1397/11/17

هند فضانورد به مدار زمین می فرستد

هند نخستین مرکز فضایی مخصوص فضانوردان را به‌طور رسمی افتتاح کرد. این کشور تصمیم دارد ۲۰۲۱ میلادی فضانورد به مدار زمین ارسال کند. در حال حاضر فقط چند کشور محدود در جهان فضانورد به فضا ارسال می‌کنند. اما به نظر می‌رسد هند این روند را تغییر خواهد داد. در همین راستا نخستین واحد سازمان تحقیقات فضایی هند...
هند فضانورد به مدار زمین می فرستد

هند نخستین مرکز فضایی مخصوص فضانوردان را به‌طور رسمی افتتاح کرد. این کشور تصمیم دارد در سال ۲۰۲۱ میلادی فضانورد به مدار زمین ارسال کند.
در حال حاضر فقط چند کشور محدود در جهان فضانورد به فضا ارسال می‌کنند. اما به نظر می‌رسد هند این روند را تغییر خواهد داد.
در همین راستا نخستین واحد سازمان تحقیقات فضایی هند که مخصوص  سفر انسان به فضا است، به‌طور رسمی افتتاح شد.
این واحد مرکز پروازهای فضایی انسانی (Human Space Flight Centre) نام دارد و در بنگالور افتتاح‌شده است. این مرکز مسئولیت بخش‌های کلیدی Gaganyaan (نخستین  وسیله نقلیه فضایی سرنشین دار هند) را بر عهده دارد.
در این مرکز سامانه نجات خدمه توسعه می‌یابد، خدمه  فضایی آموزش می‌بینند و مأموریت‌های فضایی برنامه‌ریزی می‌شوند.
البته هنوز باید فعالیت‌های زیادی انجام شود. Gaganyaan در دسامبر ۲۰۲۰ میلادی بدون فضانوردان پرتاب می‌شود. هند امیدوار است در دسامبر ۲۰۲۱ میلادی فضانوردان را در این وسیله نقلیه فضایی به آسمان بفرستد.
اگر همه‌چیز طبق برنامه پیش برود، هند می‌تواند به‌طور مستقل فضانورد به مدار زمین بفرستد و دیگر به کشورهای دیگر اتکا نخواهد کرد. 

فضانوردی و سرنشین‌دار | راهبرد |

نظر شما
اخبار مرتبط

دیدار نمایندگان روسکاسموس و فرستادگان سازمان فضایی هند

1397/11/09
سازمان فضایی روسیه روسکاسموس (Roscosmos) اعلام کرد هیئت اعزامی سازمان تحقیقات فضایی هند (-ISRO -Indian Space Research Organisation) با مسئولان عالی‌رتبه صنایع فضایی روسیه ازجمله دیمیتری...

پربازدیدکننده ترین خبر

چرا آمریکا به فعالیت‌های فضایی صلح‌آمیز دیگر کشورها برچسب نظامیگری می‌زند؟

سیروس برزو: برنامه‌های نظامی زیادی در آمریکا با پوشش‌های علمی انجام‌شده و می‌شود. شاید برای بسیاری این سؤال پیش بیاید که چطور پنتاگون (Pentagon) می‌تواند از یک ماهواره علمی یا کاوشگر دورپرواز یا مدارگرد که به دور ماه می‌چرخد، بهره‌برداری نظامی کند. برای روشن شدن این موضوع مثالی می‌آورم. برنامه لوناراربیتر (Lunar Orbiters) شامل ۵مدارگرد خودکار بود که از ۱۹۶۶تا۱۹۶۷ توسط آمریکا پرتاب شد تا سطح ماه را تصویربرداری کند. قبل از این‌که نیل آرمسترانگ (Neil Armstrong) بتواند اولین قدم خود را بر ماه بگذارد، ناسا سازمان فضایی آمریکا نیاز داشت محلی که آپولو-۱۱ به راحت فرود آید را دقیقاً مشخص کند. هر کاوشگر لوناراربیتر دارای دو دوربین بود و به‌جای فیلم ۳۵میلی‌متری استاندارد ماهواره‌ها، از فیلم ۷۰میلی‌متری استفاده می‌کردند که امروزه برای ساخت فیلم‌های آی‌مکس (IMAX) استفاده می‌شود. در این کاوشگر، فیلم در مقابل اسکنر خاصی قرار می‌گرفت سپس این اطلاعات از طریق امواج رادیویی به مراکز فضای ارتباطی ناسا در اسپانیا، استرالیا و آمریکا فرستاده می‌شد، جایی که داده‌ها روی نوار مغناطیسی ثبت شد. سپس توسط کارشناسان به شکل عکس‌های بسیار دقیق بازسازی می‌شد. این روش بعداً در ماهواره‌های جاسوسی استفاده شد و دیگر نیازی به ارسال فیلم‌ها از مدار زمین نبود.