک ستاره مرکزی که تقریباً در پایان حیات خود بسر می‌برد، منتشر می‌شوند.
زمانی که یک ستاره مسن می‌شود و مرحله قرمز غول‌پیکر حیات آن به پایان می‌رسد، انتشار لایه‌هایی از گاز را از سطح خود که از یک کوتوله داغ و فشرده سفید باقی می‌ماند، آغاز می‌کند. برخی اوقات این خروجی منجر به تولید الگوهای زیبای متقارن از گازهای درخشان می‌شود اما ساختاریافتگی این الگوها در ان‌جی‌سی ۶۳۲۶ بسیار کمتر است. این جرم در صورت فلکی آرا یا آتشدان در فاصله حدود 11 هزار سال نوری از زمین قرار دارد. 
به‌واسطه سحابی سیاره‌ای، عناصر سنگین‌تر از هیدروژن و هلیم پس از تولید از مرکز ستاره‌ها در فضا ناپدید می‌شوند. درنهایت برخی از این مواد ازدست‌رفته ممکن است ستاره‌ها و سیاره‌های جدیدی را تشکیل دهند. این عکس از تصاویر گرفته‌شده با استفاده از دوربین سیاره گستر (Wide Field Planetary) تلسکوپ فضایی هابل به‌دست‌آمده است. رنگ‌های آبی و قرمز روشن از موادی ازجمله اکسیژن و هیدروژن یونیزه شده ناشی می‌شوند که تحت تابش شدید اشعه ماوراءبنفش این ستاره مرکزی که هنوز داغ است، می‌درخشند.

 
منبع: ایرنا

نجوم |

نظر شما
اخبار مرتبط

کشف جدید تلسکوپ فضایی کپلر: 20 سیاره جدید در لیست کاندیداهای قابل زیست

1396/08/10
تلسکوپ فضایی کپلر که در فروردین سال 1395، دچار مشکلات جدی شده بود و برخی را نگران کرده بود، کمی بیش از یک سال پیش، به شرایط عملیاتی بازگشت و تحقیقات خود را ادامه داد. به تازگی ناسا، آخرین...

رمزگشایی از داده های تلسکوپ فضایی کپلر با کمک هوش مصنوعی گوگل

1396/09/21
ناسا به تازگی در یک کنفرانس خبری از برنامه خود برای استفاده از نرم افزار مبتنی بر یادگیری ماشینی (شاخه ای از هوش مصنوعی) گوگل پرده برداشته. قرار است این آژانس فضایی از نرم افزار جدید به...

پربازدیدکننده ترین خبر

ایستگاه فضائی سالیوت۶ گامی بلند در تاریخ فناوری فضایی

زمانی که رسانه‌های شوروی در ۲۹سپتامبر ۱۹۷۷از پرتاب ایستگاه فضایی سالیوت۶ (Salyut -6) خبر دادند کمتر کسی تصور می‌کرد این ایستگاه بتواند جایگاه ویژه‌ای در تاریخ فضانوردی برای خود باز کند. اما این پایگاه مداری, خود پایه‌ای شد بر بسیاری تجربه‌های نوین در عرصه فضانوردی. برخلاف ایستگاه‌های فضایی قبلی, سالیوت۶ به دو در ورودی مجهز بود که در قسمت انتهایی آن قرار داشت وجود این سکو قبلاً اعلام‌نشده بود اما از مدت‌ها قبل کارشناسان غربی منتظر چنین عملیاتی از جانب شوروی بودند. سالیوت۶ در دوران کار خود که از زمان پرتاب تا سال ۱۹۸۲ طول کشید, منزلگاه ۱۷گروه فضانورد اصلی و مهمان بود و به‌واسطه امکان تدارکات آن با ناوهای باربری بدون سرنشین پروگرس توانست طولانی‌ترین اقامت در فضا (در زمان خود) به مدت ۱۸۵روز را فراهم آورد.