1397/11/16

ورود استارت آپی استرالیایی به صنعت پرتاب ماهواره

شرکت گیلموراسپیس(gilmour space) استارت آپ جدید فضاپایه استرالیایی به تازگی موفق به طراحی یک موتور ماهواره‌بر قدرمتند هیبرید شده است که برنامه دارد به وسیله آن ماهواره‌های کوچک را به مدار لئو بفرستد. آدام گیلمور(adam gilmour) سرمایه گذار و مدیرعامل گیلمور اسپیس معتقد است که چشم‌انداز پیشرفت شرکت و اثبات...
ورود استارت آپی استرالیایی به صنعت پرتاب ماهواره

شرکت گیلموراسپیس(gilmour space) استارت آپ جدید استرالیایی به تازگی موفق به طراحی یک موتور ماهواره‌بر قدرمتند هیبرید شده است که برنامه دارد به وسیله آن ماهواره‌های کوچک را به مدار لئو بفرستد.
آدام گیلمور(adam gilmour) سرمایه گذار و مدیرعامل شرکت گیلمور اسپیس می‌گوید:« این یک واقعیت بسیار باورنکردنی است که یک شرکت‌ استرالیایی قادر به ساخت و پرتاب تجاری ماهواره‌های ساخت استرالیا باشند. ما در حال حاضر روی آزمایش موتور جدید ماهواره‌برمان تمرکز کرده‌ایم٬ بعد از موفقیت این پروژه٬ به طراحی سیستم‌های هدایت٬ کنترل و ناوبری ماهواره‌برمان خواهیم پرداخت.»
شرکت گیلمور اسپیس برنامه دارد تا در سال ۲۰۲۰ اولین ماهواره‌بر خود را که اریس-۱۰۰(eris-100) نام دارد آزمایش کند. اریس-۱۰۰یک ماهواره‌بر سه‌ مرحله‌ای است که قادر به ارسال محموله‌هایی تا وزن ۱۰۰ کیلوگرم به مدار لئو است. آنها همچنین تصمیم دارند تا در سال ۲۰۲۱ اریس-۴۰۰(eris-400) را آزمایش کنند که قادر به ارسال محموله‌هایی تا وزن ۴۰۰ کیلوگرم به مدار لئو است.
جذب سرمایه‌گذاری
گیلمور در رابطه با سرمایه گذاری‌های انجام شده بر روی شرکت گفت:« تا کنون ۱۹ میلیون دلار سرمایه گذاری بر روی شرکت انجام شده است که بیشتر این سرمایه‌گذاری از طرف سرمایه‌گذاران استرالیایی انجام شده است٬ هرچند سرمایه‌گذارانی هم از دیگر نقاط جهان هم داشته‌اند.»
گیلمور معتقد است که چشم‌انداز پیشرفت شرکت و اثبات توانایی‌های فناوری آن‌ها به ایجاد اعتبار برای شرکت در میان سرمایه‌گذاران منجر شده‌است.
مارتین دورسما(Martin Duursma) از گروه سرمایه‌گذاری سیرو(csiro) که در سیدنی مستقر است در این رابطه میگوید:« گیلموراسپیس دارد توانایی‌های فضایی استرالیا را از برنامه‌های پایین دست مثل استفاده از داده‌های ماهواره‌های دیگران به سطحی می‌رساند که استرالیا علاوه بر انجام پرتاب های تجاری قادر به انجام پرتاب‌های استراتژیک وابسته به منافع ملی خود نیز باشد.»
آینده گیلموراسپیس

در حال حاضر آن‌ها بخش اعظم تمرکز خود را بر روی ماهواره‌برشان و برنامه‌هایشان برای ورود به صنعت پرتاب گذاشته‌اند. تخمین زده می‌شود شرکت‌های خصوصی طی ۵ سال آینده هزاران ماهواره کوچک به مدار لئو بفرستند.

گیلمور در این رابطه می‌گوید:« با توجه به این حجم از برنامه‌ریزی برای پرتاب نیاز به شرکت‌های فعال بیشتری در حوزه پرتاب احساس می‌شود. شاید امروز در تمام دنیا حدود شش تا هشت شرکت خصوصی وجود داشته‌باشند که هم سرمایه‌گذاری کافی و هم فناوری لازم را برای این پرتاب‌ها داشته باشند. ما معتقدیم که یکی از آن‌ها هستیم.»

وی همچنین افزود:«علاوه‌بر گزینه‌های معدود برای پرتاب ماهواره‌ها اپراتورهای ماهواره‌ها برای پرتاب ماهواره‌های خود با قیمت های بسیار گزافی روبرو هستند. هزینه‌های پرتاب باید تا ۳۰۰۰۰ دلار به ازای هر کیلوگرم کاهش یابد تا برای اوپراتورهای ماهواره‌ها سودآوری کند. قیمت‌هایی که ما در آینده برای پرتاب‌ها ارائه خواهیم کرد حضور مارا در این صنعت تثبیت خواهدکرد.»

منبع: createdigital

ماهواره‌بر و پرتاب |

نظر شما
اخبار مرتبط

شرکت ایرباس وآژانس فضایی استرالیا برای توسعه فناوری فضایی این کشور همکاری می‌کنند

1397/10/17
آژانس فضایی استرالیا (Australian Space Agency) و شرکت ایرباس دیفنس اند اسپیس (Airbus Defence and Space) با امضای بیانیه‌ای قصد خود را برای همکاری به منظور توسعه توانمندی‌های فضایی استرالیا...

پربازدیدکننده ترین خبر

چرا آمریکا به فعالیت‌های فضایی صلح‌آمیز دیگر کشورها برچسب نظامیگری می‌زند؟

سیروس برزو: برنامه‌های نظامی زیادی در آمریکا با پوشش‌های علمی انجام‌شده و می‌شود. شاید برای بسیاری این سؤال پیش بیاید که چطور پنتاگون (Pentagon) می‌تواند از یک ماهواره علمی یا کاوشگر دورپرواز یا مدارگرد که به دور ماه می‌چرخد، بهره‌برداری نظامی کند. برای روشن شدن این موضوع مثالی می‌آورم. برنامه لوناراربیتر (Lunar Orbiters) شامل ۵مدارگرد خودکار بود که از ۱۹۶۶تا۱۹۶۷ توسط آمریکا پرتاب شد تا سطح ماه را تصویربرداری کند. قبل از این‌که نیل آرمسترانگ (Neil Armstrong) بتواند اولین قدم خود را بر ماه بگذارد، ناسا سازمان فضایی آمریکا نیاز داشت محلی که آپولو-۱۱ به راحت فرود آید را دقیقاً مشخص کند. هر کاوشگر لوناراربیتر دارای دو دوربین بود و به‌جای فیلم ۳۵میلی‌متری استاندارد ماهواره‌ها، از فیلم ۷۰میلی‌متری استفاده می‌کردند که امروزه برای ساخت فیلم‌های آی‌مکس (IMAX) استفاده می‌شود. در این کاوشگر، فیلم در مقابل اسکنر خاصی قرار می‌گرفت سپس این اطلاعات از طریق امواج رادیویی به مراکز فضای ارتباطی ناسا در اسپانیا، استرالیا و آمریکا فرستاده می‌شد، جایی که داده‌ها روی نوار مغناطیسی ثبت شد. سپس توسط کارشناسان به شکل عکس‌های بسیار دقیق بازسازی می‌شد. این روش بعداً در ماهواره‌های جاسوسی استفاده شد و دیگر نیازی به ارسال فیلم‌ها از مدار زمین نبود.