1397/11/05

نخستین پرتاب هندی‌ها در سال جدید

هندی ها نخستین پرتاب خود را در سال ۲۰۱۹ به وسیله ماهواره‌بر موسوم به حامل فضایی ماهواره‌ای قطبی انجام دادند. این پرتاب در تاریخ ۲۳ ژانویه (۳ بهمن) ساعت ۱۸:۲۰ به وقت تهران انجام شد و طی آن ماهواره میکروست-آر (microsat-R) توسط ماهواره‌بر PSLV به مدار لئو پرتاب شد. ماهواره میکروست-آر یک ماهواره آزمایشی...
نخستین پرتاب هندی‌ها در سال جدید

هندی ها نخستین پرتاب خود را در سال  ۲۰۱۹ به وسیله ماهواره‌بر موسوم به حامل فضایی ماهواره‌ای قطبی (PSLV) انجام دادند. 
این پرتاب در تاریخ ۲۳ ژانویه (۳ بهمن) ساعت ۱۸:۲۰ به وقت تهران انجام شد و طی آن ماهواره میکروست-آر (microsat-R) توسط ماهواره‌بر PSLV به مدار لئو پرتاب شد.
ماهواره میکروست-آر یک ماهواره آزمایشی سنجش از دور٬ ساخته شده به سفارش سازمان تحقیق و توسعه دفاعی هند (Defence Research and Development Organization) توسط سازمان فضایی هند (ISRO) است. این ماهواره ۷۴۰ کیلوگرمی در مدار قطبی و ارتفاع ۲۷۴ کیلومتری از سطح زمین قرار گرفته است.
از سال ۱۹۹۳ تا کنون ماهواره‌بر PSLV چهل‌و‌پنج پرتاب داشته است که ۴۲ تای آنها موفق بوده اند. PSLV یک ماهواره‌بر سنگین چهار مرحله‌ای به طول ۴۴ متر و قطر ۲.۸ متر است. این ماهواره‌بر قادر به ارسال محموله‌هایی تا ۳۸۰۰ کیلوگرم به مدار لئو٬ ۱۷۵۰ کیلوگرم به مدار sso٬ و ۱۲۰۰ کیلوگرم به مدار ژئو است.

 

ماهواره‌بر و پرتاب | سنجش از دور |

نظر شما

پربازدیدکننده ترین خبر

چرا آمریکا به فعالیت‌های فضایی صلح‌آمیز دیگر کشورها برچسب نظامیگری می‌زند؟

سیروس برزو: برنامه‌های نظامی زیادی در آمریکا با پوشش‌های علمی انجام‌شده و می‌شود. شاید برای بسیاری این سؤال پیش بیاید که چطور پنتاگون (Pentagon) می‌تواند از یک ماهواره علمی یا کاوشگر دورپرواز یا مدارگرد که به دور ماه می‌چرخد، بهره‌برداری نظامی کند. برای روشن شدن این موضوع مثالی می‌آورم. برنامه لوناراربیتر (Lunar Orbiters) شامل ۵مدارگرد خودکار بود که از ۱۹۶۶تا۱۹۶۷ توسط آمریکا پرتاب شد تا سطح ماه را تصویربرداری کند. قبل از این‌که نیل آرمسترانگ (Neil Armstrong) بتواند اولین قدم خود را بر ماه بگذارد، ناسا سازمان فضایی آمریکا نیاز داشت محلی که آپولو-۱۱ به راحت فرود آید را دقیقاً مشخص کند. هر کاوشگر لوناراربیتر دارای دو دوربین بود و به‌جای فیلم ۳۵میلی‌متری استاندارد ماهواره‌ها، از فیلم ۷۰میلی‌متری استفاده می‌کردند که امروزه برای ساخت فیلم‌های آی‌مکس (IMAX) استفاده می‌شود. در این کاوشگر، فیلم در مقابل اسکنر خاصی قرار می‌گرفت سپس این اطلاعات از طریق امواج رادیویی به مراکز فضای ارتباطی ناسا در اسپانیا، استرالیا و آمریکا فرستاده می‌شد، جایی که داده‌ها روی نوار مغناطیسی ثبت شد. سپس توسط کارشناسان به شکل عکس‌های بسیار دقیق بازسازی می‌شد. این روش بعداً در ماهواره‌های جاسوسی استفاده شد و دیگر نیازی به ارسال فیلم‌ها از مدار زمین نبود.