1397/11/23

بیش از ۱۰ دانشگاه ایرانی در لیست بهترین‌های نجوم

رتبه‌بندی تایمز به‌عنوان یکی از معتبرترین نظام‌های رتبه‌بندی بین‌المللی که دانشگاه‌های جهان را رتبه‌بندی می‌کند، در تازه‌ترین بررسی خود برترین دانشگاه‌های جهان در رشته فیزیک و نجوم را معرفی کرد. این رتبه‌بندی اولین بار در سال ۲۰۰ با همکاری تایمز و کیواس منتشر شد؛ این همکاری تا سال ۲۰۱۰ تحت عنوان رتبه‌بندی...
بیش از ۱۰ دانشگاه ایرانی در لیست بهترین‌های نجوم

رتبه‌بندی تایمز به‌عنوان یکی از معتبرترین نظام‌های رتبه‌بندی بین‌المللی که دانشگاه‌های جهان را رتبه‌بندی می‌کند، در تازه‌ترین بررسی خود برترین دانشگاه‌های جهان در رشته فیزیک و نجوم را معرفی کرد.
این رتبه‌بندی اولین بار در سال ۲۰۰ با همکاری تایمز و کیواس منتشر شد؛ این همکاری تا سال ۲۰۱۰ تحت عنوان رتبه‌بندی تایمز کیواس ادامه داشت. در سال ۲۰۱۰ تایمز همکاری خود با کیواس را قطع کرده و قرارداد همکاری را با مؤسسه تامسون رویترز امضاء کرد.
گفتنی است، دانشگاه صنعتی بابل نوشیروانی، دانشگاه صنعتی امیرکبیر، دانشگاه علم و صنعت، دانشگاه صنعتی اصفهان، دانشگاه صنعتی شریف، دانشگاه صنعتی شیراز، دانشگاه تبریز، دانشگاه تهران، دانشگاه فردوسی مشهد، دانشگاه گیلان، دانشگاه اصفهان، دانشگاه صنعتی خواجه‌نصیرالدین طوسی و دانشگاه مازندران ازجمله دانشگاه‌های ایران است که در رتبه‌بندی تایمز برای برترین مؤسسه‌های آموزشی رشته فیزیک و نجوم حضورداشته‌اند.

داخلی | نجوم |

نظر شما

پربازدیدکننده ترین خبر

چرا آمریکا به فعالیت‌های فضایی صلح‌آمیز دیگر کشورها برچسب نظامیگری می‌زند؟

سیروس برزو: برنامه‌های نظامی زیادی در آمریکا با پوشش‌های علمی انجام‌شده و می‌شود. شاید برای بسیاری این سؤال پیش بیاید که چطور پنتاگون (Pentagon) می‌تواند از یک ماهواره علمی یا کاوشگر دورپرواز یا مدارگرد که به دور ماه می‌چرخد، بهره‌برداری نظامی کند. برای روشن شدن این موضوع مثالی می‌آورم. برنامه لوناراربیتر (Lunar Orbiters) شامل ۵مدارگرد خودکار بود که از ۱۹۶۶تا۱۹۶۷ توسط آمریکا پرتاب شد تا سطح ماه را تصویربرداری کند. قبل از این‌که نیل آرمسترانگ (Neil Armstrong) بتواند اولین قدم خود را بر ماه بگذارد، ناسا سازمان فضایی آمریکا نیاز داشت محلی که آپولو-۱۱ به راحت فرود آید را دقیقاً مشخص کند. هر کاوشگر لوناراربیتر دارای دو دوربین بود و به‌جای فیلم ۳۵میلی‌متری استاندارد ماهواره‌ها، از فیلم ۷۰میلی‌متری استفاده می‌کردند که امروزه برای ساخت فیلم‌های آی‌مکس (IMAX) استفاده می‌شود. در این کاوشگر، فیلم در مقابل اسکنر خاصی قرار می‌گرفت سپس این اطلاعات از طریق امواج رادیویی به مراکز فضای ارتباطی ناسا در اسپانیا، استرالیا و آمریکا فرستاده می‌شد، جایی که داده‌ها روی نوار مغناطیسی ثبت شد. سپس توسط کارشناسان به شکل عکس‌های بسیار دقیق بازسازی می‌شد. این روش بعداً در ماهواره‌های جاسوسی استفاده شد و دیگر نیازی به ارسال فیلم‌ها از مدار زمین نبود.