1396/09/26

میکروماهواره ارتش آمریکا از ایستگاه فضایی در مدار قرار گرفت

شرکت آمریکایی نانورکس (NanoRacks LLC) با موفقیت میکروماهواره کسترل آی ۲ام (Kestrel Eye IIM به اختصار KE2M) را از ایستگاه فضایی بین‌المللی در مدار قرا داد. این میکروماهواره سنجشی 50 کیلوگرمی که راهبری آن توسط ارتش آمریکا صورت می‌گیرد، بزرگترین ماهواره‌ای است که تاکنون توسط نانورکس از ایستگاه فضایی در...
میکروماهواره ارتش آمریکا از ایستگاه فضایی در مدار قرار گرفت

شرکت آمریکایی نانورکس (NanoRacks LLC) با موفقیت میکروماهواره کسترل آی ۲ام (Kestrel Eye IIM به اختصار KE2M) را از ایستگاه فضایی بین‌المللی در مدار قرا داد. این میکروماهواره سنجشی 50 کیلوگرمی که راهبری آن توسط ارتش آمریکا صورت می‌گیرد، بزرگترین ماهواره‌ای است که تاکنون توسط نانورکس از ایستگاه فضایی در فضا قرار داده شده است. ماهواره کسترل آی ۲ام که توسط شرکت هوافضای مریلند (Maryland Aerospace) ساخته شده یک میکروماهواره الکترو-اپتیکال تصویربرداری از زمین می‌باشد و برای ارائه تصاویر ماهواره‌ای به صورت آنلاین به ارتش طراحی شده است. این ماهواره ابعاد 38*38*97 سانتیمتر دارد و طراحی آن بر پایه باس ماهواره‌ای مجیک باس (MAGICBus) صورت گرفته است. این باس ماهواره‌ای از سامانه‌های کنترل مسیر و ارتفاع پیشرفته باتری‌های خورشیدی برخورداراست. ماهواره کسترل آی ۲ام اولین ماهواره از برنامه کسترل آی می‌باشد که طبق آن 30 میکروماهواره به فضا پرتاب خواهند شد. دقت تصویربرداری ماهواره‌های این برنامه 1.5 متر می‌باشد و پشتیبانی عملیات‌های نظامی به کمک آنها وارد مرحله جدیدی خواهد شد.

منبع: spaceflightinsider

نظارت بر زمین | جاسوسی فضایی |

نظر شما

پربازدیدکننده ترین خبر

ایستگاه فضائی سالیوت۶ گامی بلند در تاریخ فناوری فضایی

زمانی که رسانه‌های شوروی در ۲۹سپتامبر ۱۹۷۷از پرتاب ایستگاه فضایی سالیوت۶ (Salyut -6) خبر دادند کمتر کسی تصور می‌کرد این ایستگاه بتواند جایگاه ویژه‌ای در تاریخ فضانوردی برای خود باز کند. اما این پایگاه مداری, خود پایه‌ای شد بر بسیاری تجربه‌های نوین در عرصه فضانوردی. برخلاف ایستگاه‌های فضایی قبلی, سالیوت۶ به دو در ورودی مجهز بود که در قسمت انتهایی آن قرار داشت وجود این سکو قبلاً اعلام‌نشده بود اما از مدت‌ها قبل کارشناسان غربی منتظر چنین عملیاتی از جانب شوروی بودند. سالیوت۶ در دوران کار خود که از زمان پرتاب تا سال ۱۹۸۲ طول کشید, منزلگاه ۱۷گروه فضانورد اصلی و مهمان بود و به‌واسطه امکان تدارکات آن با ناوهای باربری بدون سرنشین پروگرس توانست طولانی‌ترین اقامت در فضا (در زمان خود) به مدت ۱۸۵روز را فراهم آورد.