1397/11/17

ارسال ۵۰ سازه فضایی طی ۳۰ پرتاب؛ گزیده‌ای از برنامه ۲۰۱۹ چین

بنا بر اعلام شرکت فناوری و علوم هوافضای چین (CASC) این کشور قصد دارد در سال جاری میلادی با انجام بیش از ۳۰ پرتاب، ۵۰ سازه فضایی را به فضا ارسال کند. یانگ بائهوا (Yang Baohua) نایب رییس CASC طی کنفرانسی مطبوعاتی اعلام کرد سومین پرتاب حامل فضایی بزرگ لانگ مارچ-۵ (Long March-5) در ماه جولای یکی از مهم‌ترین...
ارسال ۵۰ سازه فضایی طی ۳۰ پرتاب؛ گزیده‌ای از برنامه ۲۰۱۹ چین

بنا بر اعلام شرکت فناوری و علوم هوافضای چین (CASC) این کشور قصد دارد در سال جاری میلادی با انجام بیش از ۳۰پرتاب، ۵۰سازه فضایی را به فضا ارسال کند.

یانگ بائهوا (Yang Baohua) نایب رییس CASC طی کنفرانسی مطبوعاتی اعلام کرد سومین پرتاب حامل فضایی بزرگ لانگ مارچ-۵ (Long March-5) در ماه جولای یکی از مهم‌ترین پرتاب‌های این کشور در سال ۲۰۱۹ خواهد بود. دومین پرتاب این حامل فضایی که در سال ۲۰۱۷ انجام شده بود پس از ۶دقیقه دچار مشکل شد اما طبق گفته یانگ ظاهرا مشکل پیدا و برطرف شده است. اگر سومین پرتاب لانگ مارچ-۵ با موفقیت انجام شود، این حامل فضایی طی چهارمین پرتاب خود در پایان سال ۲۰۱۹ کاوشگر چانگ ای-۵ (Chang'e-5) برای بازگرداندن نمونه‌هایی از خاک ماه به فضا خواهد برد.

چانگ ای-۵ ابتدا به مدار انتقالی ماه وارد شده و سپس بر روی منطقه‌ مورد نظر فرود خواهد آمد. پس از جمع‌آوری نمونه‌ها این کاوشگر از سطح ماه بلند می‌شود تا به مدارگرد خود متصل شود و بعد از ورود به اتمسفر در مغولستان فرود بیاید. کاوشگر چانگ ای-۵ شامل ۱۵زیرسیستم از از جمله سازه، سامانه کنترل حرارتی، آنتن، بازوهای جمع‌آوری نمونه و سامانه پیشرانش می‌باشد. این ماموریت از یک مدارگرد، یک بازگشت‌دهنده و سامانه‌های فرود و صعود از سطح ماه تشکیل شده است.

علاوه بر این، به گفته شانگ ژی (Shang Zhi) مدیر دفتر فضایی CASC، آزمایش‌های مشترک به منظور کسب آمادگی برای پرتاب آزمایشی ماهواره‌بر لانگ مارچ -۵بی (Long March-5B) در اواخر سال ۲۰۱۹ در مرکز پرتاب‌های فضایی ونچانگ (Wenchang Space Launch Center) انجام خواهد شد تا زمینه را برای ساخت ایستگاه فضایی چین آماده کند. یک مدل آزمایشی لانگ مارچ-۵بی که قرار است در ماموریت‌های اکتشافی سرنشین‌دار استفاده شود اکنون در حال توسعه می‌باشد و شانگ تایید می‌کند که تحقیق و توسعه ماژول اصلی ایستگاه فضایی این کشور طی برنامه پیش می‌رود. لانگ مارچ-5بی که ظرفیت ارسال بیش از ۲۲تن به مدار LEO را دارد، این ماژول را به فضا خواهد برد.

چین همچنین طی ۷ پرتاب در سال ۲۰۱۹، ۱۰ماهواره از سامانه ناوبری ماهواره‌ای بایدو (BeiDou) را به فضا ارسال خواهد کرد تا در جهت تکمیل تعداد ماهواره‌های برنامه‌ریزی شده این سامانه در سال ۲۰۲۰ عمل کند. این کشور همچنین یک ماهواره سنجشی جدید با نام گائوفن-۷ (Gaofen-7) را به فضا پرتاب کرده و نخستین سکوی پرتاب دریایی خود را برای پرتاب یک ماهواره‌بر لانگ مارچ-۱۱ آزمایش خواهد کرد. از دیگر برنامه‌های فضایی چین در سال جاری میلادی می‌توان به آغاز پرتاب‌های تجاری ماهواره‌بر جیلانگ-۱ (Jielong-1) و آزمایش منظومه مخابراتی هونگیان (Hongyan) در مدار LEO اشاره کرد.

منبع: news.cgtn.com

ماهواره‌بر و پرتاب |

نظر شما
اخبار مرتبط

چین برای نخستین‌بار در تاریخ در سمت پنهان ماه فرود آمد

1397/10/13
چین سرانجام برای نخستین‌بار در تاریخ اکتشافات فضایی، کاوشگر Chang'e 4 را در سمت پنهان ماه فرود آورد. کاوشگر روباتیک چینی Chang'e 4 پنجشنبه صبح سوم ژانویه (۱۳ دی‌ماه) با موفقیت در دهانه‌ی...

چین همچنان به توسعه برنامه اکتشافی ماه خود ادامه خواهد داد

1397/10/29
پس از آن که کاوشگر مهنورد چانگ‌ای-۴ (Chang'e-4) برای اولین بار در تاریخ، فرود نرمی را در قسمت دور ماه انجام داد، مهندس ارشد برنامه پژوهش های ماه و عضو آکادمی علوم چین، مهندس وو وی رین (Wu...

تقویت ناوگان ماهواره‌های سنجشی چین با پرتاب ماهواره‌های جدید به فضا

1397/11/06
روز گذشته آکادمی فناوری حامل فضایی چین چهار ماهواره‌ سنجش از دور را به وسیله ماهواره‌بر لانگ‌مارچ-۱۱ به فضا پرتاب کرد. این پرتاب در تاریخ ۲۱ ژانویه (۱ بهمن) در ساعت ۹:۱۲ به وقت تهران انجام...

پربازدیدکننده ترین خبر

چرا آمریکا به فعالیت‌های فضایی صلح‌آمیز دیگر کشورها برچسب نظامیگری می‌زند؟

سیروس برزو: برنامه‌های نظامی زیادی در آمریکا با پوشش‌های علمی انجام‌شده و می‌شود. شاید برای بسیاری این سؤال پیش بیاید که چطور پنتاگون (Pentagon) می‌تواند از یک ماهواره علمی یا کاوشگر دورپرواز یا مدارگرد که به دور ماه می‌چرخد، بهره‌برداری نظامی کند. برای روشن شدن این موضوع مثالی می‌آورم. برنامه لوناراربیتر (Lunar Orbiters) شامل ۵مدارگرد خودکار بود که از ۱۹۶۶تا۱۹۶۷ توسط آمریکا پرتاب شد تا سطح ماه را تصویربرداری کند. قبل از این‌که نیل آرمسترانگ (Neil Armstrong) بتواند اولین قدم خود را بر ماه بگذارد، ناسا سازمان فضایی آمریکا نیاز داشت محلی که آپولو-۱۱ به راحت فرود آید را دقیقاً مشخص کند. هر کاوشگر لوناراربیتر دارای دو دوربین بود و به‌جای فیلم ۳۵میلی‌متری استاندارد ماهواره‌ها، از فیلم ۷۰میلی‌متری استفاده می‌کردند که امروزه برای ساخت فیلم‌های آی‌مکس (IMAX) استفاده می‌شود. در این کاوشگر، فیلم در مقابل اسکنر خاصی قرار می‌گرفت سپس این اطلاعات از طریق امواج رادیویی به مراکز فضای ارتباطی ناسا در اسپانیا، استرالیا و آمریکا فرستاده می‌شد، جایی که داده‌ها روی نوار مغناطیسی ثبت شد. سپس توسط کارشناسان به شکل عکس‌های بسیار دقیق بازسازی می‌شد. این روش بعداً در ماهواره‌های جاسوسی استفاده شد و دیگر نیازی به ارسال فیلم‌ها از مدار زمین نبود.