1397/11/13

کپسول مخصوص برشته کردن دانه‌های قهوه به فضا پرتاب می‌شود

یک استارت آپ جدید قصد دارد در فضا دانه‌های قهوه را برشته کند. برای این منظور آندرس کاوالینی (Anders Cavallini) و حارم الخفاجی (Harim al-Khafaji) تصمیم دارند ماهواره‌بری بسازند که کپسول مخصوص برشته کردن قهوه را همراه خود به فضا می‌برد. طبق طرح اولیه این پروژه، ماهواره‌بری به فضا فرستاده می‌شود و یک...
کپسول مخصوص برشته کردن دانه‌های قهوه به فضا پرتاب می‌شود

یک استارت آپ جدید قصد دارد در فضا دانه‌های قهوه را برشته کند.
برای این منظور آندرس کاوالینی (Anders Cavallini) و حارم الخفاجی (Harim al-Khafaji) تصمیم دارند ماهواره‌بری بسازند که کپسول مخصوص برشته کردن قهوه را همراه خود به فضا می‌برد.
طبق طرح اولیه این پروژه، ماهواره‌بری به فضا فرستاده می‌شود و یک کپسول را در ارتفاع ۲۰۰ کیلومتری سطح زمین رها می‌کند. در مرحله بعد دانه‌های قهوه هنگام ورود دوباره کپسول به اتمسفر زمین برشته و درون یک تانک پرفشار شناور می‌شوند.
قرار است ماهواره‌بر این عملیات در ۲۰۲۰ به فضا ارسال شود. ۲ مؤسس استارت‌آپ اسپیس روستر  (Space Roaster) مطمئن هستند که می‌توانند بهترین قهوه برشته‌شده را تأمین کنند.
آن‌ها معتقدند در فرایند معمولی برشته کردن قهوه، بیشتر دانه‌های آن در تماس با ظرف داغ می‌سوزند. اما طرح اولیه آن‌ها قهوه را در گرانش صفر برشته می‌کند، بنابراین دانه‌های آن در کپسول شناور می‌شوند و به سطح داغ نمی‌چسبند و نمی‌سوزند. علاوه بر آن دانه‌های قهوه در فضا با حرارت بیشتری برشته می‌شوند. دمای خارج کپسول حدود ۳۶۰ درجه سانتی‌گراد است و دمای داخل آن نیز حدود ۲۰۰ درجه سانتیگراد کنترل می‌شود.
مؤسسان این استارت آپ مشغول مذاکره با شرکت‌هایی مانند راکت لب (Rocket Lab) و بلواوریجین (BlueOrigion) برای اجرای این پروژه هستند.

تفریح و سرگرمی در فضا |

نظر شما

پربازدیدکننده ترین خبر

چرا آمریکا به فعالیت‌های فضایی صلح‌آمیز دیگر کشورها برچسب نظامیگری می‌زند؟

سیروس برزو: برنامه‌های نظامی زیادی در آمریکا با پوشش‌های علمی انجام‌شده و می‌شود. شاید برای بسیاری این سؤال پیش بیاید که چطور پنتاگون (Pentagon) می‌تواند از یک ماهواره علمی یا کاوشگر دورپرواز یا مدارگرد که به دور ماه می‌چرخد، بهره‌برداری نظامی کند. برای روشن شدن این موضوع مثالی می‌آورم. برنامه لوناراربیتر (Lunar Orbiters) شامل ۵مدارگرد خودکار بود که از ۱۹۶۶تا۱۹۶۷ توسط آمریکا پرتاب شد تا سطح ماه را تصویربرداری کند. قبل از این‌که نیل آرمسترانگ (Neil Armstrong) بتواند اولین قدم خود را بر ماه بگذارد، ناسا سازمان فضایی آمریکا نیاز داشت محلی که آپولو-۱۱ به راحت فرود آید را دقیقاً مشخص کند. هر کاوشگر لوناراربیتر دارای دو دوربین بود و به‌جای فیلم ۳۵میلی‌متری استاندارد ماهواره‌ها، از فیلم ۷۰میلی‌متری استفاده می‌کردند که امروزه برای ساخت فیلم‌های آی‌مکس (IMAX) استفاده می‌شود. در این کاوشگر، فیلم در مقابل اسکنر خاصی قرار می‌گرفت سپس این اطلاعات از طریق امواج رادیویی به مراکز فضای ارتباطی ناسا در اسپانیا، استرالیا و آمریکا فرستاده می‌شد، جایی که داده‌ها روی نوار مغناطیسی ثبت شد. سپس توسط کارشناسان به شکل عکس‌های بسیار دقیق بازسازی می‌شد. این روش بعداً در ماهواره‌های جاسوسی استفاده شد و دیگر نیازی به ارسال فیلم‌ها از مدار زمین نبود.