1397/11/23

سکوت نگران کننده ماهواره‌های مریخ‌گرد

دو ماهواره مریخ‌گرد دوقلوی ناسا مدتی است هیچ علائم یا پیامی ارسال نمی‌کنند و همین سکوت موجب نگرانی جدی شده است. مرکز کنترل این ماهواره‌ها که از نوع کیوب‌ست هستند اعلام کرده قادر به برقراری تماس با آنها نیست. ابعاد این ماهواره‌ها به‌اندازه یک چمدان کوچک است و آنها بعد از عبور از مریخ قرار بود به مسیر...
سکوت نگران کننده ماهواره‌های مریخ‌گرد

دو ماهواره مریخ‌گرد دوقلوی ناسا مدتی است هیچ علائم یا پیامی ارسال نمی‌کنند و همین سکوت موجب نگرانی جدی شده است.
مرکز کنترل این ماهواره‌ها که از نوع کیوب‌ست هستند اعلام کرده قادر به برقراری تماس با آنها نیست. ابعاد این ماهواره‌ها به‌اندازه یک چمدان کوچک است و آنها بعد از عبور از مریخ قرار بود به مسیر خود تا خارج از منظومه شمسی ادامه دهند.
ناسا اظهار نگرانی کرده که ممکن است در آینده هم هیچ علامتی از ماهواره‌های مذکور دریافت نشود. البته انجام موفق مأموریت های MarCO-A  و  MarCO-Bدر ارتباط با سیاره مریخ برای ناسا بسیار امیدوارکننده بوده است. این دو ماهواره به اولین ماهواره‌های جهان از نوع CubeSat مبدل شده‌اند که توانسته‌اند تا مریخ پیشروی کنند. معمولاً ماهواره‌های CubeSat از مدار کره زمین دورتر نمی‌روند.
ناسا برای تولید این ماهواره‌های دوقلو ۱۸.۵میلیون دلار هزینه کرده و با استفاده از آنها تصاویر جدیدی از سطح مریخ و اطلاعات تازه‌ای در مورد خاک آن به‌دست آورده است. بر اساس اطلاعات منتشرشده توسط ناسا ارتباط با این دو ماهواره به ترتیب در تاریخ ۲۹ دسامبر ۲۰۱۸ و ۴ ژانویه ۲۰۱۹ قطع‌شده است. دو ماهواره یادشده در زمان قطع ارتباط به ترتیب در فاصله ۱.۶ میلیون کیلومتری و ۳.۲ میلیون کیلومتری از مریخ بوده‌اند.
علت دقیق قطع ارتباط این ماهواره‌ها با زمین مشخص نیست ولی به عواملی همچون عدم شارژ باتری‌های ماهواره‌ها، نقص فنی ماهواره‌ها و غیره اشاره‌شده است.

کاوش‌های فضایی |

نظر شما

پربازدیدکننده ترین خبر

چرا آمریکا به فعالیت‌های فضایی صلح‌آمیز دیگر کشورها برچسب نظامیگری می‌زند؟

سیروس برزو: برنامه‌های نظامی زیادی در آمریکا با پوشش‌های علمی انجام‌شده و می‌شود. شاید برای بسیاری این سؤال پیش بیاید که چطور پنتاگون (Pentagon) می‌تواند از یک ماهواره علمی یا کاوشگر دورپرواز یا مدارگرد که به دور ماه می‌چرخد، بهره‌برداری نظامی کند. برای روشن شدن این موضوع مثالی می‌آورم. برنامه لوناراربیتر (Lunar Orbiters) شامل ۵مدارگرد خودکار بود که از ۱۹۶۶تا۱۹۶۷ توسط آمریکا پرتاب شد تا سطح ماه را تصویربرداری کند. قبل از این‌که نیل آرمسترانگ (Neil Armstrong) بتواند اولین قدم خود را بر ماه بگذارد، ناسا سازمان فضایی آمریکا نیاز داشت محلی که آپولو-۱۱ به راحت فرود آید را دقیقاً مشخص کند. هر کاوشگر لوناراربیتر دارای دو دوربین بود و به‌جای فیلم ۳۵میلی‌متری استاندارد ماهواره‌ها، از فیلم ۷۰میلی‌متری استفاده می‌کردند که امروزه برای ساخت فیلم‌های آی‌مکس (IMAX) استفاده می‌شود. در این کاوشگر، فیلم در مقابل اسکنر خاصی قرار می‌گرفت سپس این اطلاعات از طریق امواج رادیویی به مراکز فضای ارتباطی ناسا در اسپانیا، استرالیا و آمریکا فرستاده می‌شد، جایی که داده‌ها روی نوار مغناطیسی ثبت شد. سپس توسط کارشناسان به شکل عکس‌های بسیار دقیق بازسازی می‌شد. این روش بعداً در ماهواره‌های جاسوسی استفاده شد و دیگر نیازی به ارسال فیلم‌ها از مدار زمین نبود.