1397/11/21

ورود سرمایه گذاران بخش خصوصی به حوزه فضا؛ سرفصل جدید برنامه‌های توسعه‌ای

مرتضی براری رئیس سازمان فضایی کشور در صفحه شخصی خود در اینستاگرام به ظرفیت اقتصادی فضا اشاره کرد و نوشت: «انگیزه و علاقمندی عموم مردم به حوزه نجوم و اکتشافات فضایی ظرفیتی بسیار ارزشمند برای توسعه این بخش است که بر همین اساس این حوزه نیز در برنامه‌های توسعه سازمان فضایی به عنوان یک سرفصل اصلی در نظر...
ورود سرمایه گذاران بخش خصوصی به حوزه فضا؛ سرفصل جدید برنامه‌های توسعه‌ای

مرتضی براری رئیس سازمان فضایی کشور در صفحه شخصی خود در اینستاگرام به ظرفیت اقتصادی فضا اشاره کرد و نوشت:

«انگیزه و علاقمندی عموم مردم به حوزه نجوم و اکتشافات فضایی ظرفیتی بسیار ارزشمند برای توسعه این بخش است که بر همین اساس این حوزه نیز در برنامه‌های توسعه سازمان فضایی به عنوان یک سرفصل اصلی در نظر گرفته شده است.

تاکنون با موسسات مالی و هلدینگ‌های اقتصادی برای انجام پروژه‌های در این حوزه مانند طراحی و ساخت تاسواره‌ها تلسکوپ فضایی و ... مذاکرات بسیار مثبتی انجام شده است ودر تلاش هستیم تا مدل اقتصادی مناسب استخراج شود.

نکته قابل توجه این است که این حوزه ظرفیت این مسئله را دارد تا بنگاه‌های اقتصادی با ورود و سرمایه گذاری به آن بتوانند نسبت به برند سازی بین المللی خود اقدام کنند و به عنوان یک برند جهانی شناخته شوند.

در این مسیر با توجه به وجود مطالبه‌گری عمومی باید تلاش شود تا مطالبات عمومی به سمت ایجاد انگیزه و به عنوان یک مشوق برای ورود سرمایه گذاران بخش خصوصی مدیریت شوند؛ سازمان فضایی ایران آماده هرگونه همکاری است.»

داخلی |

نظر شما

پربازدیدکننده ترین خبر

چرا آمریکا به فعالیت‌های فضایی صلح‌آمیز دیگر کشورها برچسب نظامیگری می‌زند؟

سیروس برزو: برنامه‌های نظامی زیادی در آمریکا با پوشش‌های علمی انجام‌شده و می‌شود. شاید برای بسیاری این سؤال پیش بیاید که چطور پنتاگون (Pentagon) می‌تواند از یک ماهواره علمی یا کاوشگر دورپرواز یا مدارگرد که به دور ماه می‌چرخد، بهره‌برداری نظامی کند. برای روشن شدن این موضوع مثالی می‌آورم. برنامه لوناراربیتر (Lunar Orbiters) شامل ۵مدارگرد خودکار بود که از ۱۹۶۶تا۱۹۶۷ توسط آمریکا پرتاب شد تا سطح ماه را تصویربرداری کند. قبل از این‌که نیل آرمسترانگ (Neil Armstrong) بتواند اولین قدم خود را بر ماه بگذارد، ناسا سازمان فضایی آمریکا نیاز داشت محلی که آپولو-۱۱ به راحت فرود آید را دقیقاً مشخص کند. هر کاوشگر لوناراربیتر دارای دو دوربین بود و به‌جای فیلم ۳۵میلی‌متری استاندارد ماهواره‌ها، از فیلم ۷۰میلی‌متری استفاده می‌کردند که امروزه برای ساخت فیلم‌های آی‌مکس (IMAX) استفاده می‌شود. در این کاوشگر، فیلم در مقابل اسکنر خاصی قرار می‌گرفت سپس این اطلاعات از طریق امواج رادیویی به مراکز فضای ارتباطی ناسا در اسپانیا، استرالیا و آمریکا فرستاده می‌شد، جایی که داده‌ها روی نوار مغناطیسی ثبت شد. سپس توسط کارشناسان به شکل عکس‌های بسیار دقیق بازسازی می‌شد. این روش بعداً در ماهواره‌های جاسوسی استفاده شد و دیگر نیازی به ارسال فیلم‌ها از مدار زمین نبود.