1398/05/19

لونار اوربیتر؛ کاوشگر کاشف ماه!

در سال ۱۹۶۶ و در حالی که دایره پرواز‌های سرنشین‌دار سازمان فضایی آمریکا، ناسا (NASA)، درگیر برنامه جمینی (Gemini) بود و مراحل عملی طرح آپولو (Apollo) را پیش می‌برد، کار بر روی پرتابگر سفینه آپولو و طراحی و ساخت اجزای این سفینه با جدیت پیش می‌رفت، در بخشی دیگر از ناسا، کارشناسانی که مسئولیت یافتن محل...
لونار اوربیتر؛ کاوشگر کاشف ماه!

سیروس برزو: در سال ۱۹۶۶ و در حالی که دایره پرواز‌های سرنشین‌دار سازمان فضایی آمریکا، ناسا (NASA)، درگیر برنامه جمینی (Gemini) بود و مراحل عملی طرح آپولو (Apollo) را پیش می‌برد، کار بر روی پرتابگر سفینه آپولو و طراحی و ساخت اجزای این سفینه با جدیت پیش می‌رفت. در بخشی دیگر از ناسا، کارشناسانی که مسئولیت یافتن محل مناسب برای فرود سفینه آپولو را بر عهده داشتند، آماده می‌شدند تا با فرستادن یک مدارگرد، به‌نقشه‌برداری از سطح ماه بپردازند. به این منظور، کاوشگری به نام لونار اوربیتر (Lunar Orbiters) را ساختند.

لونار اوربیتر؛ کاوشگر کاشف ماه!

کاوشگر بدون سرنشین لونار اوربیتر-۱ را می‌توان به عبارتی کاشف ماه نامید زیرا توانست واضح‌ترین تصاویر را از سطح ماه به زمین بفرستد. گرچه کاوشگرانی مانند لونای (Luna) شوروی هم قبلا از ماه عکس‌هایی فرستاده بودند اما هیچکدام چه به لحاظ کیفی و چه کمی با تصاویر لونار اوربیتر قابل مقایسه نبودند.

کاوشگر ۳۸۵ کیلوگرمی لونار اوربیتر-۱ در ۱۰ اوت سال ۱۹۶۶ از مرکز پرتاب‌های فضایی کاناورال (Cape Canaveral Air Force Station) با یک فضاپیما از نوع اطلس (Atlas) راهی فضا شد و با دستور مرکز هدایت پرواز راهی مدار ماه گردید. این مدارگرد عکاس ماه، پس از چند اصلاح مسیر سرانجام خود را به هدف رساند و با چرخش در مدار ماه، کار ارسال عکس از نزدیک‌ترین همسایه زمین را آغاز کرد.

لونار اوربیتر؛ کاوشگر کاشف ماه!

حاصل کار این کاوشگر عکاس در مجموع ۴۲ تصویر با کیفیت عالی و ۱۸۷ تصویر با کیفیت متوسط بود که مساحتی بیش از ۵ میلیون کیلومتر مربع از سطح ماه را شامل می‌شد. در میان این عکس‌ها می‌توان به نخستین تصویر زمین از مدار ماه اشاره کرد که اگر لونار اوربیتر را به عنوان یک دوربین زمینی ببینیم می‌توان گفت این نخستین عکس سلفی زمین از مدار ماه بشمار می‌رود!

گرچه لونار اوربیتر-۱ می‌توانست همچنان در مدار ماه بماند اما برای جلوگیری از تداخل کار با سفینه بعدی یعنی لونار اوربیتر-۲، ناسا ترجیح داد پس از ۸۰ روز فعالیت و ۵۷۷ بار چرخش در مدار ماه به ماموریت آن خاتمه دهد و ترتیبی دادند که در بخش پنهان ماه سقوط نماید.

روز ۲۹ اکتبر ۱۹۶۶ را می‌توان روز پایان یافتن ماموریت لونار اوربیتر-۱ نامید اما این تنها یک پایان نبود بلکه آغازی برای یافتن محل‌های مناسب جهت فعالیت دو برنامه ارزشمند فضایی ناسا در ماه به شمار می‌رفت؛ برنامه‌هایی که شامل کاوشگر بدون سرنشین سروایور (Survivor) و سفینه سرنشین‌دار آپولو می‌شدند.

سازمان ها | NASA | Cape Canaveral Air Force Station

کاوش‌های فضایی | تاریخ و فرهنگ فضایی جهان |

نظر شما
اخبار مرتبط

ناسا به دنبال استخراج فلزات گرانبها از ماه است

1398/05/02
آژانس فضایی آمریکا، ناسا (NASA)، می‌گوید ما قصد داریم طی کاوش‌هایمان منابع گران‌قیمت مانند پلاتین را در قرن جاری از ماه جمع‌آوری کنیم. جیم برایدنستاین (Jim Bridenstine) رئیس این سازمان در...

ایلان ماسک: استارشیپ در سال ۲۰۲۱ روی ماه می‌نشیند

1398/05/02
ایلان ماسک (Elon Musk) مدیر عامل شرکت اسپیس‌ایکس (SpaceX) در تازه‌ترین اظهار نظر خود اعلام کرده که تیم تحت مدیریت وی فضاپیمای استارشیپ (Starship) را تا اوایل سال ۲۰۲۱ میلادی روی سطح ماه...

رانندگی در ماه

1398/05/08
امروز سالگرد نشستن فضاپیمای آپولو-۱۵ (Apollo-15) بر روی ماه است. در ۳۰ جولای (۸ مرداد) ۱۹۷۱ یعنی ۴۸ سال پیش چهارمین ماموریت سرنشین‌دار به ماه انجام شد، اما تفاوت این ماموریت با ماموریت‌های...

ناسا شرکای خود در سفر به ماه را معرفی کرد

1398/05/13
از آنجایی که آژانس فضایی آمریکا، ناسا (NASA)، تصمیم دارد در سال ۲۰۲۴ در چارچوب طرحی به نام آرتمیس (Artemis)، برنامه سفر به ماه را به اجرا بگذارد، شرکت‌های تجاری جدیدی که در حال توسعه فناوری‌های...

پربازدیدکننده ترین خبر

عرضه خدمات انتقال بین مداری برای ماهواره‌های کوچک در پرتاب‌های اسپیس ایکس

شرکت آمریکایی مومنتوس (Momentus) برای پرتاب رایدشیر (Rideshare) شرکت اسپیس‌ایکس (SpaceX) خدمات انتقال بین مداری ارائه می‌کند. در این پرتاب ابتدا ماهواره‌های کوچک با ماهواره بر فالکون ۹ شرکت اسپیس ایکس به مدار زمین منتقل می‌شوند. سپس هر یک از ماهواره‌ها با سامانه پیشرانش شرکت مومنتوس به مدار با ارتفاع دلخواه خود منتقل می‌شود. این انتقال با شاتل مداری ویگوراید (Vigoride) شرکت مومنتوس انجام می‌شود که می‌تواند چندین ماهواره با ​جرم مجموع حداکثر تا ۲۵۰ کیلوگرم را به مدارهای دلخواهشان منتقل کند. امکان قرار دادن چندین ماهواره در ارتفاع‌های مختلف تنها با یک پرتاب قابلیت مهم این مأموریت خواهد بود که باعث ارزان‌تر تمام شدن قرار دادن ماهواره‌ها در مدار می‌شود.