1397/11/21

دستاورد انتخاب ایران به ریاست گروه۷۷ کمیته فضایی سازمان ملل

آرمان پیشینی گفت: «جمهوری اسلامی ایران برای نخستین بار پس از پیروزی انقلاب اسلامی به‌عنوان هماهنگ‌کننده موضوعات فضایی گروه۷۷ در کمیته استفاده‌های صلح‌آمیز از فضای ماورای جو سازمان ملل متحد (CUPUOS)، به مدت یک سال انتخاب‌شده است.» پیشینی افزود: «گروه۷۷ بزرگ‌ترین ائتلاف در سازمان ملل متحد و به‌تبع آن،...
دستاورد انتخاب ایران به ریاست گروه۷۷ کمیته فضایی سازمان ملل
آرمان پیشینی گفت: «جمهوری اسلامی ایران برای نخستین بار پس از پیروزی انقلاب اسلامی به‌عنوان هماهنگ‌کننده موضوعات فضایی گروه۷۷ در کمیته استفاده‌های صلح‌آمیز از فضای ماورای جو سازمان ملل متحد (CUPUOS)، به مدت یک سال انتخاب‌شده است.»
مدیر مرکز روابط و همکاری‌های بین‌المللی سازمان فضایی ایران اظهار داشت: «این اتفاق مهم، نتیجه کنشگری وزارت امور خارجه و گروه‌های اعزامی سازمان فضایی ایران در چند سال اخیر است.»
پیشینی افزود: «گروه۷۷ بزرگ‌ترین ائتلاف در سازمان ملل متحد و به‌تبع آن، کمیته استفاده‌های صلح‌آمیز از فضای ماورای جو است.»
وی بابیان اینکه تعداد اعضای گروه۷۷ هم‌اکنون به بیش از ۱۳۰کشور رسیده است، خاطرنشان کرد: «هم‌اکنون ۸۶کشور نیز در کوپوس عضو هستند که بیش از ۵۰کشور عضو آن در گروه۷۷ عضویت دارند.»
مدیر مرکز روابط و همکاری‌های بین‌المللی سازمان فضایی ایران تصریح کرد: «چین به‌عنوان کشوری مستقل اما همسو با گروه۷۷ بیانیه‌های مشترک متعددی را در حوزه فضایی ارائه کرده است.»
پیشینی با اشاره به اینکه فلسفه وجودی و ماهیت گروه۷۷ ارتقاء و تسریع روند توسعه در کشورهای عضو است، گفت: «یکی از اصلی‌ترین محورهای توسعه برای کشورها فضا است که جمهوری اسلامی ایران به‌عنوان هماهنگ‌کننده موضوعات فضایی گروه۷۷ در کوپوس می‌تواند نقشی محوری را در این راستا ایفا کند.»
مدیر مرکز روابط و همکاری‌های بین‌المللی سازمان فضایی ایران بابیان اینکه این گروه باهدف انسجام در کشورهای درحال‌توسعه، کاهش رقابت درونی، اختلاف‌های این کشورها و ایجاد هماهنگی میان اهداف شکل‌گرفته است، خاطرنشان کرد: «عدم انسجام این گروه در برخی موارد، موجب عدم کارایی آن در موضع‌گیری‌های بین‌المللی شده است.»
پیشینی تأکید کرد: «سازمان فضایی ایران در همکاری با وزارت امور خارجه تلاش خواهد کرد که کارایی این گروه در کوپوس را افزایش داده و به‌علاوه انسجامی در موارد و موضع‌گیری‌ها ایجاد کند. در همین حال ایران به‌عنوان هماهنگ‌کننده موضوعات فضایی گروه ۷۷ در کوپوس، در سال جاری تلاش می‌کند با مذاکرات دو و چندجانبه کارایی این گروه را ارتقا دهد.»
وی گفت: «ارائه بیانیه‌های مشترک، مقاله‌های کاری مشترک، ارائه‌های علمی و رویدادهای مشترک و حضور فعالانه‌تر در گروه‌های کاری علمی- فنی و حقوقی از برنامه‌های کشور در ذیل کوپوس در سال۲۰۱۹ خواهد بود.»

داخلی | دیپلماسی فضایی |

نظر شما
اخبار مرتبط

انتصاب روسا و دبیران کارگروه های تخصصی دبیرخانه شورای عالی فضایی

1397/09/21
مرتضی براری، دبیر شورای عالی فضایی و رئیس سازمان فضایی ایران در نشست معرفی روسا و دبیران جدید کارگروه‌های تخصصی شورای عالی فضایی گفت: «تشکیل منظم جلسات شورای عالی فضایی، تصویب برنامه ۱۰...

تقویت و توسعه پژوهشگاه فضایی از اولویت‌های دولت تدبیر و امید

1397/10/12
دکتر محمدباقر نوبخت روز سه شنبه با حضور در پژوهشگاه فضایی ایران و بازدید از دستاوردهای فضایی کشور، پژوهشگاه فضایی را از مولفه‌های قدرت و افتخار ملی ایرانیان عنوان کرد و بیان داشت: «هر کس...

پربازدیدکننده ترین خبر

چرا آمریکا به فعالیت‌های فضایی صلح‌آمیز دیگر کشورها برچسب نظامیگری می‌زند؟

سیروس برزو: برنامه‌های نظامی زیادی در آمریکا با پوشش‌های علمی انجام‌شده و می‌شود. شاید برای بسیاری این سؤال پیش بیاید که چطور پنتاگون (Pentagon) می‌تواند از یک ماهواره علمی یا کاوشگر دورپرواز یا مدارگرد که به دور ماه می‌چرخد، بهره‌برداری نظامی کند. برای روشن شدن این موضوع مثالی می‌آورم. برنامه لوناراربیتر (Lunar Orbiters) شامل ۵مدارگرد خودکار بود که از ۱۹۶۶تا۱۹۶۷ توسط آمریکا پرتاب شد تا سطح ماه را تصویربرداری کند. قبل از این‌که نیل آرمسترانگ (Neil Armstrong) بتواند اولین قدم خود را بر ماه بگذارد، ناسا سازمان فضایی آمریکا نیاز داشت محلی که آپولو-۱۱ به راحت فرود آید را دقیقاً مشخص کند. هر کاوشگر لوناراربیتر دارای دو دوربین بود و به‌جای فیلم ۳۵میلی‌متری استاندارد ماهواره‌ها، از فیلم ۷۰میلی‌متری استفاده می‌کردند که امروزه برای ساخت فیلم‌های آی‌مکس (IMAX) استفاده می‌شود. در این کاوشگر، فیلم در مقابل اسکنر خاصی قرار می‌گرفت سپس این اطلاعات از طریق امواج رادیویی به مراکز فضای ارتباطی ناسا در اسپانیا، استرالیا و آمریکا فرستاده می‌شد، جایی که داده‌ها روی نوار مغناطیسی ثبت شد. سپس توسط کارشناسان به شکل عکس‌های بسیار دقیق بازسازی می‌شد. این روش بعداً در ماهواره‌های جاسوسی استفاده شد و دیگر نیازی به ارسال فیلم‌ها از مدار زمین نبود.