1397/11/10

یک نقص نادر در موتورهای موشک آنگارا

شرکت فناوری‌های فضایی انرگوماش (Energomash)، سازنده موتورهای موشکی می‌گوید موتورهای آر. د-۱۹۱ (RD-191) موشک آنگارا (Angara) می‌تواند در موقع پرتاب منجر به تخریب آن شود. خلاصه گزارش منتشرشده در وب‌سایت انرگوماش که در نشست بزرگداشت سرگئی کارالف در مسکو مطرح شد می‌گوید: "یکی از ویژگی‌های موشک سنگین آنگارا...
یک نقص نادر در موتورهای موشک آنگارا

سیروس برزو: شرکت فناوری‌های فضایی انرگوماش (Energomash)، سازنده موتورهای موشکی می‌گوید موتورهای آر. د-۱۹۱ (RD-191) موشک آنگارا (Angara) می‌تواند در موقع پرتاب منجر به تخریب آن شود. خلاصه گزارش منتشرشده در وب‌سایت انرگوماش که در نشست بزرگداشت سرگئی کارالف در مسکو مطرح شد می‌گوید: "یکی از ویژگی‌های موشک سنگین آنگارا – ۵ آ، محل اتصال طبقه‌های اول و دوم است (۴ واحد طبقه اول را شامل می‌شود که در اطراف طبق دوم قرار دارند) و درنتیجه نیاز به مهار کردن دارند. موشک آنگارا به‌گونه‌ای ساخته‌شده که می‌تواند تا کسر ۳۰ درصدی کشش اسمی موتور واحد مرکزی, بدون هیچ مشکلی به‌کار خود ادامه دهد اما در وضعیت فعلی, ممکن است کشش کار موتور واحد مرکزی ۳۸ درصد کاهش پیدا کند در این صورت, این کاهش, منجر به نوسانات کم فرکانس در موتورهای آنگارا می‌شود که می‌تواند منجر به نابودی موشک شود.
برای از بین بردن این مشکل در موتور، یک دریچه مخصوص پیشنهادشده است که اجازه می‌دهد تا دامنه نوسانات را به‌طور قابل‌توجهی کاهش یابد اما بااین‌وجود، در برخی موارد موتور در همین نوسانات کم هم عکس العمل نشان می‌دهد. به‌این‌ترتیب، کارشناسان نتیجه می‌گیرند، مسئله نوسانات لرزش کم، هنوز پابرجا است.
"آنگارا" یک خانواده از موشک‌های سازگاربامحیط‌زیست در کلاس‌های مختلف است. که شامل موشک‌های سبک آنگارا-1.2، متوسط آنگارا-آآ ۳، آنگارای سنگین آ-۵ و نمونه اصلاح‌شده آنگارا- آ ۵ ام  و موشک‌های قدرتمند آنگارا ب ۵ ام است. در حال حاضر تنها یک موشک سنگین آنگارا-آآ ۵ وجود دارد که در سال ۲۰۱۴ پرتاب گردید. پرتاب بعدی برای سال ۲۰۱۶ برنامه‌ریزی‌شده بود اما بعداً به‌پایان سال ۲۰۱۹ موکول شد.

ماهواره‌بر و پرتاب |

نظر شما

پربازدیدکننده ترین خبر

چرا آمریکا به فعالیت‌های فضایی صلح‌آمیز دیگر کشورها برچسب نظامیگری می‌زند؟

سیروس برزو: برنامه‌های نظامی زیادی در آمریکا با پوشش‌های علمی انجام‌شده و می‌شود. شاید برای بسیاری این سؤال پیش بیاید که چطور پنتاگون (Pentagon) می‌تواند از یک ماهواره علمی یا کاوشگر دورپرواز یا مدارگرد که به دور ماه می‌چرخد، بهره‌برداری نظامی کند. برای روشن شدن این موضوع مثالی می‌آورم. برنامه لوناراربیتر (Lunar Orbiters) شامل ۵مدارگرد خودکار بود که از ۱۹۶۶تا۱۹۶۷ توسط آمریکا پرتاب شد تا سطح ماه را تصویربرداری کند. قبل از این‌که نیل آرمسترانگ (Neil Armstrong) بتواند اولین قدم خود را بر ماه بگذارد، ناسا سازمان فضایی آمریکا نیاز داشت محلی که آپولو-۱۱ به راحت فرود آید را دقیقاً مشخص کند. هر کاوشگر لوناراربیتر دارای دو دوربین بود و به‌جای فیلم ۳۵میلی‌متری استاندارد ماهواره‌ها، از فیلم ۷۰میلی‌متری استفاده می‌کردند که امروزه برای ساخت فیلم‌های آی‌مکس (IMAX) استفاده می‌شود. در این کاوشگر، فیلم در مقابل اسکنر خاصی قرار می‌گرفت سپس این اطلاعات از طریق امواج رادیویی به مراکز فضای ارتباطی ناسا در اسپانیا، استرالیا و آمریکا فرستاده می‌شد، جایی که داده‌ها روی نوار مغناطیسی ثبت شد. سپس توسط کارشناسان به شکل عکس‌های بسیار دقیق بازسازی می‌شد. این روش بعداً در ماهواره‌های جاسوسی استفاده شد و دیگر نیازی به ارسال فیلم‌ها از مدار زمین نبود.