1398/06/12

مرگ زیبای یک ستاره؛ تصویر تلسکوپ فضایی هابل از سحابی NGC 2371/2

تلسکوپ فضایی هابل (Hubble) به تازگی تصویر زیبا و متمایزی از سحابی NGC 2371/2 را منتشر کرده که در صورت فلکی دوپیکر (Gemini) قرار دارد. نام‌گذاری نامعمول این سحابی به ساختار متفاوت آن بر می‌گردد.
مرگ زیبای یک ستاره؛ تصویر تلسکوپ فضایی هابل از سحابی NGC 2371/2

تلسکوپ فضایی هابل (Hubble) به تازگی تصویر زیبا و متمایزی از سحابی NGC 2371/2 را منتشر کرده که در صورت فلکی دوپیکر (Gemini) قرار دارد. نام‌گذاری نامعمول این سحابی به ساختار متفاوت آن بر می‌گردد. ستاره‌شناسان در ابتدا تصویر می‌کردند با دو سحابی مجزا روبرو هستند و به همین دلیل آن‌ها را NGC 2371 و NGC 2372 نام‌گذاری کردند. با این حال در نهایت مشخص شد که این جرم فضایی، یک سحابی منفرد با دو بال مجزاست.

همان طور که می‌دانید سحابی‌های سیاره‌نما هیچ ارتباطی به سیاره‌ها ندارند و در واقع یک حباب گازی پیرامون یک ستارۀ در حال مرگ هستند؛ این حباب گازی در فضای اطراف ستاره پراکنده می‌شود.

مرگ زیبای یک ستاره؛ تصویر تلسکوپ فضایی هابل از سحابی NGC 2371/2

سحابی NGC 2371/2 زمانی تشکیل شده که ستاره‌ای شبیه خورشید به پایان عمر خود رسید. این ستاره در مراحل پایانی حیاتش به یک غول قرمز تبدیل شده و لایه‌های خارجی خود را به شکل گاز به اطراف پراکنده می‌کند. با کاهش جرم ستاره، فقط حباب گازی در اطراف ستاره در حال مرگ باقی می‌ماند. بقایای ستاره را می‌توان در مرکز تصویر دید؛ ستاره‌ای درخشنده بین دو بال گازی. البته این ستاره هنوز به شدت داغ است و دمای آن به بیش از ۱۳۴هزار درجۀ سانتی‌گراد می‌رسد.

دانشمندان سازمان ناسا (NASA) می‌گویند ساختار این سحابی ستاره‌نما پیچیدگی خاصی دارد؛ به گفتۀ آنان این سحابی پر از حباب‌های گازی متراکم، افشانه‌های پرسرعت در جهت‌های مختلف و ابرهای در حال انبساط است که مواد تشکیل دهنده ستاره را در دو سمت به اطراف پرتاب می‌کنند.

بخش‌هایی از این ساختار به خاطر تابش ناشی از ستاره می‌درخشد. این ستارۀ در حال مرگ به علت دمای بسیار زیاد، نور فرابنفش از خود ساطع می‌کند و باعث یونیزه‌شدن گازها و درخشش لایۀ خارجی می‌شود. این درخشش در الگوها و رنگ‌های متفاوت، زیبایی منحصربه‌فردی را به سحابی‌ها می‌بخشد.

البته ساختار پیچیده سحابی NGC 2371/2 پایدار نیست؛ طی چند هزار سال آینده، ستاره به تدریج سرد شده و به یک کوتولۀ سفید تبدیل می‌گردد. در نهایت گازها درخشندگی خود را از دست می‌دهند و در سیاهی بی‌پایان فضای بی‌کران گم می‌شوند.

منبع: دیجیاتو
سازمان ها | NASA

نجوم | عکس و فیلم و اینفوگرافیک |

نظر شما
اخبار مرتبط

آتش‌بازی ستاره‌ها به تصویر کشیده شد

1398/04/12
تلسکوپ فضایی هابل از آتش‌بازی‌های یک سامانه ستاره‌ای دو تایی به نام اتا کارینا (Eta Carinae) تصاویری به رنگ قرمز، سفید و آبی گرفته است. اتا کارینا یک سامانه ستاره‌ای دوتایی در صورت فلکی...

هابل یک «ساختار غیرممکن» را اطراف یک سیاه‌چاله شناسایی کرد

1398/04/23
ستاره شناسان با استفاده از تلسکوپ فضایی هابل (Hubble)، ساختارهایی را در اطراف یک سیاه‌چاله کشف کردند که فکر می‌کردند وجود آن‌ها غیر ممکن است. این تلسکوپ ستاره‌شناسان را با تصویر و داده‌هایی...

تصویر تلسکوپ هابل از گازهای اطراف یک ستاره سالخورده

1398/05/27
تلسکوپ فضایی هابل (Hubble) متعلق به سازمان ناسا (NASA) اخیرا موفق به ثبت تصویری بی‌نظیر از توده گاز اطراف یک ستاره در فضا شده است. ناسا تصویر را در حساب کاربری خود در اینستاگرام به اشتراک...

ثبت امواج گرانشی ناشی از برخورد سیاه‌چاله و ستاره نوترونی برای اولین بار

1398/06/02
اخترشناسان برای نخستین بار موفق به ثبت امواج گرانشی ناشی از برخورد یک سیاه‌چاله با یک ستاره نوترونی شدند.​ این رصد توسط تیمی بین المللی از پژوهشگران انجام گرفت که طی آن امواج گرانشی ناشی...

پربازدیدکننده ترین خبر

عرضه خدمات انتقال بین مداری برای ماهواره‌های کوچک در پرتاب‌های اسپیس ایکس

شرکت آمریکایی مومنتوس (Momentus) برای پرتاب رایدشیر (Rideshare) شرکت اسپیس‌ایکس (SpaceX) خدمات انتقال بین مداری ارائه می‌کند. در این پرتاب ابتدا ماهواره‌های کوچک با ماهواره بر فالکون ۹ شرکت اسپیس ایکس به مدار زمین منتقل می‌شوند. سپس هر یک از ماهواره‌ها با سامانه پیشرانش شرکت مومنتوس به مدار با ارتفاع دلخواه خود منتقل می‌شود. این انتقال با شاتل مداری ویگوراید (Vigoride) شرکت مومنتوس انجام می‌شود که می‌تواند چندین ماهواره با ​جرم مجموع حداکثر تا ۲۵۰ کیلوگرم را به مدارهای دلخواهشان منتقل کند. امکان قرار دادن چندین ماهواره در ارتفاع‌های مختلف تنها با یک پرتاب قابلیت مهم این مأموریت خواهد بود که باعث ارزان‌تر تمام شدن قرار دادن ماهواره‌ها در مدار می‌شود.