1397/11/21

همکاری لوکزامبورگ و بلژیک در معدنکاری فضایی

دیدیه ریندرس (Didier Reynders) معاون نخست وزیر بلژیک و اتین اشنایدر (Etienne Schneider) وزیر اقتصاد لوکزامبورگ تفاهم‌نامه‌ای را برای توسعه چهارچوب همکاری بین‌المللی در زمینه اکتشافات و استفاده از منابع فضایی امضا کردند. این همکاری در مراحل آغازین با هدف استخراج موادی همچون آب، آلومینیوم، آهن و منگنز...
همکاری لوکزامبورگ و بلژیک در معدنکاری فضایی

دیدیه ریندرس (Didier Reynders) معاون نخست وزیر بلژیک و اتین اشنایدر (Etienne Schneider) وزیر اقتصاد لوکزامبورگ تفاهم‌نامه‌ای را برای توسعه چهارچوب همکاری بین‌المللی در زمینه اکتشافات و استفاده از منابع فضایی امضا کردند. این همکاری در مراحل آغازین با هدف استخراج موادی همچون آب، آلومینیوم، آهن و منگنز از ماه و سیارک‌های نزدیک زمین صورت خواهد گرفت. لوکزامبوگ که به طور جدی بحث معدنکاری فضایی را دنبال می‌کند، قبل از امضای تفاهم‌نامه با بلژیک، با شش کشور دیگر شامل چین، ژاپن، امارات، چک، پرتغال و لهستان در این زمینه همکاری‌هایی را شکل داده بود. اشنایدر هدف این تفاهم‌نامه را مواردی از جمله بحث درباره اهداف مشترک بیان کرد اما حقیقت امر این است که با توجه به هزینه‌های سنگین پروژه‌ای به عظمت معدنکاری فضایی، این کشور نیاز به تشکیل کنسرسیومی برای تقسیم حجم کار و هزینه‌ها دارد. شایان ذکر است که بلژیک سابقه‌ای طولانی در مباحث اقتصاد و حقوق فضایی دارد و از سال 1979 تاکنون 5 معاهده فضایی سازمان ملل را امضا کرده است.

منبع: spacedaily

دیپلماسی فضایی | کاوش‌های فضایی |

نظر شما
اخبار مرتبط

آیا معدن‌کاوی فضایی محکوم به شکست است؟

1397/10/25
گروه بردفورد اسپیس (Bradford Space Group) به تازگی شرکت آمریکایی دیپ اسپیس اینداستریز (Deep Space Industries) که پیش‌تر با رویکرد معدن کاوی سیارک‌ها فعالیت می‌کرد را خریداری کرده است....

پربازدیدکننده ترین خبر

چرا آمریکا به فعالیت‌های فضایی صلح‌آمیز دیگر کشورها برچسب نظامیگری می‌زند؟

سیروس برزو: برنامه‌های نظامی زیادی در آمریکا با پوشش‌های علمی انجام‌شده و می‌شود. شاید برای بسیاری این سؤال پیش بیاید که چطور پنتاگون (Pentagon) می‌تواند از یک ماهواره علمی یا کاوشگر دورپرواز یا مدارگرد که به دور ماه می‌چرخد، بهره‌برداری نظامی کند. برای روشن شدن این موضوع مثالی می‌آورم. برنامه لوناراربیتر (Lunar Orbiters) شامل ۵مدارگرد خودکار بود که از ۱۹۶۶تا۱۹۶۷ توسط آمریکا پرتاب شد تا سطح ماه را تصویربرداری کند. قبل از این‌که نیل آرمسترانگ (Neil Armstrong) بتواند اولین قدم خود را بر ماه بگذارد، ناسا سازمان فضایی آمریکا نیاز داشت محلی که آپولو-۱۱ به راحت فرود آید را دقیقاً مشخص کند. هر کاوشگر لوناراربیتر دارای دو دوربین بود و به‌جای فیلم ۳۵میلی‌متری استاندارد ماهواره‌ها، از فیلم ۷۰میلی‌متری استفاده می‌کردند که امروزه برای ساخت فیلم‌های آی‌مکس (IMAX) استفاده می‌شود. در این کاوشگر، فیلم در مقابل اسکنر خاصی قرار می‌گرفت سپس این اطلاعات از طریق امواج رادیویی به مراکز فضای ارتباطی ناسا در اسپانیا، استرالیا و آمریکا فرستاده می‌شد، جایی که داده‌ها روی نوار مغناطیسی ثبت شد. سپس توسط کارشناسان به شکل عکس‌های بسیار دقیق بازسازی می‌شد. این روش بعداً در ماهواره‌های جاسوسی استفاده شد و دیگر نیازی به ارسال فیلم‌ها از مدار زمین نبود.