1396/09/26

ماموریت نهایی کاوشگر داون

ماموریت کاوشگر داون ناسا در کمربند سیارکی بعد از بررسی نهایی سیارک سرس، اواخر سال آینده میلادی پایان خواهد یافت.
ماموریت نهایی کاوشگر داون

مریم فخیمی: ماموریت کاوشگر داون ناسا در کمربند سیارکی بعد ازبررسی نهایی از سیارک سرس اواخر سال آینده میلادی پایان خواهد یافت. 
19 اکتبر، ناسا تمدید مأموریت داون را تصویب کرد. داون در ماموریت سال  ۲۰۱۸ در مدار بیضوی به دور سرس گردش خواهد کرد تا بیشتر از آنچه که قبلا درنظر گرفته شده بود به این سیارک نزدیک شده و آن را رصد کند. آوریل ۲۰۱۸، زمانی است که سرس در نزدیک‌ترین فاصله‌ خود از خورشید قرار می‌گیرد و گرمای خورشید باعث ذوب شدن یخ‌های سطحی سرس می‌شود و آن‌گاه فضاپیمای داون می‌تواند اطلاعات بسیار مفیدی ثبت کند. 
کارول ریموند، پژهشگر اصلی ماموریت داون در طی یک نشست خبری درباره این ماموریت در پاییز، گفت: "ما قصد داریم با استفاده از یک مدار بیضوی به سطح سیارک نزدیکتر شده به ارتفاع ۳۰ کیلومتری آن برسیم." این ارتفاع به طور قابل توجهی پایین‌تر از چیزی است که ناسا قبلا اعلام کرده بود. 
نزدیک شدن به سطح سرس تصاویر با وضوح بالاتر و اندازه‎گیری‎های شیمیایی دقیق‎تر از سطح سیارک را به دست می‌دهد.به گفته کارول ریموند، پژوهشگران قصد دارند نظریاتشان را درباره منشا و تکامل سرس بیازمایند. طبق اطلاعات ارائه ‌شده از سوی ناسا، قرار است فضاپیمای داون در طول این مأموریت، به کمک طیف‌سنج‌های اشعه گاما و نوترونی خود، به بررسی لایه‌های بالایی پوسته‌ی سرس بپردازد تا ببیند چه مقدار یخ در این قسمت وجود دارد.
این مدار، طول عمر فضاپیما را محدود می‌کند. با خراب شدن سه چرخ از چهار چرخ واکنشی، فضاپیما برای کنترل موقعیت مداری باید از تراسترها استفاده کرده و  منابع محدود هیدرازین خود را مصرف کنند. این کار باعث می‌شود کاوشگر بسیار بیشتر از قبل به سرس نزدیک شود. 
وقتی یک فضاپیما از سوخت هیدرازین استفاده کند، مأموریتش پایان می‌یابد، زیرا دیگر قادر نخواهد بود موقعیت مداری خود را کنترل کند. 
کارول ریموند، در این باره گفت: دقیقا مشخص نیست که مدت ماموریت چقدر خواهد بود چرا که نمی‌دانیم چه مقدار از سوخت فضاپیما باقی مانده و چگونه از هیدرازین باقی مانده در فضاپیما استفاده خواهیم کرد.
وی افزود: "ما هنوز در حال تکمیل طرح هستیم و رویکرد فعلی گردش در مدار بیضوی کوچک به دور سرس در بهار آینده است.بدین ترتیب می‌توان سه تا چهار ماه آینده نیز از کاوشگر بهره برد." 
ریموند و دیگر همکارانش در ماموریت، امیدوارند اطلاعات جمع‌آوری شده در ماموریت تمدید شده نهایی به آن‌ها کمک کند تا پدیده یخ‌فشان در سیارک سرس را بهتر درک کنند. در این پدیده با یخ‌های زیرسطحی سرس با فشار خارج شده ، بخار کربنات‌سدیم در فضا منتشر می‌شود.
دانشمندان در این نشست اظهار داشتند، بیش از ۳۰۰ نقطه درخشان که ناشی از پدیده یخ‌فشان است در سیارک سرس شناسایی شد. این موضوع دانشمندان را شگفت زده کرد، چرا که تصور می‌کردند سرس و دیگر اجرام بزرگ کمربند سیارکی، مانند سیارک وستا که کاوشگر داون پیشتر این سیارک را نیز ملاقات کرده است، از ابتدای منظومه شمسی بدون تغییر باقی مانند.
ریموند گفت: "قبل از پرتاب کاوشگر داون، فکر می‌کردیم وستا و سرس چون فسیل‌هایی هستند که از زمان تشکیل منظومه شمسی بدون تغییر باقی مانده‌اند. چیزی که ما انتظار نداشتیم این بود که این رسوبات درخشان در سراسر سطح سرس مشاهده شدند."
ناتان استین، یکی از دانشمندان حاضر در این جلسه گفت: "سرس یک جرم مرده نیست بلکه سطح آن هنوز فعال است."
گفتنی است، فضاپیمای داون در سال ۲۰۱۵ وارد مدار سرس شد و اطلاعات پیش‌بینی نشده‌ای از بزرگ‌ترین جرم کمربند سیارکی، در اختیار دانشمندان گذاشت و چشم‌اندازی بی‌نظیر به آنان ارائه داد. این فضاپیما ویژگی‌های جدیدی سرس فاش کرد و به دانشمندان نشان داد که سطح این سیاره‌ی کوتوله تماماً از نمک پوشیده شده است و برخی ترکیبات آلی نیز در آن دیده می‌شوند. بعد از اتمام مأموریت اول، فضاپیما همچنان سوخت زیادی داشت و همین موضوع دانشمندان را به فکر واداشت تا تصمیم جدیدی در مورد فضاپیمای داون اتخاذ کنند. آن‌ها تصمیم گرفتند که مأموریت فضاپیما را گسترش دهند و به جای ارسال این فضاپیما به سمت یک جرم دیگر، آن را در مدار بالایی سرس حفظ کنند تا همچنان به مطالعه و بررسی این سیاره‌ی کوتوله بپردازد

منبع: Spacenews

کاوش‌های فضایی |

نظر شما

پربازدیدکننده ترین خبر

ایستگاه فضائی سالیوت۶ گامی بلند در تاریخ فناوری فضایی

زمانی که رسانه‌های شوروی در ۲۹سپتامبر ۱۹۷۷از پرتاب ایستگاه فضایی سالیوت۶ (Salyut -6) خبر دادند کمتر کسی تصور می‌کرد این ایستگاه بتواند جایگاه ویژه‌ای در تاریخ فضانوردی برای خود باز کند. اما این پایگاه مداری, خود پایه‌ای شد بر بسیاری تجربه‌های نوین در عرصه فضانوردی. برخلاف ایستگاه‌های فضایی قبلی, سالیوت۶ به دو در ورودی مجهز بود که در قسمت انتهایی آن قرار داشت وجود این سکو قبلاً اعلام‌نشده بود اما از مدت‌ها قبل کارشناسان غربی منتظر چنین عملیاتی از جانب شوروی بودند. سالیوت۶ در دوران کار خود که از زمان پرتاب تا سال ۱۹۸۲ طول کشید, منزلگاه ۱۷گروه فضانورد اصلی و مهمان بود و به‌واسطه امکان تدارکات آن با ناوهای باربری بدون سرنشین پروگرس توانست طولانی‌ترین اقامت در فضا (در زمان خود) به مدت ۱۸۵روز را فراهم آورد.