1398/01/31

رکورددار طولانی‌ترین زمان اقامت پیوسته در فضا کیست؟

دکتر والری پولیاکف (Valeri Polyakov) را می‌توان یکی از استثناهای مهم تاریخ فضانوردی به شمار آورد. او رکورددار طولانی‌ترین مدت زندگی پیوسته در فضا است. والری پولیاکف در ۲۷ آوریل ۱۹۴۲ در شهر تولا در روسیه به دنیا آمد. در سال ۱۹۶۵ از انستیتوی پزشکی سچنف با درجه دکترا فارغ‌التحصیل شد اما کار تحصیل را در...
 رکورددار طولانی‌ترین زمان اقامت  پیوسته در فضا کیست؟

دکتر والری پولیاکف (Valeri Polyakov) را می‌توان یکی از استثناهای مهم تاریخ فضانوردی به شمار آورد. او رکورددار طولانی‌ترین مدت زندگی پیوسته در فضا است. والری پولیاکف در ۲۷ آوریل ۱۹۴۲ در شهر تولا در روسیه به دنیا آمد. در سال ۱۹۶۵ از انستیتوی پزشکی سچنف با درجه دکترا فارغ‌التحصیل شد اما کار تحصیل را در انستیتوی بررسی مشکلات زیست پزشکی ادامه داد تا سرانجام در ژانویه سال ۱۹۷۶ فوق تخصص در پزشکی هوا- فضا را به‌دست آورد.
دکتر پولیاکف از سال ۱۹۶۶ به‌عنوان کارشناس دانشکده علمی-پژوهشی بهداشت به نام "سیماشکو" فعالیت خود را آغاز کرد. از ژوئیه ۱۹۶۷ به سمت کارشناس ارشد اداره سوم پزشکی فضایی منصوب گردید. همین امر او را به کیهان‌نوردی علاقه‌مند کرد بطوریکه در ۲۲ مارس ۱۹۷۲ وارد جرگه فضانوردان شد.
اما سال‌ها برای سفر به فضا باید در انتظار بسر می‌برد. نخستین مأموریت فضایی او در ۳۱ اوت ۱۹۸۸ آغاز گردید و پولیاکف به همراه ولادیمیر لیاخف کیهان‌نورد روس و عبدالاحد مومند شهروند افغانستان با ناو کیهانی سایوز تی. ام -۶ به فضا پرتاب شد.
به‌این‌ترتیب صبر ۱۶ ساله او برای سفر به فضا پایان یافت. ناو آنها به ایستگاه مداری میر پیوست. در آنجا موسی مانارف و ولادیمیر تیتف انتظارشان را می‌کشیدند. لیاخف و مومند حدود یک هفته در مجتمع فضایی بسر بردند و سپس با ناو سایوز تی. ام -۵ به زمین برگشتند. اما پولیاکف سفر فضایی خود را ادامه داد. این مأموریت در ۲۸ آوریل ۱۹۸۹ پس از ۲۴۰ روز و ۲۲ ساعت و ۳۴ دقیقه پایان یافت و وی به زمین بازگشت. البته چنین مدت پروازی در آن زمان چیز جالبی محسوب نمی‌شد، زیرا فضانوردانی بودند که قبل از پولیاکف، مدت‌های طولانی‌تری هم در فضا فعالیت داشتند.
اما سفر بعدی او به فضا پروازی است که تصور نمی‌شود دیگر تکراری داشته باشد. در دومین سفر پولیاکف در ۸ ژانویه ۱۹۹۴ با ناو کیهانی سایوز تی ام -۱۹ به همراه طلحت موسی بایف و یوری مالنچنکو به فضا پرتاب شد و یک روز بعد به میر پیوست. موسی بایف و مالنچنکو مدتی بعد به زمین برگشتند و گروه دیگری پولیاکف را در مجتمع مداری میر همراهی کردند.
پرواز بی سابقه پولیاکف که ۴۳۷ روز و ۱۷ ساعت و ۵۸ دقیقه طول کشید سرانجام با فرود ناو سایوز تی ام- ۲۰ در ۲۲ مارس ۱۹۹۵ پایان یافت. او طی این مدت ۷۰۷۵ دور به گرد زمین چرخید و در مجموع ۳۰۰۷۶۵۰۰۰ کیلومتر را پیمود. تصور نمی‌شود تا قبل از سفر به مریخ، شخص دیگری چنین پرواز درازمدتی در فضا داشته باشد. این پرواز ثابت کرد انسان از نظر بدنی و روانی، توانایی انجام پروازهای طولانی و بین‌سیاره‌ای را دارد.
در جریان پرواز طولانی والری پولیاکف، کیهان‌پیمای آمریکایی "دیسکاوری" در چارچوب برنامه شاتل-میر به مجتمع مداری میر پیوست. در جریان مرحله نزدیک شدن این کیهان پیما لحظه بسیار نادری بوجود آمد، پولیاکف در پشت دریچه ایستگاه فضایی ظاهر شد تا بر عملیات اتصال نگاهی بیندازد و به عبارتی نظارت کند و یکی از سرنشینان دیسکاوری از این فرصت استفاده کرد و از او عکس گرفت. این عکس بعدها به عنوان یکی از تصاویر استثنایی تاریخ فضانوردی و نمادی از استقامت تحمل شرایط نامطلوب بی وزنی به ثبت رسید.

فضانوردی و سرنشین‌دار | تاریخ و فرهنگ فضایی جهان |

نظر شما

پربازدیدکننده ترین خبر

پرتاب ناموفق یک ماهواره چینی از سری ماهواره‌های مرموز یائوگان

چینی‌ها تلاشی ناموفق برای پرتاب یک ماهواره‌ دیگر از سری یائوگان (yaogan) به فضا داشتند. این ماهواره یائوگان-۳۳ (yaogan-33) نام داشت و مانند دیگر ماهواره‌های سری یائوگان ماهواره‌‌ای سنجش‌ از دور، نظامی و با اهدافی نامشخص بود. تا کنون ۳۳ مورد از این سری ماهواره‌ها از سال ۲۰۰۶ ساخته و به فضا پرتاب شده‌اند. چینی‌ها این ماهواره‌ها را یا به رادار‌های روزنه مصنوعی مجهز کرده‌اند یا به دوبین‌های سنجشی نوری قدرتمند. شواهد نشان می‌دهد که چینی‌ها قصد دارند ماهواره‌های یائوگان بیشتری به فضا بفرستند. چینی‌ها تاکنون هیچ گونه اطلاعات دقیقی در مورد وزن، طول عمر و تجهیزات این ماهواره‌ها ارائه نداده‌اند. اما با توجه به این که همه این ماهواره‌ها یا به مدار لئو یا یه مدار خورشید آهنگ فرستاده شده‌اند و ماهواره‌بر لانگ مارچ-۴سی (Longmarch-4C) که حامل اصلی این ماهواره‌ها به فضا است ظرفیتی به ترتیب ۴۲۰۰ کیلوگرم و ۲۸۰۰ کیلوگرم به مدارهای لئو و خورشید-آهنگ دارد میتوان حدود وزن آن‌ها را حدس زد. پرتاب این ماهواره پنجشنبه ۲۳ می (۲ خرداد) ساعت ۶:۴۵ به وقت محلی (۳:۱۵ به وقت ایران) از پایگاه فضایی تای‌یوان انجام شد که ناموفق بود و ماهواره‌بر موفق نشد ماهواره‌ خود را در مدار قرار دهد.