1397/11/17

تلاش دانشمندان چهار دانشگاه جهت تدوین قانون استفاده از فضا

یک تیم از محققان دانشگاه آدلاید (The University of Adelaide)، دانشگاه نیو ساوت ولز (UNSW Sydney) کانبرا، دانشگاه اکستر (University of Exeter) و کالج حقوقی دانشگاه نبراسکا (University of Nebraska-Lincoln) در حال کار بر روی یک سند تحت عنوان کتابچه وومرا (Woomera Manual) هستند. دست اندرکاران این برنامه...
تلاش دانشمندان چهار دانشگاه جهت تدوین قانون استفاده از فضا

سیروس برزو: یک تیم از محققان دانشگاه آدلاید (The University of Adelaide)، دانشگاه نیو ساوت ولز (UNSW Sydney) کانبرا، دانشگاه اکستر (University of Exeter) و کالج حقوقی دانشگاه نبراسکا (University of Nebraska-Lincoln) در حال کار بر روی یک سند تحت عنوان کتابچه وومرا (Woomera Manual) هستند.
دست اندرکاران این برنامه قصد دارند همه قوانین موجود مربوط به مطالعه و اکتشافات فضایی به‌ویژه نظامی‌سازی آن را جمع‌آوری، روشن و ساده کنند.
مقررات قانونی فعالیت‌های فضایی یک عنصر کلیدی در تضمین توسعه پایدار جهانی فضانوردی است. در آمریکا اولین قانون کیهانی در سال‌های پرتاب نخستین  ماهواره به تصویب رسید و هنوز هم با اصلاحات جزئی ادامه دارد.
قوانین ملی حاکم بر جنبه‌های مختلف اکتشاف فضا نیز در انگلستان، سوئد، ایتالیا و ژاپن اتخاذشده است.
علاوه بر این، معاهده‌ای در مورد اصول جهانی برای فعالیت و مطالعه فضا از سال ۱۹۶۷ وجود دارد. بااین‌حال، درواقع، هیچ سند محکمی برای استفاده از فضا وجود ندارد.
به گفته جک بیرد (Jack Bird)، استاد حقوق در دانشگاه نبراسکا، تدوین قوانین فضایی توسعه‌یافته این شکاف حقوقی را پرکرده و تبدیل به سند نهایی در قانون و مقررات امنیت فضا می‌شود.
این گروه با ایجاد ارتباط با ده‌ها تن از کارشناسان درزمینه فعالیت‌های قانون و فضایی از سراسر جهان می‌خواهند این سند را تدوین و در سال ۲۰۲۰ منتشر کنند.

حقوق فضایی |

نظر شما

پربازدیدکننده ترین خبر

چرا آمریکا به فعالیت‌های فضایی صلح‌آمیز دیگر کشورها برچسب نظامیگری می‌زند؟

سیروس برزو: برنامه‌های نظامی زیادی در آمریکا با پوشش‌های علمی انجام‌شده و می‌شود. شاید برای بسیاری این سؤال پیش بیاید که چطور پنتاگون (Pentagon) می‌تواند از یک ماهواره علمی یا کاوشگر دورپرواز یا مدارگرد که به دور ماه می‌چرخد، بهره‌برداری نظامی کند. برای روشن شدن این موضوع مثالی می‌آورم. برنامه لوناراربیتر (Lunar Orbiters) شامل ۵مدارگرد خودکار بود که از ۱۹۶۶تا۱۹۶۷ توسط آمریکا پرتاب شد تا سطح ماه را تصویربرداری کند. قبل از این‌که نیل آرمسترانگ (Neil Armstrong) بتواند اولین قدم خود را بر ماه بگذارد، ناسا سازمان فضایی آمریکا نیاز داشت محلی که آپولو-۱۱ به راحت فرود آید را دقیقاً مشخص کند. هر کاوشگر لوناراربیتر دارای دو دوربین بود و به‌جای فیلم ۳۵میلی‌متری استاندارد ماهواره‌ها، از فیلم ۷۰میلی‌متری استفاده می‌کردند که امروزه برای ساخت فیلم‌های آی‌مکس (IMAX) استفاده می‌شود. در این کاوشگر، فیلم در مقابل اسکنر خاصی قرار می‌گرفت سپس این اطلاعات از طریق امواج رادیویی به مراکز فضای ارتباطی ناسا در اسپانیا، استرالیا و آمریکا فرستاده می‌شد، جایی که داده‌ها روی نوار مغناطیسی ثبت شد. سپس توسط کارشناسان به شکل عکس‌های بسیار دقیق بازسازی می‌شد. این روش بعداً در ماهواره‌های جاسوسی استفاده شد و دیگر نیازی به ارسال فیلم‌ها از مدار زمین نبود.