1398/02/21

بازار 10 میلیارد دلاری پیشرانش فضایی در سال 2023

طبق گزارش تحلیلی جدید منتشرشده توسط موسسه BIS (BIS Research)، انتظار می‌رود ارزش بازار جهانی سامانه‌های پیشرانش فضایی تا سال 2023 به 10.4 میلیارد دلار رسیده و طی بازه 5 ساله 2018 تا 2023، رشد سالانه 13.06 درصد را تجربه کند. رشد این بازار به افزایش قابل توجه تولید ماهواره‌ها و ماهواره‌برها نسبت داده شده...
بازار 10 میلیارد دلاری پیشرانش فضایی در سال 2023

طبق گزارش تحلیلی جدید منتشرشده توسط موسسه BIS (BIS Research)، انتظار می‌رود ارزش بازار جهانی سامانه‌های پیشرانش فضایی تا سال 2023 به 10.4 میلیارد دلار رسیده و طی بازه 5 ساله 2018 تا 2023، رشد سالانه 13.06 درصد را تجربه کند. رشد این بازار به افزایش قابل توجه تولید ماهواره‌ها و ماهواره‌برها نسبت داده شده است. سرمایه‌گذاری‌های شاخص در توسعه سامانه‌های پیشرانشی بهینه و مقرون به صرفه یک فاکتور مهم در رشد بازار پیشرانش فضایی محسوب می‌گردد.

در آگوست 2018 ناسا 6 قرارداد با شرکت‌های SSL، بلو اوریجین (Blue Origin)، آئروجت راکتدین (Aerojet Rocketdyne) و... به ارزش 44 میلیون دلار برای توسعه سامانه‌های پیشرفته پیشرانش منعقد کرده است. به غیر از شرکت‌های خصوصی، سازمان‌های فضایی نیز بر توسعه سامانه‌های پیشرانش کارامدتر و پاک‌تر تمرکز کرده‌اند. به ویژه سازمان تحقیقات فضایی هند (ISRO) تلاش بسیاری در راستای توسعه سامانه پیشرانش برودتی (cryogenic) ماهواره‌برها و رانشگرهای الکتریکی ماهواره‌ها انجام داده است. به طور مشابه سازمان فضایی ژاپن (JAXA) نیز در حال توسعه سامانه پیشرانشی مبتنی بر گاز طبیعی مایع (LNG) و اکسیژن مایع می‌باشد.

علاوه بر این، ناسا نیز با همکاری شرکت‌های خصوصی در راستای توسعه سامانه‌های پیشرانشی پیشرفته برای ماموریت‌های عمق فضا تلاش می‌کند. این تلاش‌ها در سال‌های آتی تاثیر مثبتی بر رشد بازار پیشرانش فضایی خواهد گذاشت.

طبق گفته وایشالی شارما (Vaishali Sharma) تحلیلگر موسسه BIS، در دو دهه گذشته پیشرفت‌های شگرفی در سامانه‌های پیشرانشی، خصوصا موتورها یا پیشرانه‌ها برای تامین دسترسی ایمن، قابل اطمینان و مقرون‌به صرفه به فضا رخ داده است. وی می‌گوید: «سازمان‌ها و شرکت‌های فضایی متعددی برای توسعه سامانه‌های پیشرانشی کارآمد تلاش می‌کنند که این موضوع باعث افزایش ظرفیت سامانه‌های پیشرانش سوخت جامد و مایع و بهبود سطح فناوری سامانه‌های جدید همچون سامانه‌های هوا-تنفسی و دیگر سامانه‌های پیشرانشی غیرمتداول می‌گردد. این توسعه در نهایت منجر به کاهش هزینه‌های تولید و عملیاتی و افزایش ظرفیت‌های اجرایی می‌شود.»

پیشرفت‌های فناوری فضایی باعث شده است تا تولیدکنندگان اصلی صنعت فضایی به دنبال ساخت سامانه‌های پیشرانشی فضایی برای برنامه‌های فضایی آینده از جمله ماموریت‌های عمق فضا باشند. شرکت‌های اسپیس ایکس (SpaceX)، لاکهید مارتین (Lockheed Martin Corporation)، ایرباس، نورثروپ گرومن (Northrop Grumman)، بلو اوریجین و.... از جمله تولیدکننده‌های پیشرو صنعت هستند که از فناوری‌های پیشرفته برای توسعه سامانه‌های پیشرانش فضایی استفاده می‌کنند.

منبع: spacedaily

ماهواره‌بر و پرتاب | اقتصاد فضایی |

نظر شما
اخبار مرتبط

رونمایی از فضاپیمایی با پیشرانش نامحدود

1397/11/30
شرکت امریکایی هانی‌بی رباتیکز (Honeybee Robotics) نمونه اولیه فضاپیمایی را ساخته است که با استفاده از پیشرانش بخاری به‌طور نامحدود از سیارکی به سیارک دیگر سفر می‌کند. این فضاپیما به واین...

استارت‌آپی با نگاه بلندمدت به بازار پرتابگرهای کوچک

1397/11/28
استارت‌آپی آمریکایی به نام لانچر (Launcher) تصمیم دارد با رویکردی بلندمدت‌ موتورهایی برای پرتابگرهای ماهواره‌ای کوچک بسازد. این شرکت در مقایسه با بسیاری دیگر از سازندگان پرتابگر خیلی کندتر...

آیا اسپیس ایکس اروپا را از بازار پرتاب‌های فضایی حذف می‌کند؟

1398/01/05
طی چند سال اخیر، آرین اسپیس که یکی از زیرمجموعه‌های ایرباس است، همواره سعی کرده تا در بازار تجاری پرتاب‌های فضایی با اسپیس ایکس رقابت کند. اکنون مشکلی که برای آرین اسپیس پیش آمده این است...

آزمایش موفق قدرتمندترین موتور پیشران جامد چین

1397/12/20
آکادمی فناوری‌ موتورهای فضایی پیشران جامد شیان (Academy of Aerospace Solid Propulsion Technology in Xi'an)، زیرمجموعه CASC یک موتور کامپوزیتی با کارایی بالا و فناوری‌های نوین در کلاس جهانی...

پربازدیدکننده ترین خبر

پرتاب ناموفق یک ماهواره چینی از سری ماهواره‌های مرموز یائوگان

چینی‌ها تلاشی ناموفق برای پرتاب یک ماهواره‌ دیگر از سری یائوگان (yaogan) به فضا داشتند. این ماهواره یائوگان-۳۳ (yaogan-33) نام داشت و مانند دیگر ماهواره‌های سری یائوگان ماهواره‌‌ای سنجش‌ از دور، نظامی و با اهدافی نامشخص بود. تا کنون ۳۳ مورد از این سری ماهواره‌ها از سال ۲۰۰۶ ساخته و به فضا پرتاب شده‌اند. چینی‌ها این ماهواره‌ها را یا به رادار‌های روزنه مصنوعی مجهز کرده‌اند یا به دوبین‌های سنجشی نوری قدرتمند. شواهد نشان می‌دهد که چینی‌ها قصد دارند ماهواره‌های یائوگان بیشتری به فضا بفرستند. چینی‌ها تاکنون هیچ گونه اطلاعات دقیقی در مورد وزن، طول عمر و تجهیزات این ماهواره‌ها ارائه نداده‌اند. اما با توجه به این که همه این ماهواره‌ها یا به مدار لئو یا یه مدار خورشید آهنگ فرستاده شده‌اند و ماهواره‌بر لانگ مارچ-۴سی (Longmarch-4C) که حامل اصلی این ماهواره‌ها به فضا است ظرفیتی به ترتیب ۴۲۰۰ کیلوگرم و ۲۸۰۰ کیلوگرم به مدارهای لئو و خورشید-آهنگ دارد میتوان حدود وزن آن‌ها را حدس زد. پرتاب این ماهواره پنجشنبه ۲۳ می (۲ خرداد) ساعت ۶:۴۵ به وقت محلی (۳:۱۵ به وقت ایران) از پایگاه فضایی تای‌یوان انجام شد که ناموفق بود و ماهواره‌بر موفق نشد ماهواره‌ خود را در مدار قرار دهد.