1397/11/07

احتمال تغییر در برنامه اعزام فضانوردان به ایستگاه فضایی بین‌المللی

دیمیتری راگوزین (Dmitry Rogozin) رئیس سازمان فضایی روسیه، روسکاسموس (Roscosmos) در مصاحبه با خبرنگاران از احتمال تأخیر در پرتاب اولین سفینه سرنشین‌دار سال۲۰۱۹ خبر داد. راگوزین گفت: «ما تصمیم داریم با ناسا پیرامون تأخیر در پرتاب سفینه سایوز ام.اس-۱۲ صحبت کنیم. شاید با آمریکایی‌ها به توافق برسیم که این...
احتمال تغییر در برنامه اعزام فضانوردان به ایستگاه فضایی بین‌المللی
دیمیتری راگوزین (Dmitry Rogozin) رئیس سازمان فضایی روسیه، روسکاسموس (Roscosmos) در مصاحبه با خبرنگاران از احتمال تأخیر در پرتاب اولین سفینه سرنشین‌دار سال۲۰۱۹ خبر داد.
راگوزین گفت: «ما تصمیم داریم با ناسا پیرامون تأخیر در پرتاب سفینه سایوز ام.اس-۱۲ صحبت کنیم. شاید با آمریکایی‌ها به توافق برسیم که این پرتاب را تا تاریخ قابل قبولی به تأخیر بیندازیم.»
به گفته وی، اگر این پرتاب کمی به تأخیر بیفتد، فضانوردان امکان آن را خواهند داشت زمان بیشتری را در مدار داشته باشند.
راگوزین خاطرنشان کرد که طرح تجدیدنظر در تاریخ پرتاب، ظرف حدود یک هفته تا ۱۰روز آماده خواهد شد.
مأموریت‌های ایستگاه فضایی بین‌المللی معمولاً حدود ۶ماه طول می‌کشد اما بنا به گفته یک منبع در صنایع فضایی روسیه، روسکاسموس علاقه‌مند است این مدت را به بیش از ۷ماه افزایش دهد. این پرتاب در حال حاضر برای ۱مارس برنامه‌ریزی‌شده که قرار است فضانورد روس الکسی آوچنین (Alexei Ovchinin) به همراه فضانوردان آمریکایی نیکلاس هیگ (Nicholas Hague) و کریستینا کخ (Christina Koch) بر عرشه ناو کیهانی سایوز ام.اس-۱۲ به ایستگاه فضایی بین‌المللی سفر کنند.
الکسی آوچنین و نیکلاس هیگ دو فضانوردی هستند که در جریان پرتاب ناو سایوز در ۱۱اکتبر،  پرواز ناموفقی را به فضا داشتند و سفینه آن‌ها به دلیل مشکل فنی ماهواره‌بر، پس از حدود ۲۰دقیقه پرواز به زمین بازگشت.
بر اساس برنامه تنظیمی رسمی که برای سال جاری میلادی به تصویب سازمان فضایی آمریکا، ناسا (NASA) و روسکاسموس رسیده، ناو سایوز ام.اس-۱۲ چند ساعت پس از پرتاب در روز ۱مارس، به ایستگاه فضایی بین‌المللی خواهد پیوست و تا ۳اکتبر امسال با آن پرواز مشترک خواهد داشت.
در زمان بازگشت، قرار است الکسی آوچنین برای ادامه مأموریت تا یک سال در ایستگاه ماندگار شود و جای او را هزاز المنصور (Hazaz al-Mansour) شهروند اماراتی که با سایوز ام.اس-۱۵ به همراه فضانورد روس الگ اسکریپوچکا (Oleg Skripochka) و کیهان‌نورد آمریکایی کریستوفر کسدی (Christopher John Cassidy) به این مجتمع مداری سفرکرده بگیرد و بعد از سفری ۱۰روزه به همراه نیکلاس هیگ و کریستینا کخ به زمین بازگردد.
چنانچه طرح موردنظر روسکاسموس برای تأخیر در پرتاب سایوز ام.اس-۱۲ به تصویب برسد و بنا به گفته راگوزین فضانوردان آن زمان بیشتری در مدار باشند، به‌طور طبیعی باید در تاریخ پرتاب سایوز ام.اس-۱۵ نیز تغییر داده‌شده و این سفینه هم با تأخیر راهی مدار زمین گردد زیرا برای فضانورد اماراتی سفری ۱۰روزه پیش‌بینی‌شده است.
گرچه بعید به نظر می‌رسد، اما با توجه به مشکلات مالی روسکاسموس، امکان دارد روس‌ها و با دریافت مبلغ بیشتری نسبت به مبلغ اولیه، با اماراتی‌ها در مورد طولانی‌تر شدن پرواز المنصوری به توافق پشت پرده‌ای رسیده باشند تا او مدت بیشتری در ایستگاه فضایی بین‌المللی ساکن شود. قبلاً هم شایعه‌ای درباره پرواز یک‌ماهه فضانورد اماراتی وجود داشت و بعید نیست اماراتی‌ها بخواهند با طولانی‌تر شدن این سفر، به دنبال کسب وجه بیشتری برای خود باشند.

فضانوردی و سرنشین‌دار |

نظر شما
اخبار مرتبط

حامل فضایی سایوز -۵ در دو مدل ظاهر خواهد شد

1397/09/18
دیمتری راگوزین (Dmitry Rogozin)، رئیس سازمان فضایی روسیه روسکاسموس (Roscosmos) در مصاحبه با خبرنگاران پیرامون فعالیت‌های آتی این سازمان گفت: «حامل فضایی سایوز -۵ (Soyuz 5) در دو شکل باربری...

آیا تحریم‌ روسیه در فضا می‌شکند؟

1397/10/15
در حالی که مگان پاورز (Megan Powers) سخنگوی سازمان فضایی آمریکا, ناسا (NASA) می‌گوید ما برای دیدار دیمیتری راگوزین (Dmitry Rogozin) رئیس روسکاسموس (Roscosmos) آماده‌ایم, بر اساس تحریم‌های...

همکاری روسیه و آمریکا در زیست‌شناسی فضایی

1397/10/25
نشست کارشناسان متخصصان روسی و آمریکایی درزمینه زیست‌شناسی و پزشکی فضایی در پژوهشگاه بررسی مسائل زیست پزشکی آکادمی علوم روسیه برگزار شد. هیئت آمریکایی را کریگ کاندروت (Craig Kundrot) مدیر...

پربازدیدکننده ترین خبر

چرا آمریکا به فعالیت‌های فضایی صلح‌آمیز دیگر کشورها برچسب نظامیگری می‌زند؟

سیروس برزو: برنامه‌های نظامی زیادی در آمریکا با پوشش‌های علمی انجام‌شده و می‌شود. شاید برای بسیاری این سؤال پیش بیاید که چطور پنتاگون (Pentagon) می‌تواند از یک ماهواره علمی یا کاوشگر دورپرواز یا مدارگرد که به دور ماه می‌چرخد، بهره‌برداری نظامی کند. برای روشن شدن این موضوع مثالی می‌آورم. برنامه لوناراربیتر (Lunar Orbiters) شامل ۵مدارگرد خودکار بود که از ۱۹۶۶تا۱۹۶۷ توسط آمریکا پرتاب شد تا سطح ماه را تصویربرداری کند. قبل از این‌که نیل آرمسترانگ (Neil Armstrong) بتواند اولین قدم خود را بر ماه بگذارد، ناسا سازمان فضایی آمریکا نیاز داشت محلی که آپولو-۱۱ به راحت فرود آید را دقیقاً مشخص کند. هر کاوشگر لوناراربیتر دارای دو دوربین بود و به‌جای فیلم ۳۵میلی‌متری استاندارد ماهواره‌ها، از فیلم ۷۰میلی‌متری استفاده می‌کردند که امروزه برای ساخت فیلم‌های آی‌مکس (IMAX) استفاده می‌شود. در این کاوشگر، فیلم در مقابل اسکنر خاصی قرار می‌گرفت سپس این اطلاعات از طریق امواج رادیویی به مراکز فضای ارتباطی ناسا در اسپانیا، استرالیا و آمریکا فرستاده می‌شد، جایی که داده‌ها روی نوار مغناطیسی ثبت شد. سپس توسط کارشناسان به شکل عکس‌های بسیار دقیق بازسازی می‌شد. این روش بعداً در ماهواره‌های جاسوسی استفاده شد و دیگر نیازی به ارسال فیلم‌ها از مدار زمین نبود.